نسل نو با فشارهای اقتصادی، سبک زندگی دیجیتال و فردگرایی فاصله گرفته است از ارزشها و نهادهای سنتی اسلامی. اگر جماعتها ارتباط خود را بازسازی کنند و جوانان را در تصمیمگیری مشارکت دهند، این شکاف میتواند به فرصتی برای احیای دعوت و پیوند نسلها بدل شود.
مطالعات تطبیقی و نقد تاریخی منابع سیره نبوی، امکان بازخوانی جدیدی از شخصیت حضرت محمد(ص) در دوران پیشابعثت فراهم کرده است. یافتهها حاکی از آن است که ایشان، برخلاف تصویر رایج در برخی متون کهن، از موقعیت اجتماعی و اقتصادی ممتازی در مکه برخوردار بود و از طریق سفرهای تجاری به شام و ایران، با جریانهای فکری و فرهنگی عصر پساباستان آشنا شده بود. محمد عثمانی، در این مقاله، با استناد به منابع تاریخی و یافتههای باستانشناسی اخیر، در پی ترسیم چهرهای از «محمدِ تاجر» به عنوان یک «دانای عرب» است که بستر ضروری برای درک عمیقتر از پیامبری ایشان فراهم میآورد.
استاد عبدالرحمن پیرانی از مهمترین چهرههای دینی-اجتماعی معاصر اهل سنت ایران است که فراتر از جایگاه سازمانی خود در جماعت دعوت و اصلاح، بهعنوان الگویی از «رهبری خدمتگزار» شناخته میشود. ویژگی متمایز او در پیوند دادن ایمان عمیق با عمل اجتماعی پایدار و تقویت سرمایهی اجتماعی جامعه مسلمانان تبلور یافته است. یادداشت حاضر به قلم محمدعلی سوره، با رویکردی تحلیلی میکوشد نشان دهد که کاریزمای پیرانی نه در قدرتنمایی، بلکه در فروتنی، صداقت و خدمتمحوری جلوهگر است و میراث او تنها روایت تاریخی نیست، بلکه مسئولیتی مستمر برای بازتولید صادقانهی راه و منش وی در نسلهای آینده بهشمار میآید.
کاک جلال معروفیان، معلمی مردمی و برادری برای نسلهاست؛ کسی که عمرش را صرف آموزش، فرهنگ و کارهای خیریه کرده و با تشویق به مطالعه و دانایی، چراغ راه بسیاری بوده است. نویسنده او را شمعی میداند که خود میسوزد و نسلها را روشن میکند.
حمله هوایی رژیم صهیونیستی به دوحه در ۹ سپتامبر ۲۰۲۵ و هدف قراردادن رهبران حماس، تجاوزی آشکار به حاکمیت قطر و نقض قوانین بینالمللی بود. این عملیات با چراغ سبز آمریکا انجام شد اما رهبران حماس جان سالم بردند. اقدام اسرائیل، که ادامه سیاستهای تجاوزگرانه آن در منطقه است، واکنش منفی گستردهای برانگیخت و در مقابل، تصویب تشکیل دولت فلسطین در سازمان ملل با حمایت ۱۴۲ کشور، شکستی بزرگ برای تلآویو رقم زد
در انبوه ستایشها و تجلیلهایی که از امام شافعی به عنوان «معمار اصلی فقه اسلامی» و «بنیانگذار علم اصول فقه» میشود، یک پرسش بنیادین و جسورانه به گوش میرسد: آیا این تصویر شکوهمند، بازتابی از واقعیت تاریخی است یا برساختی متأخر از سنتی فقهی که مشتاقانه در جستوجوی پدری بنیانگذار بود؟
پیامبر اسلام(ﷺ) فراتر از یک پیامآور اخلاق و عبادت، معمار تمدن و سیاستمداری خردمند بود. این مقاله ابعاد کمتر گفتهشده از سیرهی ايشان را برجسته میکند: مدیریت بحران، توجه به محیطزیست و بهداشت، سادهزیستی عملی، پایهگذاری حقوق شهروندی، احترام به تنوع فرهنگی و تأکید بر عقل و مشورت. سیرهی پیامبر(ﷺ) الگویی جامع برای امروز است؛ الگویی که بر عدالت، خردورزی، رحمت و کرامت انسانی استوار است
پرسش از سرنوشت انسان پس از مرگ، همواره دغدغه بشر بوده است. در روزگار ما با گسترش فلسفههای پوچگرا، اهمیت بازگشت به وحی الهی بیش از پیش نمایان میشود. آثار علیمحمد صلابی (۲۰۱۱) و عبدالرحمن بن ناصر سعدی (۱۹۹۸) بر این نکته تأکید دارند که آمادگی برای قیامت تنها با ایمان صحیح، تقوا، عمل صالح و محبت به خدا و رسول تحقق مییابد. تقوا بهترین توشه برای آخرت و کلید رستگاری معرفی شده است؛ آمادگیای که مؤمن را در زمرهی بندگان محبوب خدا و در کنار پیامبران و صالحان قرار میدهد.
در آغاز این مقاله لازم است اشاره کنیم که فقیهان در اصول استنباط، روشهای استدلال و حجیت منابع تبعی مانند عرف، قیاس، استحسان، استصحاب، قول صحابی و دیگر منابع، با یکدیگر اختلاف نظر دارند. همچنین در برخورد با قواعد زبانی و ضوابط اصولی نیز تفاوتهایی دیده میشود؛ از جمله در احتجاج به انواع احادیث یا در تعارض میان دو متن شرعی. همچنین درباره اجتهاد به رأی در مواردی که نصی وجود ندارد، بر اساس منابع تبعی اختلافاتی وجود دارد
در جنگ غزه صدها هزار نفر، بهویژه زنان و کودکان، قربانی شدهاند اما رسانههای مادر جهانی با سکوت یا زبان خنثی واقعیت نسلکشی را پنهان کردهاند. این رویکرد بر اساس منافع سیاسی و اقتصادی و در چارچوب مدلهای پروپاگاندا، دستورکارگذاری و چارچوببندی عمل میکند و به عادیسازی خشونت و بیحسی اخلاقی منجر میشود. در برابر این خیانت رسانهای، وظیفهی مردم و کنشگران است که با ایجاد رسانههای مستقل و فشار اجتماعی، حقیقت را فریاد کنند؛ زیرا تاریخ خواهد پرسید که در برابر این جنایت خاموش ماندیم یا نه.
کپی رایت © 1401 پیام اصلاح . تمام حقوق وب سایت محفوظ است . طراحی و توسعه توسط شرکت برنامه نویسی روپَل