إِنْ أُرِيدُ إِلَّا الْإِصْلَاحَ مَا اسْتَطَعْتُ وَمَا تَوْفِيقِي إِلَّا بِاللَّهِ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَإِلَيْهِ أُنِيبُ

إِنْ أُرِيدُ إِلَّا الْإِصْلَاحَ مَا اسْتَطَعْتُ وَمَا تَوْفِيقِي إِلَّا بِاللَّهِ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَإِلَيْهِ أُنِيبُ

سایت رسمی جماعت دعوت و اصلاح

دین و اندیشه

  • خواندن ِغیر خدا

    کسی که به خیال ِ خطای خود نقش مستقلی برای غیر خدا قائل باشد و با قیاس بشری گمان کند در دستگاه الهی همچون دستگاه سلاطین سلسله مراتبی حاکم است و نمی‌توان مستقیماً با او ارتباط بر قرار کرد، طبیعی است که در حوادث روزگار متوسل به واسطه و شفیع گردد و به اصطلاح پارتی‌تراشی کند.

    مشرکین معاصر پیامبر چنین تصوراتی داشتند. آنها بر خلاف تصور بیشتر مردم، کاملاً به وجود خدا معتقد بودند، ولی می‌پنداشتند خدا خالقی است که اداره جهان را به فرشتگان سپرده است و باید برای جلب منفعت یا دفع شر در امور دنیا به آنها متوسل شد

  • سخن از امّت اسلام، حدیث از عزّت، سربلندی و سرافرازی است، سخن از جانفشانی، جانثاری، ایثار، جهاد و مجاهدین راستین تربیت‌شدگان این مکتب عظیم و راهروان حق وحقیقت است. درختی بس بزرگ و سایه‌گستر و سرسبز و ریشه‌دار، با ریشه‌های قوی و ممتد در اعماق تاریخ، ریشه‌اش در تار و پود تاریخ و بزرگان و سازندگان صرح و بزرگی و پیروزی، دوانیده و با دل و جان آنها تنیده شده است. « ... ملة أَبِیكُمْ إِبْرَاهِیمَ هُوَ سَمَّاكُمُ الْمُسْلِمِینَ مِنْ قَبْلُ ..» (حج: 78) ای مسلمانان، بدانید نام اسلام بهترین، زیباترین و تابناکترین نام است،

  • روزه فرمان الهی و تمرینی برای زندگی سالم و با معنویت است. بنابراین برای کسب فیض بیشتر از این ماه مبارک رعایت یک برنامه غذایی متعادل و صحیح، لازم و ضروری است. عمل به توصیه­های زیر به شما کمک می­کند تا علاوه بر سود جستن از بهره­های معنوی این ماه از سلامت جسمی حاصل از انجام این فریضه دینی نیز بهره­مند گردید.

    تغذیه صحیح در ماه رمضان از اهمیت بسیاری برخوردار است. یک روزه‌دار در طول روز با کمبود آب و املاح مواجه می­شود بنابراین باید در هنگام افطار به نحو شایسته‌ای این کمبودها جبران شوند.

  • آنچه که در شعایر اسلامی مهم بوده و اهمیت فراوانی دارد، حکمت و فلسفه و مقاصد آنها می‌باشد؛ که متأسفانه بهای لازم به آن داده نشده و بسیار ساده و گذرا درباره‌ی آن سخن به میان آمده است. 

    بدیهی است هر یک از تکالیف شرعی اهداف و مقاصدی را دنبال می‌کند که در واقع روح آن تکالیف بـه حساب می‌آید و در واقع آن تکالیف برای تحقق بخشیدن به آن اهداف و مقاصد وضع شده است و در صورت عدم تحقق آن اهداف، روح خویش را از دست داده، و صرفاً به جا آوردن و انجام قالب آن، ارزش چندانی ‌ندارد، ‌مثلاً نماز؛ ‌اهداف و مقاصدی را دنبال می‌کند همچنین زکات، روزه و حج.

  • رشد و گسترش کمی و کیفی هر دعوتی، نشان از ارکان استوار، دستور العمل‌‌های موفق و یاران دلسوز و متعهد آن دعوت دارد و بالعکس ضعف و ناکامی، دلیل ضعف ارکان و سستی یاران است.

    بدون اینکه قصد ورود به بطن اصلی بحث فوق را داشته باشیم، نشانه‌‌هایی را بر می‌شماریم که ضعف و ناکامی هر دعوتی را فریاد می‌زنند و هر دعوتگری باید درصدد اصلاح آن باشد.

  • مبارک باد آمد ماه روزه

    رهت خوش باد ای همراه روزه 

    چو یوسف ملک مصر عشق گیرد

    هر آنکس صبر کند در چاه روزه

    رمضان قطعه‌ای از بهشت خداوند در جهنم سوزان مادی است و روزه از جمله عباداتی است که برای لطافت روح، سلامت جسم، تقویت اراده و تعدیل غرایز بر انسان واجب شده تا به خاطر آن همه نعمتها که خدا به او بخشیده شکرگزاری کند. انسان در این ماه مبارک ثابت می‌کند که مثل حیوان در بند اصطبل و علف نیست و می‌تواند بر هوسها و شهوات و اشتهایش غالب شود.

  • «اصول اخلاقی زاییده‌ی عقل نیستند.» (دیوید هیوم)
    یکم. تئوری‌های هنجاری اخلاقی همگی در داشتن یک سودا مشترک اند و آن اینکه معیاری بدست دهند تا کنشگران بتوانند در موقعیت‌های اخلاقی عمل (رفتار) درست را انجام دهند. کانت که از امر مطلق[1] و صورت‌بندی‌های سه‌گانه آن می‌گفت، همت بسته بود تا به آدمیان بیاموزد هنگام عمل، دیگری را چون خود در نظر آورید و «آنچه بر نفس خویش مپسندی/ نیز بر نفس دیگری مپسند». فایده‌گرایی (قسمی از نتیجه‌گرایی) هم به آدمیان توصیه می‌کرد هنگام عمل چنان کنید که نتیجه رفتار منفعت همگان را به حداکثر برساند.

  • لوییس هاپ واکر نام مستعار نویسنده‌ای است که خوش دارد گمنام بماند. در این مقاله، واکر می‌گوید: دین، به خصوص دین خداباورانه، معناى خاصى به زندگى می‌بخشد که در جهان‌بینى‌هاى غیر دینى وجود ندارد. وانگهى، استقلالى که سکولاریست‌ها برایش ارزش قائلند (و گاهى آن را بیش از ارزش واقعى‌اش ارج می‌نهند) با ایمان دینى کاهش معتنابهى نمی‌یابد.

  • الهیات و عقايد در اسلامِ اهل سنت: اخوان المسلمین، اشعری‌گرایی و اهل سنتِ سیاسی[1]، نوشته‌ی جفری ر. هالوِرسون[2]، انتشارات پالگریو مک‌میلان[3]، نیویورک، ۲۰۱۰. 

    یاسر میردامادی: خیزش‌های اخیر در کشورهای عربی-اسلامیِ منطقه‌ی خاورمیانه و شمال افریقا، بار دیگر نگاه‌ها را متوجه نسبت اسلام با تحولات جهان جدید ساخته است. این توجه که با انقلاب پنجاه و هفت ایران صورت تازه‌ای به خود گرفت و با بمب‌گذاری برج‌های دوقلوی ساختمان تجارت جهانی امریکا در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به اوج خود رسید، اکنون با خیزش‌های فوق الذکر می‌رود که صورت جدیدی به خود بگیرد.

  • عاقبت آن سرو

    سبزاسبز

     خواهد گشت و

     بالابال

    عاقبت آن صبح خواهد رُست

    نز میانِ باورِ فرتوتِ ما

     اما

    از میانِ دفترِ نقاشیِ اطفال‌‌‌‌‌‌‌ (شفیعی کدکنی)

    چقدر واژه‌ی رهایی دل‌انگیز است. چه هوای روح‌فزا و گوارا و تماشایی‌‌ای دارد. ضرباهنگ و موسیقی این واژه شبیه به یک تنفس آرام و جان‌فزاست. رهایی. انگار در قفسی را باز‌‌ می‌کنند و پرنده‌ی بی‌قرار پر‌‌ می‌گیرد. ‌‌ای کاش راهی به رهایی بود.

    «خوشا پرکشیدن خوشا رهایی،

    خوشا اگر نه رها زیستن، مردن به رهایی! »(احمد شاملو)