این مقاله با تکیه بر دیدگاههای فانون، ادوارد سعید و نگوگی وا تیونگو، به پدیدهٔ درونیشدن احساس حقارت در میان برخی روشنفکران جوامع استعمارشده میپردازد. نویسنده استدلال میکند که بخشی از روشنفکران مهاجر ممکن است برای جلب رضایت قدرتهای مسلط، به «خبرچینان بومی» یا «مزدوران فکری» تبدیل شوند و در توجیه مداخلات و سیاستهای قدرتهای امپراتوری نقش ایفا کنند. دباشی با نقد تصویر آرمانی سعید از روشنفکر تبعیدی، بر رابطهٔ پیچیدهٔ میان سلطه، هویت، زبان و میل به کسب تأیید قدرت تأکید میکند.
کپی رایت © 1405 پیام اصلاح . تمام حقوق وب سایت محفوظ است . طراحی و توسعه توسط IslahWeb