تلاش برای گمان زدن مسیر آینده و تمدن بشری، آنچنان که در دوران ما قوت گرفته است، با آنچه در قرن نوزدهم و تحت تأثیر تاریخگرایی برای تعیین مسیر حرکت تاریخ صورت میگرفت متفاوت است. برخلاف بسیاری از فلسفههای تاریخ رایج در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، مباحث آیندهشناسی فرهنگ و تمدن به دنبال کشف قوانین ضروری حرکت تاریخ، اعم از گونههای ایدئالیستی آن چون هگل و یا گونههای ماتریالیستی آن همچون مارکس، نیست. بلکه به دنبال کشف روندهایی است که از خلال افت و خیزهای تاریخ سیاست، اجتماع و فرهنگ و تکنولوژی… و با توجه به طبیعت، اوضاع زیست محیطی، نیازها و تواناییهای بشر، آشکار میشود. روندهایی که بر آساس آن میتوان در مورد خطوط کلی فرهنگ و تمدن در آینده حدسهای صائب زد.
اشاره:
اهمیت و جایگاه ویژهی روحانیت و ماموستایان اهل سنّت در تاریخ و فرهنگسازی مناطق کردنشین، بر کسی پوشیده نیست. این بزرگواران در طول تاریخ کرد با وجود کمبودهای فراوان مادی؛ اما به دلیل غنای فکری و علمی و همچنین ارتباط مستقیم با عامه مردم از طریق مساجد، مشارکت در غمها و شادیهای آنان حل مشکلات خانوادگی و حتّی قومی و طایفهای آنان از یک طرف و از طرفی دیگر با نقشی که در حجرهها (مدارس سنّتی علوم دینی اهل سنّت) در تربیت و پرورش ماموستایان جوان و طلبهها ایفا میکنند از جایگاه ویژه و بسیار مهمی برخوردار بوده و هستند.
آخرین چهارشنبه قبل از حلول سال جدید را چهارشنبهسوری میگویند، که البته شب آن، یعنی غروب سه شنبه مهم است نه خود چهارشنبه. جشن چهارشنبهسوری یکی از مراسم بسیار جذاب و مفرّح ما ایرانیان به شمار میآید. این جشن در قبل از اسلام در بین نیاکان ما به جشن سوری مرسوم بود. «سور» به معنی سرخ میباشد و چون این جشن با برپا کردن آتش همراه است به این نام مرسوم گردید.
امروزه میبینیم در جهان نابسامانیهای فراوانی وجود دارند، انسانی که در این عصر زندگی میکند با رشد و توسعهی همهجانبهی علم و تکنولوژی در ابعاد مختلف روبهرو است، در حوزهی ارتباطات از حمل و نقل و جابهجایی مسافران گرفته تا رسانههای ارتباطی مانند؛ اینترنت، ماهواره، تلفن همراه و ... زندگی را متحول کرده است. در حوزهی تهیه مواد خوراکی و کشاورزی از لحظهی شخم زدن تا درو و جمعآوری محصول، که با استفاده از نیروی انسانی و با آن بازدهی کم، که در زمان گذشته رایج بود، تغییر کرده است، و خیلی راحت و آسان امکانات را در اختیار انسان قرار داده است.
کلید پنجم: در آغوش کشیدن یکدیگر
پس از خواندن این فصل انتظار میرود به صفات زیر دست یابید:
• نزدیکی و صمیمیتی که موجب تعمیق دوستی و محبت میان طرفین شود
• بهرهگرفتن و لذت بردن از در آغوشگرفتن یکدیگر
• ریشهدار شدن محبت قلب
آدم از بیبصری بندگی آدم کرد
گوهری داشت ولی نذر قباد و جم کرد (علاّمه محمّداقبال لاهوری)
جامعه وقتی که فراخ و بزرگ باشد، مردمان یکدیگر را نشناسند و برخی از شایستگیهای بعضی دیگر بیخبر باشند آنان که عقل و درایتی و استعداد و کفایتی بدیشان بخشیده شده لازم است خویشتن را معرفی کنند و از پاکی خود سخن بگویند و بر اساس این پاکی درخواست کار کنند.
تصویری که شخص از خودش ترسیم میکند تأثیر بزرگی بر شخصیت و نگاه او از زندگی و حتی تأثیری بزرگ بر پیرامون او و موفقیتها و شکستهایش دارد. چون آن تصویر بیانگر ارزیابی شخصیتی و اندازهی اعتماد به نفس شخص است. چون تصویری که از خود به همراه دارد تصویری ایجابی است.
دیباچه
انسان، از نخستین سالهای زندگی اجتماعی، زمانی که از راه شکار و گردآوری خوراکهای گیاهی روزگار میگذراند، متوجه بازگشت و تکرار برخی از رویدادهای طبـیعی، یعنی تکرار فصول شد. زمان یخبندانها موسم شکوفهها، هنگام جفتگیری پرندگان و چرندگان را از یکدیگر جدا کرد. نیاز به محاسبه در دوران کشاورزی، یعنی نیاز به دانستن زمان کاشت و برداشت؛ فصل بندیها و تقویم دهقانی و زراعی را بوجود آورد.
1. در روایات زرتشتی و بیشتر نویسندگان ایرانی و عرب و شاعران از جمله فردوسی، بنیاد آن را به جمشید پادشاه پیشدادی نسبت میدهند و میگویند: جمشید شاه تختی بساخت که دیوان آنرا بدوش گرفته به هوا بردند و به یک روزه از کوه دماوند به بابل فرود آوردند، مردم با مشاهده این عمل در شگفت شدند و آن روز خاص را نوروز خواندند.
فردوسی میگوید:
کپی رایت © 1405 پیام اصلاح . تمام حقوق وب سایت محفوظ است . طراحی و توسعه توسط IslahWeb