سایت رسمی جماعت دعوت و اصلاح

نوشته‌ی:دکتر مهدی محسنیان‌راد

چکیده

مبنای مقاله حاضر، نتایج تحقیق گسترده و سنگینی است که در سال‌های 1379 و 1380 در سه جلد درباره‌ی مدیریت و روابط‌عمومی در یکی از سازمان‌های بزرگ کشور انجام شد. این تحقیق، تصویر نوعی مدیریت کاملاً بومی و کمتر شناخته شده‌ای را شفاف کرد که در آن تحقیق «مدیریت هیئتی»‌ نامیده شد.

دکتر مجتبی مقصودی

ژورنالیسم علاوه بر شاخص‌های معمول، با 2 مؤلفه حرفه‌ای بودن و طیف وسیع و متنوع مخاطبان شناسایی می‌شود.
زمانی روزنامه‌نگاری، یک سویه، محدود و معطوف به انتشار مکتوب و زمانمند گزارش، اخبار و حوادث و تجزیه و تحلیل آنها بود و خصلت طبع و نشر و تعهد به دوره زمانی انتشار - اعم از روز، هفته و ماه- مبنای ارزیابی آن قلمداد می‌شد اما در حال حاضر با گسترش عرصه ژورنالیسم به رادیو، تلویزیون، شبکه‌های اینترنتی و وبلاگ‌ها طیف وسیعی از ژورنالیسم امکان ظهور و بروز یافته و در این میان، ژورنالیسم قومی همچون ژورنالیسم شهروندی، حرفه‌ای و فلسفی یا دیگر انواع آن یعنی سایبر ژورنالیسم، فتوژورنالیسم و ژورنالیسم تلویزیونی، با بهره‌گیری از ابزار و تفکیک‌های نوین به گردآوری، تجزیه و تحلیل و ارائه اخبار حوادث جاری، روزنامه‌ها و مسائل در اشکال و شیوه‌های خاص خود می‌پردازد.

مهدی پاک‌نهاد

«نام» جلوه‌ای از حقیقت است. می‌توان با اشاره به یک نام، به حقیقتی در فراسوی آن نظر داشت
گزینش یک «اسم»، بیانگر بسیاری از خواسته‌هاست که گزینشگر، در انتخابش، آنها را ملاک و منظور داشته است. نمونه آشکار این مسئله را در انتخاب نام کودکمان تجربه می‌کنیم. نام کودک ما، تبلور و فشرده تمامی آرزوهایی است که ما ـ والدین این کودک ـ برایش می‌خواهیم. نام، دلالت است. حضور انسان در میانه اشیا، فی‌الواقع حضور در میانه نام‌هاست. نسبت میان انسان و شیء، بر پایه دلالت نامی است که انسان بر شیء می‌نهد. بنابراین اشیا، نظامی از ارجاعات هستی شناختی ما را تشکیل می‌‌دهند. اشیا، آن چیزی هستند که ما می‌خواهیم و خواسته ما، آن چیزی است که ما می‌نامیم.

وجود جنبش‌های اجتماعی و احزاب سیاسی به عنوان بخشی از زندگی اجتماعی و سیاسی جوامع در دوران مدرن به امری کم و بیش عادی تبدیل شده اند و تقریباً همه جوامع به گونه‌ای با این پدیده‌ها روبه رو هستند. جنبش اجتماعی و حزب سیاسی از گونه‌های مختلف رفتارهای جمعی هستند. رفتار جمعی پاسخ عد‌ه‌ای از مردم به یک وضعیت یا مسأله خاص است. این رفتارها در جامعه به شکل‌های گوناگونی تجلی می‌یابد که جنبش اجتماعی و حزب سیاسی از جمله آنها هستند.

عبدالعزیز مولودی

اگر نظریه سیاسی توماس‌هابز بر پایه نوعی نگرش بدبینانه به ذات انسان قرار داشت، در مقابل آن نظریه سیاسی جان لاک(1632-1704م) ، فیلسوف انگلیسی بر پایه خوشبینی نسبت به ذات انسان استوار شده است. شهرت فلسفه سیاسی لاک، بیشتر مدیون دومین رساله از «دو رساله در باب حکومت» اوست. فصل دوم آن با این اعلام شروع می شود که :"همه ما [انسانها] به طور طبیعی در یک وضع آزادی کامل قرار داریم. مردم، آزادی کامل دارند تا در حدود قانون طبیعی، هرعملی که می خواهند انجام دهند و با شخص خود و دارایی خود هرچه می خواهند بکنند بی آنکه از کسی اجازه بگیرند یا تابع اراده شخص دیگری باشند". لاک معتقد است که قانون طبیعی از اراده الهی نشأت گرفته و عقل بشر قادر به پی بردن به آن است. هر فردی مسئولیت دارد قانون طبیعی را که انسانها را به هم متصل کرده و هدف از آن، حفظ صلح و آرامش و جلوگیری از آسیب رساندن به یکدیگر است، وضع نماید؛ اما وقتی افراد در انجام این کار کوتاهی کنند، حکومت مدنی به وجود می آید یعنی انسانها میان خود قراردادی را برای ایجاد یک جامعه سیاسی که حامی و حافظ قانون طبیعی و حقوق طبیعی حیات، آزادی و نوعی مالکیت است، منعقد می نمایند. حال اگر فرمانروای این جامعه، حقوق افراد را نادیده بگیرد یا بکوشد قدرت مطلقه‌ای به دست آورد، در این صورت، مردم حق برکنار کردن او را دارند. بنابراین مهمترین دیدگاه‌های لاک در حوزه سیاسی و مدنی که با‌هابز، فیلسوف سیاسی محافظه‌کاری متفاوت است را می‌توان در چند مورد زیر برشمرد.

