سایت رسمی جماعت دعوت و اصلاح

یکی از مستحبات برای روزه‌دار در ماه رمضان این است که با چند دانه خرما افطار کند. پیامبر(ص) در این زمینه می‌فرماید: «اذا أفطر أحدکم فلیفطر علی تمرة فان لم یجد، فلیفطر علی مآء فإنه طهور» رواه ابوداود و الترمذی به نقل از ریاض الصالحین
هر گاه یکی از شما خواست افطار کند، باید با خرما افطار کند، ‌اگر خرما نیافت با آب افطار کند چراکه آب پاک است و موجب پاکیزگی (امعاء) می‌شود. یا اینکه حضرت انس از پیامبر (ص) روایت می‌کند که:

عزیز صادقی

به نام پروردگاری که ذکر و یادش آرامش و آسایش و آسودگی‌ است و دوری و فراموش کردنش پریشانی و نگرانی و سرگردانی ‌است. پروردگاری که دریای لطف و کرم و احسانش بی‌ساحل و بی‌پایان و بی‌شمار است. پروردگاری که موسی را در خانه اولین و خطرناکترین دشمنش فرعون پرورش داد و یوسف را از ته چاه به اوج قدرت و محمّد پسری یتیم و بی‌کس را سرور عالمیان نمود!

استاد ابوالحسن ندوی در این مورد می‌گوید:
شاید این سؤال به ذهن خطور کند که چرا خداوند رمضان را ماه روزه قرار داده است؟ و چه مناسبتی بین ماه رمضان و روزه است؟ در پاسخ باید گفت که این امر شاید بدین خاطر باشد که ماه رمضان ماه نزول قرآن است.[1] نیز ماه ذکر، عبادت، تسبیح، تهلیل، تلاوت، تراویح و انفاق و نیکی‌ها است. روزه فریضه‌ای است که علاوه بر فواید جسمی و روحی و نتایج مادی و معنوی؛ فرد و جامعه‌ی انسانی را به صفات خداوند(ج) و عالم ملکوت نزدیک می‌سازد.

معنی لغوی روزه:
روزه که در عربی از آن به «صَوْم» تعبیر می‌شود، در لغت به معنی «امساک» و «خودداری» از انجام هر کاری است.
معنی اصطلاحی روزه:
معنی «شرعی» روزه هم با معنی «لغوی» آن ارتباط دارد؛ چرا که معنی شرعی آن عبارت است از: خودداری از خوردن، آشامیدن و آمیزش جنسی به خاطر رضای خدا از طلوع فجر تا غروب آفتاب.روزه قبل از اسلام:
روزه عبادتی است که در تمام ادیان آسمانی و حتی برخی آیین‌های ساخته‌ی بشر هم وجود داشته است؛ مثلاً روزه در میان برهمائیان، یونان باستان، بعضی از مجوسیان، مصریان قدیم، یهودیان و مسیحیان عبادت معروفی بوده است.[1]

امام غزالی -رحمه‌الله- روزه را به سه درجه‌ی «روزه‌ی عوام، ‌روزه‌ی خواص، روزه‌ی خواصِ خواص»[1]تقسیم کرده است:
«روزه‌ی عوام» عبارتست از خودداری کردن از خوردن و آشامیدن و روابط جنسی.
«روزه‌ی خواصِ خواص» آن است که دل از اندیشه‌ی هر چه غیر از خداست نگه داشته شود و اگر به غیر خدا و آخرت بیاندیشد، ‌روزه‌اش باطل می‌گردد. این نوع روزه، روزه‌ی پیامبران و صدیقان و مقرّبان است.

 قرآن کریم هدف از روزه گرفتن را زمینه‌سازی برای متقی گشتن انسان معرفی می‌کند و می‌فرماید:
یا أَیهَا الَّذِینَ آمَنُوا کُتِبَ عَلَیکُمْ الصِّیامُ کَمَا کُتِبَ عَلَى الَّذِینَ مِنْ قَبْلِکُمْ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ[1] یعنی: ای کسانی که ایمان آورده‌اید روزه همان‌‌طوری ‌که بر پیشینیان شما فرض بوده، بر شما هم فرض شده است تا شاید پرهیزگار شوید.

