سایت رسمی جماعت دعوت و اصلاح

به اعتقاد من خالد ابوالفضل درست می‌گوید که در مورد سنت قرآنی تساهل نظریه پردازی شایسته‌ای توسط علمای اسلامی صورت نپذیرفته، چرا که تفوق و سلطه تمدن اسلامی انگیزه چندانی در علماس اسلامی برای بررسی ماهیت و ضرورت تساهل ایجاد ننمود. من در تأیید استدلال خالد ابوالفضل یک گام به پیش می‌نهم و استدلال می‌کنم

نویسنده‌: جلال معروفیان

2. «اصلاح»
در ارتباط با تغییرات و دگرگونی‌های اجتماعی، سه راه‌برد را می‌‌توان تصور نمود:
1) انقلاب، که عبارت است از تصرف قدرت سیاسی و دگرگونی بنیادین و ریشه‌ای جامعه از طریق وسایل و روش‌های خشن به وسیله‌ی رهبری یک جنبش توده‌ای، تا بعدها بتوان از طریق آن به تغییرات اجتماعی، دست زد.

نویسنده: یاسین سروری*

به استثنای دوران طلایی اسلام (زمان پیامبر اسلام و دوران خلفای راشدین) از زمان پیدایش مکاتب فقهی که در حد خود به غنای فقهی اسلام افزودند، تا به امروز همواره قرائتی غالباً یکجانبه از دین در میان علمای دین و به تعبیر دقیق‌تر فقها و به تبع آن هم در جوامع مسلمان و حکومت‌‌‌های اسلامی حاکم بوده است. البته خود بنیانگذاران این مکاتب نه به دنبال تحمیل مکتب خود بر کل دین بوده‌اند و نه انحصار دین در فقه، بلکه شرایط ایجاب می‌کرد که برای پاسخگویی به نیازهای روزافزون جوامع ساختارها و قوانینی فقهی وضع کنند؛ اما متأسّفانه پیروان آنها به مروز زمان خواسته یا ناخواسته دین را منحصراً در قالبی فقهی به جامعه ارائه کردند؛ تا جایی که در تاریخ سراغ داریم که پیروان مکاتب فقهی چگونه به علت تعصبات کور مذهبی و فقهی به جان هم افتادند و جنگ‌‌‌هایی هم میان آنها رخ داد. این امر نتیجه مغفول ماندن بخش‌‌‌های دیگر دین بود که متأسّفانه همچنان هم مغفول مانده و توجهی دقیق به آنها نمی‌شود.

نویسنده‌: مهندس سلمان ایرانی

عصری که ما در آن زندگی می‌کنیم، دوران پایان یافته و تاریخ گذشته(expire) آن افکار و عقاید تکرو گروهها و جنبشهایی است که خود را راستی و حقیقت مطلق می‌دانستند. در این روزگار هیچ فکر و ایده و عقیده‌ای به تنهایی نمی‌تواند نمایندگی و پشتیبانی همه مردم را بدست آورد، به همین دلیل است که می‌بینیم در بخش‌هایی از زندگی از لحاظ فکری و حتی سیاسی هم به تکثرگرایی (پلورالیسم) روی آورده‌اند. با هم زندگی کردن ملتهای گوناگون، سیستم‌های سیاسی، نظرات، دیدگاهها، افکار و عقاید متناقض و متفاوت سیمای روزگار ماست که علاوه بر متفاوت و متناقض و متعارض بودن می‌توانند آزاد باشند و هر کدام در قد و قواره خود، در چهار چوب یک نظام تعیین شده حرکت و زندگی کنند.

 برداشت استبدادی از اسلام[1] به تصویر مضحکی از اسلام که اغلب به وسیله‌ی روزنامه‌نگاران و محققان آمریکایی ارائه می‌شود، شباهت دارد، و وقتی که این روزنامه‌نگاران و محققان در مورد قرآن به عنوان مبنای درک‌شان از اسلام به نوشتن می‌پردازند، این شباهت حتی بیشتر می‌شود، چرا که دقیقاً همین قرآن است که بنیادگرایان برای تأیید موضع‌شان به عنوان یک گواه قطعی به آن متوسل می‌شوند. در پی وقایع یازده سپتامبر، این تصاویر مضحک از اسلام به گونه‌ی عجیبی از دو جهتِ کاملاً مخالف عرضه شد، که باید بیش از پیش به آن پرداخته شود.