نوشته: محمّد قطب
مترجم: محسن نیکخواه

هنر .... اسلامی؟!
مگر اسلام هم با هنر پیوندی دارد؟

مگر غیر از این است که اسلام دین است و هنر، هنر؟ پس چه رابطه‌ای میان این دو برقرار است؟ حتی اگر رابطه‌ای هم باشد رابطه‌ی نفرت و دشمنی است! چرا که ادیان در جستجوی «حقیقت»اند و هنر در پی «زیبایی» است و حقیقتی که مقید به حقیقت بودن است با زیبایی که مقید به چیزی نیست و رَسته و سرگشته در عالم پندار شناور است، تفاوت دارد.

عبدالعزیز مولودی

یکی از خوانندگان یادداشت"دولت دینی و مشکلات آن"در کامنت محبت‌آمیزی به نوشته من انتقاداتی داشتند که توضیح مختصری درباره آن می‌دهم با این امید که زمینه بحث بیشتر را فراهم کند. در ابتدا باید گفت که ‌مسئله قدرت و نقد آن ربطی به دولت جمهوری اسلامی یا جایی دیگر ندارد. ‌نباید فراموش کرد که ذات قدرت سرکش است و در صورتی که مانع قانونی و محکمی در برابر آن وجود نداشته باشد، میل به تسخیر همه عرصه‌ها دارد. ‌این مسئله در سطح روابط فردی و اجتماعی قابل مشاهده و در رابطه با دولت بسیار آشکار است. ‌از این نظر اگر من در اینجا و با توجه به تجربه ایران بعد از انقلاب، از آثار دولت دینی آنهم به اختصار طرح موضوع کرده‌ام به دلیل همین شناختی است که از قدرت سیاسی دارم.

بسم الله الرّحمن الرّحیم
لَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَیِّنَاتِ وَأَنزَلْنَا مَعَهُمُ الْکِتَابَ وَالْمِیزَانَ لِیَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ (1)
مقدّمه
قانون اساسی جمهوری اسلامی ‌ایران مبیّن نهادهای فرهنگی، اجتماعی، سیاسی و اقتصادی جامعه ایران بر اساس اصول و ضوابط اسلامی ‌است که انعکاس خواست قلبی امت اسلامی‌ می‌باشد. ‌
ماهیت انقلاب عظیم اسلامی ‌ایران و روند مبارزه مردم مسلمان از ابتدا تا پیروزی که در شعارهای قاطع و کوبنده همه قشرهای مردم تبلور می‌یافت این خواست اساسی را مشخص کرده و اکنون در طلیعه این پیروزی بزرگ ملت ما با تمام وجود نیل به آن را می‌طلبد.

سالها پیش وقتی در دروس فلسفه‌ی اخلاق، نظریه اعتدال ارسطویی را شرح می‌کردم، و از رذیلت افراط و تفریط، و فضیلت "حد وسط" سخن می‌گفتم، در همان سالها مثنوی مولوی را نیز به جّد در مطالعه گرفتم و به لباب معارف آن عاشق عارف دل سپردم.

عبدالعزیز مولودی

اعلام نتایج اوّلیه‌ی بررسی صلاحیت کاندیداهای نمایندگی در مجلس هشتم از سوی هیئت‌های اجرایی، نشان از آن داشت که برخلاف رویه‌ی معمول هیئت‌های اجرایی در گذشته، آنها نیز به جرگه‌ی هیئت‌های نظارت شورای نگهبان پیوسته‌اند. البته با توجّه به اینکه هیئت‌های اجرایی و نظارت انتخابات کنونی هر دو از یک طیف سیاسی هستند، انتظار می‌رفت که هیئت‌های اجرایی مانند هیئت نظارت به ردّ صلاحیت گسترده بسیاری از دگراندیشان و هواداران اصلاحات سیاسی بپردازند. بنابراین هیئت‌هایی که در دولت‌های قبل از حقوق داوطلبین حمایت می‌کردند، اینک با توجّه به تغییر ترکیب اعضای آن، به عنوان حامی قدرت و لایه‌های محافظه‌کار آن، مانع از رقابتی شدن انتخابات حتی در سطح محدود شده‌اند.