برادران و خواهران گرامی، ای کسانی که احساس مسؤولیت می‌کنید! اگر می‌خواهید جزو مسلمین، مؤمنین، صادقین، متّقین، پاکان، تاجران موفّق، مجاهدان، رستگاران، شاکران و محسنین باشید! اگر دنبال جامعه‌ای سالم و بدون فقر و کفر و تبعیض هستید! اگر امنیت و آرامش را می‌خواهید! بر شماست که خود را با صفت انفاق و سخاوتمندی، متّصف نمایید و بدانید که یکی از صفات پروردگارت «رزّاق» است و طبق آن، هم او تو را روزی می‌دهد و بخشش مال هیچ جای نگرانی ندارد و هم می‌خواهی در زمین «خلیفه‌ی» او شوی باید خود را با این صفت بیارایی و به امر خدا و در راه او ببخشایی. در راه بخشش مال، مژده‌های خداوند را نباید فراموش کرد و آن‌ها را دست کم نگرفت.

مصارف زکات را خداوند چنین بیان می‌فرماید:
إِنَّمَا الصَّدَقَاتُ لِلْفُقَرَاءِ وَالْمَسَاکِینِ وَالْعَامِلِینَ عَلَیهَا وَالْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ وَفِی الرِّقَابِ وَالْغَارِمِینَ وَفِی سَبِیلِ اللَّهِ وَاِبْنِ السَّبِیلِ فَرِیضَةً مِنْ اللَّهِ وَاللَّهُ عَلِیمٌ حَکِیمٌ[1] یعنی: زکات مخصوص مستمندان، بیچارگان، گردآورندگان آن، کسانی که جلب محبتشان ]برای پذیرش اسلام...[ می‌شود. ]آزادی[ بندگان، ]پرداخت بدهی[ بدهکاران، ]صرف[ در راه ]تقویت آیین[ خدا، و واماندگان در راه می‌باشد. این یک فریضه‌ی مهم الهی است و خدا دانا و حکیم است.

سرویس دین و دعوت

الحمد لله رب العالمین و الصلاة والسلام علی سیدنا محمد و علی آله و اصحابه و اتباعه اجمعین.
خواهران و برادران دینی، تلاش‌گران و مجاهدان راه خدا، سلام و درود خدا بر شما باد.
هم‌چنان‌که می‌دانیم ما مسلمانان معتقدیم که نظام هستی قانونمند است و بر اساس اسباب و مسببّات پایه‌ریزی شده است. لذا برای انجام هر کاری و رسیدن به هر هدفی به‌کارگیری اسباب و وسایل شرعی مناسب، ضروری است و بعد از آن، باید بر خدا توکّل نمود تا هدف مورد نظر تحقّق یابد.
سعی انجام امور بر تو رواست رمز پیروزی توکّل بر خداست.

تألیف: سرویس دین و دعوت

شخص منفق با پرداخت انفاق، زمینه‌ی ‌فلاح و رستگاری ‌خود را فراهم نموده و به رضوان الهی ‌و جنات نعیم دسترسی ‌پیدا می‌کند.
انفاق علاوه بر این، دارای ‌آثار و برکات فراوانی ‌در زندگی ‌فرد است که به صورتی ‌گذرا به مهمترین آثار آن در بُعد فردی ‌انفاق‌دهنده، اشاره خواهیم کرد.
هدف اسلام از تشریع زکات تنها جمع‌آوری ‌ثروت و تقویت بیت‌المال و کمک کردن به مستمندان و نیازمندان نبوده است، بلکه علاوه بر این‌ها، تعالی ‌بخشیدن به انسان و رساندن او به جایگاهی ‌است که از سلطه‌ی ‌مادی‌گرایی ‌و دنیا‌پرستی ‌رهایی ‌یابد و به تعبیر قرآن کریم مزکّی ‌گردد. زکات دارای ‌آثار فراوانی ‌در زندگی ‌شخص زکات‌دهنده است، از جمله: