سایت رسمی جماعت دعوت و اصلاح

رمضان آمد و با شتاب رفت؛ اکنون این پرسش مطرح است که پس از رمضان چه کنیم؟ پس از هر یک از موسم‌های عبادی چه کنیم؟ پس از ماه یک ماه تلاش و پایمردی و پس از این که قرآن برنامه زندگی ما بود و نماز بالاترین لذت و شیرینی ما و ذکر خدا غذای روح‌مان بود چه کاری انجام دهیم؟

اسلام دین رحمت و مهرورزی و صداقت است؛ مهرورزی در وضع قوانین و احکام و در معامله، قرارداد، دادخواهی و مبادله.

بسیاری از سیره نویسان برای دعوت پیامبر - صلی الله علیه و سلم – به سوی خدا، مراحلی را تعیین نموده‌‌‌اند. آنان  از مرحله‌‌‌ی اول دعوت به نام مرحله‌‌‌ی سری و پنهانی بودن دعوت یاد کرده‌‌‌اند. در این مرحله‌‌‌ی وحی که بر رسول خدا- صلی الله علیه وسلم- نازل می‌‌‌شد آن را به صورت فردی به گوش افراد و اشخاص می‌‌‌رساند. و آن را در مجامع و مجالس قریش آشکار نمی‌‌‌کرد

خداوند قرآن را کتاب هدایت و رحمت برای جهانیان فرستاده است؛ این کتاب به استوارترین راه‌ها هدایت می‌کند؛

خداوند مى‏فرماید: شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِی أُنْزِلَ فِیهِ الْقُرْآنُ هُدًى لِّلنَّاسِ وَبَیِّنَاتٍ مِّنَ الْهُدَى وَالْفُرْقَانِ.[1]
«(روزه، در چند روز معدود) ماه رمضان است؛ ماهى که قرآن، براى راهنمایى مردم، و نشانه‏هاى هدایت، و فرق میان حق و باطل، در آن نازل شده است».

شارع حکیم در عباداتی که بر مکلفین فرض کرده است اهدافی را دنبال می‌کند؛ شاید مهم‌ترین آن احکام بندگی برای خدا و فرمانبری از اوامر و نواهی اوست. امام شاطبی در موافقات با اشاره به این مطلب آورده است: "مقصد شرعی از وضع شریعت بیرون آوردن مکلف از دایره هوا و هوس است تا این که با اختیار خود بنده خدا باشد همان گونه که از روی اجبار بنده اوست".

ما همه آروز داشتیم که به گنجینه‌های رمضان دست ‌یابیم. هر کدام از مادر حد توان و شرایط خود به کوشش پرداختیم. برخی از ما بی‌نهایت احساس قصور و کوتاهی می‌کنند و برخی دیگر احساس خرسندی می‌کنند.

از اینکه روزهای ماه رمضان یکی پس از دیگری می‌‌گذرد و فکر اینکه بعد از آن، این نشاط و حس نزدیک بودن با خالق هستی را از دست می‌دهیم، من را عذاب می‌‌دهد. نمی‌دانم بعد از رمضان تکلیف چیست؟ باید چکار کنم؟ در این ماه مبارک و خرم عاشقانه بسوی خدایم در حرکتم، مستحبات را انجام می‌دهم، لذت عبادت و بندگی را احساس می‌‌کنم، قرآن را بسیار تلاوت می‌‌نمایم،

زکات و انفاق در راه خدا از وسایل مهم تزکیه‌ی نفس هستند. نفس انسان به بخل و خساست گرایش دارد، این آفتی است که باید نفس را از آن تطهیر نمود. 
(وَأُحْضِرَتِ الْأَنفُسُ الشُّحَّ) [نساء: ۱۲۸]
بخشش و انفاق مال در راه خدا بهترین وسیله‌ای است که می‌توان با آن بخل را معالجه نمود.
(وَسَیُجَنَّبُهَا الْأَتْقَى*الَّذِی یُؤْتِی مَالَهُ یَتَزَکَّىٰ) [اللیل: ۱۷و۱۸]
اکنون به نکاتی درباره‌ی زکات و انفاق می‌پردازیم:

رمضان ماه روزه و قرآن و شب‌زنده‌داری است؛ ماه بخشش و کرم و سخاوت است. سخاوت از ویژگی‌های پیامبران الهی است و ام المؤمنین خدیجه بهترین گواه بر این ویژگی رسول خداست؛ آنجا که وقتی به او دلداری ‌داد فرمود: