إِنْ أُرِيدُ إِلَّا الْإِصْلَاحَ مَا اسْتَطَعْتُ وَمَا تَوْفِيقِي إِلَّا بِاللَّهِ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَإِلَيْهِ أُنِيبُ

إِنْ أُرِيدُ إِلَّا الْإِصْلَاحَ مَا اسْتَطَعْتُ وَمَا تَوْفِيقِي إِلَّا بِاللَّهِ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَإِلَيْهِ أُنِيبُ

سایت رسمی جماعت دعوت و اصلاح

دین و اندیشه

  • تغییر و تحولات اخیر جهان عرب، سرآغاز شکل‌گیری بهار عربی-اسلامی روح تازه‌ای به کالبد نیمه جان اقشار گوناگون اجتماعی، فکری، فرهنگی و سیاسی دمید، روح آزادی و آزادگی، دموکراسی و حقوق بشر، حرکت توأم با امید، روح از نو‌زاده شدن و رنسانسی دیگر برای مردمانی دیگر‌ و نوید باز شدن روزنه‌ها و فرار از عقلانیت‌ها و تعامل‌ها و سیستم‌های قرون وسطایی را با خود آورد؛

  • چرا در لیست احتمالی کابینه­ی دولت آقای روحانی حتی یک وزیر زن هم به چشم نمی‌خورد؟!

     این مطالبه از دولت روحانی که زنان هم به عنوانی نیمی از جمعیت کشور، در اداره­ی سطوح کلان مملکت مشارکت داشته باشند، از این فکر ساده­انگارانه ناشی نمی­شود که ما باید بخاطر شووِ دموکراسی و اثبات پذیرش ظاهری حقوق برابر جنسیتی هم که شده در کابینه زن داشته باشیم، حتی از این فکر هم ناشی نمی­شود که بایستی قدرتمندان سیاست از سر ترحم و به خاطر موقعیت فرودستی زنان لطف کنند و در کابینه "سهم" کمی به زنان بدهند که دیگر صدایشان در نیاید، چرا که خود این از یک طرف استفاده­ی ابزاری از جنسیت است و از طرف دیگر زنان را در موقعیت ضعف قرار می­دهد و آنها را وا می دارد که مشروعیت شان را نه از خودشان بلکه از مرجعیتی بزرگتر یعنی "پدرسالاران سیاست" بگیرند که هر دوی اینها خود بازتولیدکننده ی گفتمان ناعادلانه و مردمحور کنونی است و انفعال را برای زنان به دنبال دارد.

  • در انتخابات دوره دهم ریاست‌جمهوری، زنان کنشگر حقوق زنان، از هر طیف سیاسی، فرهنگی، اجتماعی، اعتقادی و... به تشکیل ائتلافی فراگیر همت گماشتند و در جلسات هم‌اندیشی با یکدیگر، مطالبات خود را، که مطالباتی انسانی، برابری‌خواهانه و مدنی/ شهروندی و با توجه به قانون‌اساسی و نیز فراتر از آن با لحاظ‌کردن احکام دین‌اسلام که زن و مرد را از لحظه آفرینش با حقوق یکسان و برابر تعریف کرده است، بیان کردند. اما، حقوق انسانی، اجتماعی، مدنی‌ای که تا آن زمان، زنان از بخش‌هایی حداقلی از آن، برخوردار بودند نه‌تنها رو به رشد نگذاشت، بلکه بسیاری از آنها از آنان بازستانده و دریغ شد.

  • مراسم احیا و اعتکاف شب بیست و هفتم ماه رمضان در مسجد صلاح‌الدین ایوبی با حضور جلیل بهرامی‌نیا و تأکید بر نماز و زکات، برگزار شد.

  • همواره گفته‌ایم و ثابت کرده‌ایم که اسلام منبع و عامل اساسی تشویق به علم و تمدن بوده و هست. نگاهی منصفانه به تاریخ حیات اسلامی سده‌های اولیه بعد از ظهور اسلام، نشان می‌دهد که علم با سرعت بسیار بالایی در حال رشد بوده است. دانشمندان اسلامی با کمترین امکانات اولیه، به کشفیات حیرت‌آوری در همه‌ی عرصه‌های علمی، هنری، ادبی، و... دست یافته بودند

  • نام فیلم : هیس! دخترها فریاد نمی زنند 

    کارگردان : پوران درخشنده 

    فیلمنامه: پوران درخشنده

    تهیه کننده: پوران درخشنده

    مدیر فیلمبرداری: مرتضی پورصمدی

    موسیقی متن: کارن همایونفر

    بازیگران : مریلا زارعی، جمشید هاشم‌پور، طناز طباطبایی،شهاب حسینی، فرهاد آییش، مائده طهماسبی، شیرین بینا، بابک حمیدیان، مجید مشیری، اسماعیل سلطانیان، هادی مرزبان و مهدی ماهانی با حضور امیر آقایی، حضور افتخاری ستاره اسکندری

    جدیدترین فیلم پوران درخشنده یک آسیب‌شناسی دراماتیک از معضلی است که بنا بر باورهای غلط نانوشته در فرهنگ، سنت و جامعه ما همواره مغفول مانده و خود فیلم نیز در تهدید چنین خطری قرار دارد.

  • وقایع اخیر مصر را از دو جهت می‌توان بررسید. یکی از جهت آنچه که در حال می‌گذرد و شامل اخبار و گزارش لحظه به لحظه‌ی رخدادهای تلخ آن است و دیگری نقد و تحلیل علل و عوامل پیدا و پنهان آن. صاحب این قلم وابسته‌ یا عضو اخوان المسلمین نیست، لکن معتقد است دکتر محمد مرسی ـ خوب یا بد ـ رئیس جمهور قانونی و مشروع مصر بود و اگر نقص و کاستی‌ای هم وجود داشت می‌بایستی پس از پایان دوره‌اش از طریق صندوق انتخابات حل و فصل می‌شد.

  • آزادی معبودی است که همه در جستجوی او هستند و هر کس به زبانی و به مقالی آن را می‌ستاید:
    «اگر کسی نتواند آزاد زندگی کند باید از مردن خوشحال باشد! آزادی گوهری است که بدون آن زندگی انسان جهنم می‌شود! آزادی اصلی‌ترین نیاز انسان برای پیمودن راه کمال و چشیدن شیرینی و حلاوت حقیقی زندگانی است! کسی که آزادی را ارج می‌نهد زندانی برای اندیشه‌های دیگران نمی‌گسترد!

  • خنده‌دار است در این زمان عجیب و غریب و پرهیاهو که آمریکای جنایت‌کار بی‌شرمی و بی‌حیایی و غرور را تا این حد رسانده است و خرد آدمیان را این چنین به بازی گرفته است و آشکارا آنان را مورد تحقیر و بی‌اعتنایی قرار می‌دهد و بر حسب ضرب المثل عامیانه «علی عینک یا تاجر» «ای تاجر جلوی چشمان تو چنین و چنان کردم»

  • مطالعه‌ی تاریخمند علوم انسانی، ناگزیر به شکل‌گیری این سؤال در ذهن می‌انجامد که چرا تقریباً اکثر نظریه‌پردازی‌ها در علوم انسانی مربوط به قبل از دهه‌ی ۸۰ میلادی است و هرچه عقب‌تر برویم روبرو شدن با نظریه‌ای که توانسته باشد یک رشته‌ای را متحول کند و تغییراتی کلیدی حتی بعضاً در اهداف رشته‌ی پذیرفته شده‌ی موجهی ایجاد کند ساده‌تر است.