این نوشتار روایتی از دیدار نویسنده با دو خاندان علمی و دینی مهاباد است: حاج ماموستا ملا مصطفی ستوده، که پس از نزدیک به نود سال همچنان منشأ دانش، تربیت و خدمت است، و خانواده مرحوم حاج ماموستا عبدالله احمدیان که ۲۲ سال پس از درگذشت او، میراث علمی و فرهنگیاش را زنده نگه داشتهاند. نویسنده با اشاره به فرزندان شایسته هر دو بزرگمرد، بر این نکته تأکید میکند که ماندگاری انسانها تنها به حضور جسمانی آنان نیست، بلکه در تربیت نسلهای پس از خود، آثار علمی و خدمت به جامعه تداوم مییابد. این دو دیدار، از نگاه نویسنده، نمونهای از تداوم چراغ دانش، ایمان، تربیت و فرهنگ در نسلهای پیدرپی و ضرورت ثبت خاطرات و میراث عالمان و بزرگان فرهنگی یک دیار است.
این نوشتار با روایت اقدام شایسته یکی از کشاورزان شریف روستای رشیدآباد دیواندره در اهدای تمام محصول نخود زمین خود برای عمران مسجد امام شافعی و همراهی خودجوش ۴۰ نفر از اهالی روستا در برداشت سهروزه و رایگان آن، جلوهای درخشان از سنت دیرینه ادای زکات، ایثار، رزق حلال و «همدلی اجتماعی» در میان کشاورزان کردستان را تصویر میکند؛ رویدادی ارزشمند که نشان میدهد آبادانی جامعه و حفظ سرمایههای معنوی در گرو ترجیح خیر عمومی بر منافع شخصی و مشارکت جمعی است.
این مقاله بر اهمیت ثبت، تدوین و انتشار میراث علمی و دعوت اسلامی تأکید میکند و با استناد به آیات قرآن و احادیث نبوی، نشان میدهد که قلم، نگارش و انتقال دانش از ارزشمندترین اعمال در اسلام به شمار میآیند. نویسنده در کنار تبیین جایگاه سنت شفاهی، خطابه و منبر در سیره پیامبران و رسول اکرم ﷺ، نقش رسانههای نوین، کتابهای صوتی و فضای مجازی را در حفظ و گسترش معارف دینی برجسته میسازد. در ادامه، فعالیتهای معاونت علمای جماعت دعوت و اصلاح، بهویژه آرشیو و انتشار خطبهها و سخنرانیهای ماموستایان در کانال «ههگبهی مینبهر (بانک خطبه)»، بهعنوان نمونهای موفق از صیانت و انتقال میراث علمی معاصر معرفی شده است. مقاله در پایان، ضمن قدردانی از دستاندرکاران این عرصه، بر ضرورت حمایت از چنین تلاشهایی برای ماندگاری «علمٌ يُنتفع به» و بهرهمندی نسلهای آینده تأکید میکند.
شهر سنندج از دیرباز به «شهر مساجد» و «شهر منارهها» شهره بوده و هست. مسجد همواره جزئی جداییناپذیر از هویت فرهنگی، دینی و اجتماعی این شهر به شمار آمده و مردمان آن، فارغ از هر طيف و گرایش فکری، احترام و جایگاه ویژهای برای این مکانهای مقدس قائل بودهاند.
این یادداشت روایت تابآوری و ایمان کمنظیر کاک سروش اسلامینیاست؛ جوانی که در نبرد چندساله با سرطان استخوان، با صبر و امیدی شگفتانگیز رنج را به فرصتی معنوی بدل کرده است. او با وجود قطع پا و تکرار درمانها نه تنها شکایتی نکرده، بلکه با روحی خدمتجو و مؤمن الهامبخش اطرافیان بوده است. تجربه انسانی او نمونهای روشن از قدرت ایمان، وقار در بلا، و تبدیل درد به رشد در زندگی امروز ماست.
در زبان کردی، واژهی «چیا» به معنای کوه یا کوهستان است، و در معنایی وسیعتر، به بلندی، استواری و شکوه نیز اشاره دارد. نام «چیاکو» که از همین واژه ریشه گرفته، به معنای «کوه کوچک» است و اغلب در میان خانوادههای کُرد به عنوان نام کوچکترین پسر خانواده به کار میرود.
اگرچه مخاطبین اصلی اين يادداشت كوتاه، اعضاى جماعت دعوت و اصلاح هستند، و بیشتر كاركرد درون جماعتى دارد؛ اما اشتراك آن با آحاد جامعه نيز خالى از لطف نخواهد بود.
«ماموستا رئوف اصلاحجو»، امام جماعت مسجد سراج شهرك بهاران سنندج چندى پيش در كانال «مسجد سراج« عبارت آغازین يادداشت را بارگذارى و با مخاطبان خویش به اشتراک گذاشت. این عبارت کوتاه، پيام نغزى را در خود نهفته دارد، كه عدم توجه كافى به آن، پیامدهای جبران ناپذيرى را براى هر فرد يا جمعى به دنبال خواهد داشت.
دلنوشتهاى به ياد رفيق راهم، برادر عزيزتر از جانم، مرحوم كاكه سيفالله اوليايى كه بعد از سه ماه تحمل رنج بيمارى در بخش مراقبتهاى ويژهی بيمارستان كوثر سنندج، جان به جانآفرین تسليم و به ديدار معبود شتافت.
يادداشتى از سفر خاطرهانگيز روزهای ٢٨ و ٢٩ آذر ماه ١٤٠٣ به شهر قم، همراه با دكتر جهانگير ولدبيگى.
کپی رایت © 1405 پیام اصلاح . تمام حقوق وب سایت محفوظ است . طراحی و توسعه توسط IslahWeb