سایت رسمی جماعت دعوت و اصلاح

غزه امروز فراتر از مرزها و گرایش‌های سیاسی، نماد یک فاجعه انسانی و آزمون وجدان جهانی است. بیش از دو میلیون انسان در محاصره‌ای طولانی، با بمباران‌های مکرر، نابودی زیرساخت‌ها و محرومیت از نیازهای اولیه، هر روز میان مرگ و زندگی دست‌وپا می‌زنند. قربانیان این بحران نه «تلفات جانبی» بلکه هدف یک سیاست سازمان‌یافته تنبیه جمعی هستند. کمک به غزه، حمایت از حق حیات و کرامت انسانی است، نه جانبداری سیاسی؛ بی‌تفاوتی در برابر این رنج، به معنای مشارکت در خاموشی وجدان بشریت است.

ترکیه سال ۲۰۲۶ را به عنوان زمان نهایی برای حل جامع پرونده کُردی در دو سطح داخلی و منطقه‌ای هدف‌گذاری کرده است. در داخل، پس از انحلال رسمی پ.ک.ک و فراخوان اوجالان برای زمین گذاشتن سلاح، تمرکز بر تدوین چارچوب‌های قانونی و اصلاحات سیاسی معطوف شده است. در سطح منطقه‌ای نیز آنکارا با بهره‌گیری از هماهنگی بی‌سابقه با واشنگتن در دوره ترامپ و همکاری با دمشق، در پی برچیدن کامل ساختار نظامی «قسد» و ادغام آن در نهادهای رسمی سوریه است تا با خشکاندن ریشه‌های جدایی‌طلبی، به چهار دهه منازعه پایان دهد.

اخوت ایمانی {إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ} اصلی بنیادین و الهی است که زیربنای وحدت و تمدن‌سازی در امت اسلامی است. قرآن و سنت نبوی با دقت، آفات اخلاقی و رفتاری (مانند سوءظن، غیبت، استهزاء، حسد، و نمّامی) را به عنوان عوامل سست‌کننده این پیوند معرفی می‌کنند. علمای دین این آفات قلبی و زبانی (به ویژه در سوره حجرات) را مهلک‌ترین موانع اخوت می‌دانند. برای حفاظت از این سرمایه راهبردی، راهکارهای عملی چون طهارت قلب، پرهیز از آفات زبان، برپایی عدالت و اصلاح ذات‌البین ضروری است تا جامعه اسلامی از تفرقه نجات یافته و به سوی عزت حرکت کند.

نوشتار «گردبادهای راه ایمان» به قلم فرزان خاموشی، به تبیین این حقیقت می‌پردازد که مسیر دین‌داری، گذاری پرچالش و آزمون‌خیز است. نویسنده با بهره‌گیری از آیات قرآن، سه ابتلای بزرگ شامل تربیت ربانی (اصلاح بنده)، نیرنگ شیطان (تزئین گناه) و آزمون استقامت (خلوص ایمان) را واکاوی کرده و اوج این سختی‌ها را در پایداری مردم غزه بازنمایی می‌کند؛ مسیری که تنها با امید به نصرت الهی و صبر، به سرمنزل مقصود می‌رسد.

زندگی راکد و ایستا نیست، بلکه در حرکت است؛ حرکتی که نه کورکورانه و خودسرانه است و نه تصادفی، بلکه حرکتی هدفمند و سنجیده است. این تقدیر الهی تنها ستون های بزرگ زندگی را به حرکت درنمی‌آورد، بلکه در قالب «نظارت ربانی» همواره و در هر لحظه، تمام حرکات و سکنات زندگی را زیر نظر دارد. اگر برگی از درختی فرو افتد، خداوند از آن آگاه است؛ و هیچ پرنده‌ای جز به اذن او پر نمی‌زند. گذشتگان برای بیان علم دقیق و نظارت همه‌جانبه خداوند، آن را چنین توصیف کرده‌اند: خداوند راه رفتن مورچه‌ای سیاه را در شب تاریک، بر صخره‌ای صاف، می‌داند.

بر همگان واضح است که جهان آفرینش دانشگاهی فوق تخصصی است که از جانب خداوند بی‌نهایت علیم، حکیم و رحیم خلق شده است. و تنها روش درست تعامل با آن از کانال دانش متخصصین تأمین می‌شود. لذا بر همگان لازم است که برای بهره‌وری مفید از نعمات جهان هستی بر دانش موجود در نزد علمای علوم تجربی و انسانی و علوم وحیانی تکیه نمود، تا از این طریق در راستای تأمین آسایش و آرامش خویش به رشد و کمال مطلوب نایل شد. بر این اساس لازم است که با بیان نکاتی چند موضوع درخواستی را در حد توان بررسی نمود.

در هیاهوی پرشتاب دنیای امروز، صدایی باید باشد که در میان امواج پرهیجان اطلاعات، راه را از بیراهه، و حقیقت را از دروغ بازشناسد؛ و این صدا، صدای خبرنگار است. خبرنگار نه تنها ناقل رویدادهاست، بلکه وجدان بیدار جامعه، صدای بی‌صدایان و حافظ عدالت و شفافیت است.

چهارشنبه ۱۴ آبان، جامعه ورزش ایران در اندوهی عمیق فرو رفت. صابر کاظمی، والیبالیست ملی‌پوش و پشت خط‌زن محبوب تیم ملی والیبال ایران، در ۲۷ سالگی پس از چند روز مبارزه با بیماری و مرگ مغزی چشم از جهان فروبست. کاظمی که از دوران کودکی عشق به والیبال داشت، مسیر حرفه‌ای خود را از آق‌قلا آغاز کرد و با درخشش در تیم ملی و باشگاهی، از جمله قهرمانی آسیا ۲۰۲۱ و کسب عنوان MVP، یکی از چهره‌های شاخص والیبال ایران شد. فقدان او نه تنها خانواده، بلکه جامعه ورزش و میلیون‌ها هوادار را داغدار کرد. مربیان و هم‌تیمی‌ها او را بازیکنی پرتلاش، اخلاق‌مدار و با استعداد وصف کردند که پروازش در آسمان والیبال ایران زودهنگام به پایان رسید.

در میان همه‌ی هیاهوهای دنیا، گاهی یک اتفاق، یک انتخاب، یک انسان کافی‌ است تا انسانیت دوباره معنا شود. گاهی انسان‌هایی از میان ما عبور می‌کنند که بودنشان برکت است و رفتنشان پیام. «دلشاد»، نه فقط یک قهرمان، بلکه معلمی بود از تبار انسان‌های والا؛ از آن‌ها که در سکوت، می‌سازند، می‌بخشند و می‌مانند.

جنبش اخوان‌المسلمین به رهبری حسن‌ البنا با استراتژی اصلاح تدریجی فرد و جامعه، مدلی از اسلام سیاسی میانه را ارائه داد که بر مشارکت مدنی و نفی خشونت (جز در برابر اشغالگری) استوار است. تضاد بنیادین صهیونیسم و قدرت‌های غربی با این جنبش، نه ناشی از ادعای خشونت‌طلبی، بلکه برآمده از هراس آن‌ها نسبت به قدرت سازمان‌دهی، انسجام عقیدتی و پتانسیل اخوان در احیای هویت اسلامی و آزادی فلسطین است. از همین رو، حذف فیزیکی رهبران و حمایت از کودتاهای نظامی علیه دولت‌های منتخب اخوانی، راهبردی برای جلوگیری از شکل‌گیری یک بلوک قدرت مستقل و دموکراتیک در خاورمیانه ارزیابی می‌شود.