نویسنده‌: امینا وَدود
مترجم: محمدتقی دلفروز

ارزیابی هوشمندانه خالد ابوالفضل از حملات یازده سپتامبر به شهر نیویورک و پنتاگون، و به ویژه تحلیل تاریخی موازی او از این وقایع و تفسیر قرآن، قابل تحسین است. گرایش به تحلیل واقعه یازده سپتامبر بدون توجه به بستر و زمینه‌ی آن، و نگاه به این واقعه به عنوان یک اقدام خشونت‌آمیز تصادفی منفرد، مورد انتقاد اندیشمندان، فعالان و تحلیل‌گران سیاسی مسلمان قرار گرفته است. بسیاری از افراد به خاطر توجیه این عمل زشت محکوم شده‌اد.

نویسنده‌: جلال معروفیان

3. مشارکت
باور ما به «مشارکت»، ناشی از دیدگاه ما نسبت به انسان و نقش او در تعیین سرنوشت خود، اعتماد و اعتقاد به اهمیت خِرد جمعی (شورا) و تعاون و همکاری در امر خیر و مسؤولیت اجتماعی است.
از نظر اسلام، انسان موجودی مختار و با اراده است و اختیار و قدرت این را دارد که بین خیر و شر و یا صعود و سقوط یکی را انتخاب نماید و باید عواقب کارها و پی‌آمد انتخاب‌های خود را نیز برعهده بگیرد. «کل نفس بما کسبت رهینه»[1] یعنی: «هر کس در گروِ اعمال و کارهایی است که کرده است.» «و أن لیس للإنسان الّا ما سعی»[2] یعنی: «و این که برای انسان پاداش و بهره‌ای نیست، جز آن‌چه خود کرده و برای آن تلاش نموده است.»

برنامه‌ریزی برای یک تغذیه صحیح در ایام ماه مبارک رمضان از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است تا هم بتوان با جلوگیری از پرخوری و آشفته خوری، اصل پرهیز را رعایت کرد و هم با تقسیم انرژی و کالری مورد نیاز از زیان‌های کمبود غذایی در امان بود. این مسأله به خصوص در مورد نوجوانان از اهمیت بیشتری برخوردار است.

نویسنده‌: جلال معروفیان

4.گفتگو
کسانی که اعتقاد و باور به «تربیت افراد»، «اصلاح جامعه» و «مشارکت جمعی» دارند، نمی‌توانند بی‌نیاز از «گفتگو» باشند و عدم باور به گفتگو با دیگران (موافقان یا مخالفان) به معنای عدم اعتقاد به تربیت، اصلاح و مشارکت است.
ما هم، به عنوان کسانی که در چهارچوب فکر اسلامی و منهج قرآنی به تربیت، اصلاح و مشارکت به‌عنوان راه‌کارهای تغییرات اجتماعی و دست‌یابی به اهداف و مقاصد خویش می‌نگریم، به طریق اولی، خواهان گفتگو بوده، به اهمیت و نقش آن نیز، اعتقاد و اطمینان داریم.

نویسنده‌: مشهود ریزوی
ترجمه: محمد تقی دلفروز

در طول تاریخ هیچ‌گاه خشونت به وسیله‌ی ستمدیدگان آغاز نگردیده است. آنها چگونه می‌توانستند آغاز‌کننده‌ی خشونت باشند در حالی که خود معلول خشونت هستند؟ آنها چگونه می‌توانستند بانیان چیزی باشند که شروع آن باعث می‌شد آنها به عنوان افرادی ستم‌دیده پا به عرصه‌ی وجود گذارند؟ اگر از قبل هیچ اِعمال خشنونتی برای تحت انقیاد درآوردن انسان‌ها وجود نداشت، مطمئناً هیچ انسان ستمدیده‌ای نیز وجود نداشت