سایت رسمی جماعت دعوت و اصلاح

چهارشنبه ۱۴ آبان، جامعه ورزش ایران در اندوهی عمیق فرو رفت. صابر کاظمی، والیبالیست ملی‌پوش و پشت خط‌زن محبوب تیم ملی والیبال ایران، در ۲۷ سالگی پس از چند روز مبارزه با بیماری و مرگ مغزی چشم از جهان فروبست. کاظمی که از دوران کودکی عشق به والیبال داشت، مسیر حرفه‌ای خود را از آق‌قلا آغاز کرد و با درخشش در تیم ملی و باشگاهی، از جمله قهرمانی آسیا ۲۰۲۱ و کسب عنوان MVP، یکی از چهره‌های شاخص والیبال ایران شد. فقدان او نه تنها خانواده، بلکه جامعه ورزش و میلیون‌ها هوادار را داغدار کرد. مربیان و هم‌تیمی‌ها او را بازیکنی پرتلاش، اخلاق‌مدار و با استعداد وصف کردند که پروازش در آسمان والیبال ایران زودهنگام به پایان رسید.

در میان همه‌ی هیاهوهای دنیا، گاهی یک اتفاق، یک انتخاب، یک انسان کافی‌ است تا انسانیت دوباره معنا شود. گاهی انسان‌هایی از میان ما عبور می‌کنند که بودنشان برکت است و رفتنشان پیام. «دلشاد»، نه فقط یک قهرمان، بلکه معلمی بود از تبار انسان‌های والا؛ از آن‌ها که در سکوت، می‌سازند، می‌بخشند و می‌مانند.

جنبش اخوان‌المسلمین به رهبری حسن‌ البنا با استراتژی اصلاح تدریجی فرد و جامعه، مدلی از اسلام سیاسی میانه را ارائه داد که بر مشارکت مدنی و نفی خشونت (جز در برابر اشغالگری) استوار است. تضاد بنیادین صهیونیسم و قدرت‌های غربی با این جنبش، نه ناشی از ادعای خشونت‌طلبی، بلکه برآمده از هراس آن‌ها نسبت به قدرت سازمان‌دهی، انسجام عقیدتی و پتانسیل اخوان در احیای هویت اسلامی و آزادی فلسطین است. از همین رو، حذف فیزیکی رهبران و حمایت از کودتاهای نظامی علیه دولت‌های منتخب اخوانی، راهبردی برای جلوگیری از شکل‌گیری یک بلوک قدرت مستقل و دموکراتیک در خاورمیانه ارزیابی می‌شود.

ملت فلسطین، ملتی است که هویت خود را نه با شعار، بلکه با وفاداری تاریخی، اخلاق ریشه‌دار و ایستادگی در برابر مرگ تعریف کرده است. ملتی که پیمان را نشکسته، حتی وقتی متحدان شکستند؛ رنج را به شرف بدل کرده و خون را به گواه زمان سپرده است. فلسطین، روایت ملتی است که جلال و شکوه و تاریخ، خود معرف آن‌اند.

پرسش از امکان‌پذیری تشکیل امت در دنیای مدرن، مستلزم درک عمیق‌تری از ماهیت انسان و نیازهای فردی و جمعی اوست. بر اساس یافته‌های انسان‌شناسی، انسان موجودی ذاتاً اجتماعی است.

متن بر این مفهوم بنیادین تمرکز دارد که امید مؤمن به پاداش الهی، بزرگترین منبع آرامش در مواجهه با سختی‌ها و بلاها است. این پاداش شامل کفاره گناهان و افزایش حسنات می‌شود و باعث می‌شود مؤمن در تمام حالات زندگی (چه در نعمت با شکر و چه در بلا با صبر) خیر ببیند (اشاره به حدیث "عَجَبًا لأَمْرِ المُؤمِنِ"). سرشت زندگی دنیا با رنج آمیخته است، اما این بلاها برای صاحبان رسالت شدیدتر و هدفمندتر است (آزمونی متناسب با استحکام ایمان). در مقابل، افراد بی‌دین یا سست‌ایمان به دلیل فقدان امید به حکمت و آخرت، در برابر مصائب دچار یأس شدید، اضطراب و فروپاشی روانی می‌شوند، که این حالت، معنای زندگی را از آن‌ها سلب کرده و آنان را به مرده‌هایی در میان زندگان تبدیل می‌کند.

قرآن کریم، کتاب هدایت و نور، نه تنها راهنمایی برای عقیده و عمل است، بلکه مدرسه‌ای است برای تربیت دل‌ها و ساختن انسان‌هایی که خود چراغ راه دیگران باشند. در دل آیات آن، تربیتی نهفته است که با لطافت رحمت و صلابت حکمت، انسان را از غفلت به بیداری و از خودمحوری به خداجویی می‌کشاند.

این یادداشت با استناد به مفهوم «ربایش آمیگدال» (Amygdala Hijack) اثر دانیل گلمن، توضیح می‌دهد که چگونه تهدیدات مداوم و فشار ساختاری، کارکرد منطقی قشر پیش‌پیشانی مغز را مختل کرده و واکنش‌های تکانشی و غریزی را جایگزین تحلیل‌های عقلانی می‌کنند. در سطح جمعی، جامعه‌ای که سال‌ها تحت فشار سیاسی و معیشتی بوده، دچار «فرسودگی اجتماعی» شده و برای رهایی از اضطراب بی‌پایان، به ساده‌انگاری مسائل پیچیده و راه‌حل‌های رادیکال (حتی ویرانگری مانند جنگ) پناه می‌برد. نویسنده استدلال می‌کند که وقتی راه‌های مدنی برای تغییر مسدود بماند، طبق فیزیولوژی بقا، ذهن جمعی برای فرار از منشأ استرس به اولین و نزدیک‌ترین راه چنگ می‌زند، هرچند عواقب آن فاجعه‌بار باشد.

در جهانی که جنایات بی‌سابقه و نسل‌کشی عریان با سکوت نهادهای بین‌المللی و خیانت برخی دولت‌های عربی همراه شده، بیش از هر زمان، انسان امروز به پیام رحمت، عدالت و اخلاق پیامبر اسلام صلی‌الله‌علیه‌وسلم نیاز دارد؛ پیامی که جنگ را جز در دفاع روا ندانست، مهرورزی را بر جان و جانوران گستراند و حقیقت را بر مصلحت ترجیح داد.

با وجود تأثیرات منفی اخبار جعلی در فضای مجازی، لایحه دو فوریتی دولت برای «مقابله با انتشار محتوای خبری خلاف واقع» نه‌تنها پاسخی مؤثر به این معضل نیست، بلکه به‌دلیل تعاریف کش‌دار، تبعیض در اجرا و نادیده‌گرفتن حق دسترسی آزاد به اطلاعات، به ابزاری برای سرکوب منتقدان و انسداد حقیقت تبدیل خواهد شد؛ مسیری که نه به مقابله با دروغ، بلکه به رواج آن می‌انجامد.