سایت رسمی جماعت دعوت و اصلاح

اینترنت بین‌المللی چه زمانی وصل می‌شود؟ این پرسش اگر نگوییم اولین مطالبه بلکه یکی از مهم‌ترین مطالبات این روزهای ایرانیان است. مردمی که بیش 65 روز است که مناسبات ارتباطی بین‌المللی خود را از دست داده و منتظر روزی هستند که امکان استفاده از اینترنت بین‌المللی برای آنها فراهم شود. این انسداد پارادوکسی جدی را برای بسیاری از شهروندان ایرانی شکل داده است. دیروز امیر سرتیپ محمدحسن نامی، دستیار ویژه وزیر کشور با اشاره به وضعیت محدودیت‌های اینترنت در ایران اعلام کرد که این محدودیت‌ها احتمالا طی یک ماه تا یک ماه‌ونیم آینده برطرف خواهند شد؛

آیا مؤمنان واقعاً زندگی می‌کنند یا تنها به نمایشِ ایمان می‌پردازند؟ آیا ما به خداوند نزدیک‌تر شده‌ایم یا به دوربین‌های موبایلمان؟ اگر دین‌داری به معنای فروتنی، اخلاص، نیت پاک و بردباری در رفتار باشد، چگونه می‌تواند در عصری بقا یابد که معیارها، «لایک» و «اثرگذاری بر دیگران» است؟در عصر رسانه‌های اجتماعی، ارزش‌ها به شدت تغییر کرده‌اند؛

این نوشتار به بررسی علمی و شرعی روزه‌داری کودکان پرداخته و بر اصل «تدرج» از سن ۵ سالگی تأکید دارد. همچنین راهکارهای تغذیه‌ای برای سحر و افطار کودکان و علائم خطر جسمانی را تبیین می‌کند.

آموزش روزه به کودکان، فرآیندی است که از هفت‌سالگی آغاز گشته و بر سه رکنِ «تدریج در زمان»، «تشویق عاطفی» و «نظارت بالینی» استوار است. هدف، نه شکنجه‌ی جسم، بلکه آماده‌سازیِ روح برای پذیرش مسئولیت‌های بزرگ در سن بلوغ است.

این مقاله به تبیین سه مقصد کلیدی روزه یعنی «پرورش مراقبه و بیداری وجدان»، «تقویت اراده در برابر غرایز» و «نظم‌بخشی به وقت» می‌پردازد و تأکید می‌کند که حقیقتِ تقوا، ضامنِ سلامتِ اخلاقیِ جامعه و رهایی از فساد است.

این مقاله روزه را تمرینی برای دستیابی به آزادی حقیقی از طریق بندگی خدا و رهایی از بندِ شهوات می‌داند. نویسنده با استناد به آیات کفاره و داستان‌های تاریخی، بر این نکته تأکید می‌کند که روزه باید اراده‌ی فردی و جمعیِ امت را برای مقابله با عادت‌های بد و استبداد تقویت کند.

این مقاله بر نقش روزه در یکپارچگی امت از طریق هم‌زمانیِ عبادات و افطارهای جمعی تأکید کرده و خواستار پایان دادن به اختلافات در رؤیت هلال با تکیه بر محاسبات نجومی است؛ همچنین روزه را تمرینی برای «تفکر خلاق» از طریق شکستن عادت‌های روزمره می‌داند.

این مقاله به تبیین دو مقصدِ «انسانیت» و «آزادی» در روزه می‌پردازد؛ از یک سو بر درک رنج گرسنگان و انفاق تأکید دارد و از سوی دیگر، روزه را تمرینی برای حاکمیت بر نفس و رهایی از بردگیِ عادت‌ها می‌داند که مقدمه‌ای برای آزادیِ جوامع از استبداد است.

این نوشتار با نگاهی تحلیلی به فلسفه‌ی صیام، روزه‌داری را نه یک آیین صوری یا فصلی، بلکه سفری وجودی و هجرتی درونی برای بازگشت به «خویشتنِ تبعیدشده» و دستیابی به خودشناسی تعریف می‌کند. نویسنده با نقدِ ساختارِ تمدن مصرف‌گرا که جوهرِ عبادات را به رفتارهای مادی و تبِ خرید تقلیل داده است، بر این باور است که حقیقتِ رمضان در «سکوتِ گزیده» و «امساکِ ارادی» از زوائدِ هستی تجلی می‌یابد تا انسان را از زنجیرهای بندگیِ مدرن رها سازد. رمضان در این خوانش، آزمونی برای برهنه‌سازی جان از پیرایه‌ها و فرصتی زرین برای تغییر بنیادین و برقراری توازن دوباره میان انسان و جهانِ پیرامون بر مدار کرامت و آزادی است.

کمال اوزتورک در این یادداشت، با ذکر خاطره‌ای از افطارهای باشکوه و داوطلبانه در مسجدالنبی، به تقابل میان ایثار اسلامی و خودخواهی جهان مدرن می‌پردازد. نویسنده معتقد است سفره‌های افطار مدینه که در آن نژادها و ملیت‌های گوناگون با محبتی وصف‌ناپذیر از یکدیگر پذیرایی می‌کنند، تنها یک مراسم مذهبی نیست، بلکه نمادی عمیق از تکافل اجتماعی و صلح درونی است. وی با ارجاع به «صحیفة المدینه» (منشور مدینه)، تأکید می‌کند که تمدن اسلامی از نخستین روزهای خود، پیشگام در تدوین قراردادهای اجتماعی و همزیستی مسالمت‌آمیز میان ادیان بوده است. در نهایت، نویسنده از ناتوانی مسلمانان در معرفی این فضایل و الگوهای اخلاقی به جهانیان انتقاد کرده و بازگشت به ارزش‌های نبوی را ضرورتی برای نجات بشریت در عصر بحران‌های جهانی می‌داند.