اصلا کسی می‌تواند تصور کند بیش از دو هفته به اینترنت دسترسی‌نداشتن یعنی چه؟ چه احساسی دارد وقتی نتوانید پیام‌هایتان را در شبکه‌های اجتماعی و پیام‌رسان‌ها به دوستان و خانواده‌تان برسانید؟ نتوانید موسیقی یا پادکست مورد نظرتان را گوش دهید؟ از اخبار دنیا باخبر نباشید؟ یا می‌توانید تصور کنید کسب‌وکارتان چون بیش از دو هفته است که اینترنت قطع شده، فروشی نداشته باشد و نیروهایتان را یک به یک به خانه بفرستید؟
این مقاله به قطع بی‌رویه درختان (گردو، توت، کاج و سرو) در شهرستان پاوه می‌پردازد و آن را فاجعه‌ای زیست‌محیطی و مرتبط با دیگر ناهنجاری‌های اجتماعی می‌داند. نویسنده، وضعیت موجود را ناشی از ناهماهنگی منافع فردی و جمعی و خطای نگاه به قانون تحلیل می‌کند. رهیافت نهادگرایانه (بر اساس مدل ویلیامسون) به‌عنوان راه‌حل پیشنهاد شده است؛ با تأکید بر سطح دوم (تحول فرهنگی و ایجاد قواعد غیررسمی) به‌عنوان پیش‌نیاز ضروری برای موفقیت نهادهای رسمی (سطح سوم) و رفع این دردهای مشترک.
وقتی مشکل و مسئله‌ای وجود دارد، دو راه بیشتر پیش‌رو نمی‌ماند؛ یا حل مسئله از طریق گفت‌و‌شنود یا ستیز و نزاع. حکم عقل این است که نباید به استقبال ستیز رفت.
قطع برق در ایران یک بحران چندوجهی است که پیامدهای فنی، اقتصادی و اجتماعی گسترده‌ای به همراه دارد. این مشکل ناشی از ضعف زیرساخت‌ها، مدیریت ناکارآمد، افزایش مصرف انرژی، تحریم‌ها و تسلط برخی نهادها بر صنایع انرژی‌بر است. آثار اجتماعی آن شامل نارضایتی عمومی، کاهش اعتماد به دولت، آسیب به خدمات عمومی، افزایش هزینه‌های خانوار و زیان صنایع می‌شود. برای کاهش این بحران، راهکارهایی مانند نوسازی زیرساخت‌ها، توسعه انرژی‌های تجدیدپذیر، مدیریت بهینه مصرف انرژی، اطلاع‌رسانی شفاف و توزیع عادلانه برق ضروری است. مدیریت صحیح و برنامه‌ریزی هدفمند می‌تواند علاوه بر کاهش خسارت‌ها، اعتماد مردم و ثبات اجتماعی را تقویت کند.
غزه امروز فراتر از مرزها و گرایش‌های سیاسی، نماد یک فاجعه انسانی و آزمون وجدان جهانی است. بیش از دو میلیون انسان در محاصره‌ای طولانی، با بمباران‌های مکرر، نابودی زیرساخت‌ها و محرومیت از نیازهای اولیه، هر روز میان مرگ و زندگی دست‌وپا می‌زنند. قربانیان این بحران نه «تلفات جانبی» بلکه هدف یک سیاست سازمان‌یافته تنبیه جمعی هستند. کمک به غزه، حمایت از حق حیات و کرامت انسانی است، نه جانبداری سیاسی؛ بی‌تفاوتی در برابر این رنج، به معنای مشارکت در خاموشی وجدان بشریت است.
ترکیه سال ۲۰۲۶ را به عنوان زمان نهایی برای حل جامع پرونده کُردی در دو سطح داخلی و منطقه‌ای هدف‌گذاری کرده است. در داخل، پس از انحلال رسمی پ.ک.ک و فراخوان اوجالان برای زمین گذاشتن سلاح، تمرکز بر تدوین چارچوب‌های قانونی و اصلاحات سیاسی معطوف شده است. در سطح منطقه‌ای نیز آنکارا با بهره‌گیری از هماهنگی بی‌سابقه با واشنگتن در دوره ترامپ و همکاری با دمشق، در پی برچیدن کامل ساختار نظامی «قسد» و ادغام آن در نهادهای رسمی سوریه است تا با خشکاندن ریشه‌های جدایی‌طلبی، به چهار دهه منازعه پایان دهد.
بر همگان واضح است که جهان آفرینش دانشگاهی فوق تخصصی است که از جانب خداوند بی‌نهایت علیم، حکیم و رحیم خلق شده است. و تنها روش درست تعامل با آن از کانال دانش متخصصین تأمین می‌شود. لذا بر همگان لازم است که برای بهره‌وری مفید از نعمات جهان هستی بر دانش موجود در نزد علمای علوم تجربی و انسانی و علوم وحیانی تکیه نمود، تا از این طریق در راستای تأمین آسایش و آرامش خویش به رشد و کمال مطلوب نایل شد. بر این اساس لازم است که با بیان نکاتی چند موضوع درخواستی را در حد توان بررسی نمود.
در هیاهوی پرشتاب دنیای امروز، صدایی باید باشد که در میان امواج پرهیجان اطلاعات، راه را از بیراهه، و حقیقت را از دروغ بازشناسد؛ و این صدا، صدای خبرنگار است. خبرنگار نه تنها ناقل رویدادهاست، بلکه وجدان بیدار جامعه، صدای بی‌صدایان و حافظ عدالت و شفافیت است.
چهارشنبه ۱۴ آبان، جامعه ورزش ایران در اندوهی عمیق فرو رفت. صابر کاظمی، والیبالیست ملی‌پوش و پشت خط‌زن محبوب تیم ملی والیبال ایران، در ۲۷ سالگی پس از چند روز مبارزه با بیماری و مرگ مغزی چشم از جهان فروبست. کاظمی که از دوران کودکی عشق به والیبال داشت، مسیر حرفه‌ای خود را از آق‌قلا آغاز کرد و با درخشش در تیم ملی و باشگاهی، از جمله قهرمانی آسیا ۲۰۲۱ و کسب عنوان MVP، یکی از چهره‌های شاخص والیبال ایران شد. فقدان او نه تنها خانواده، بلکه جامعه ورزش و میلیون‌ها هوادار را داغدار کرد. مربیان و هم‌تیمی‌ها او را بازیکنی پرتلاش، اخلاق‌مدار و با استعداد وصف کردند که پروازش در آسمان والیبال ایران زودهنگام به پایان رسید.
در میان همه‌ی هیاهوهای دنیا، گاهی یک اتفاق، یک انتخاب، یک انسان کافی است تا انسانیت دوباره معنا شود. گاهی انسان‌هایی از میان ما عبور می‌کنند که بودنشان برکت است و رفتنشان پیام. «دلشاد»، نه فقط یک قهرمان، بلکه معلمی بود از تبار انسان‌های والا؛ از آن‌ها که در سکوت، می‌سازند، می‌بخشند و می‌مانند.
کپی رایت © 1405 پیام اصلاح . تمام حقوق وب سایت محفوظ است . طراحی و توسعه توسط IslahWeb