سایت رسمی جماعت دعوت و اصلاح

ویژگیهای سنّت نبوی دراسلام    

استاد قرضاوی از لابلای بررسی و فهم دقیق و صحیح سنّت نبوی، به وجود ویژگی‌‌هایی در سنّت نبوی پی می‌برد که اهمیت و جایگاه آن را در اسلام را به وضوح نمایان می‌سازد.    

ایشان در کتاب ارزشمندش « کیف نتعامل مع السنۀ النبویۀ» از این ویژگی‌‌ها و خصوصیات چنین یاد می‌کند: ‌   

«این ویژگیها عبارتند از: 

الف) فراگیری. 

ب) اعتدال. 

ج) آسانی وسهولت. 

اکنون به شرح وتوضیح هر یک به تفصیل پرداخته می‌شود: 

« بسم الله الرحمن الرحيم وَالْعَصْرِ (1) إِنَّ الْإِنْسَانَ لَفِي خُسْرٍ (2) إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ (3) » معاني کلمات و: حرف قسم است. عصر: به معناي وقت و زمان و روزگار است، مفسرين معاني ديگری را نيز براي آن بيان نموده‌اند.

قال الله‌ تعالی فی محکم تنزیله‌: «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ حَقَّ تُقَاتِهِ وَلَا تَمُوتُنَّ إِلَّا وَأَنْتُمْ مُسْلِمُونَ»

توبه از دیدگاه دین اسلام به عنوان یک نهاد بسیار مهم مطرح است و در قرآن بیش از صد مرتبه از توبه و مشتقات آن بحث به میان آن آمده است. هیچ اختلافی در این نیست که توبه صادقانه می‌تواند عذاب اخروی را از انسان ساقط کند،

 پس از ماه‌ها هلال ماه مبارک رمضان برآمد و مسلمانان به استقبال آن رفتند و خیرات و برکات آن بر آنان باریدن گرفت و در دل‌های آنان شوق و ذوق بسیاری برای نکوداشت این مهمان گرامی به‌ وجود آمد، شروع به استقبال از آن کردند آنهم با چه شور و اشتیاقی که خدا می‌داند! رمضان ماه نزول قرآن و فرض شدن روزه است که در‌ آن درهای بهشت باز و درهای دوزخ و شیاطین بسته خواهند شد.

به نام خداوند مهربان مهرورز و درود و صلوات بر پیامبر رحمت (ص). 

ماه مبارک رمضان آمد و با آمدن آن مسابقه و پیشی گرفتن برای انجام کارهای خیر و نیکو آغاز شده است. اما برای استفاده‌ی بهینه و هر چه بیشتر از فرصت‌های رمضان و هدر نرفتن نیرو‌ها و نیکی‌ها بایسته‌ است برنامه‌ای عملی برای آن داشته باشید. ما برنامه‌ی زیر را پیشنهاد می‌کنیم: 

هدف‌های رفتاری و رهنمودهای کلی: 

این برنامه کلی بوده و هر کس می‌تواند به تناسب شرایط کاری و شخصی خود آن را تنظیم و تغییر دهد. 

«وَمَا أَدْرَاکَ مَا لَیْلَةُ الْقَدْرِ» ( قدر: ۲) و تو چه می‌دانی که شب قدر چه شبی است. این‌‌ همان شب مبارکی است که در کتاب خدا اینگونه توصیف شده است: «حم * وَالْکِتَابِ الْمُبِینِ * إِنَّا أَنزَلْنَاهُ فِی لَیْلَةٍ مُّبَارَکَةٍ إِنَّا کُنَّا مُنذِرِینَ * فِیهَا یُفْرَقُ کُلُّ أَمْرٍ حَکِیمٍ * أَمْرًا مِّنْ عِندِنَا إِنَّا کُنَّا مُرْسِلِینَ * رَحْمَةً مِّن رَّبِّکَ إِنَّهُ هُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ»

اکنون آخر نمازت است. درخت حضور که با آب وضو، ریشه دوانیده و با اوراد نماز، ساقه و شاخه گسترانیده، حالا می‌خواهد به بار بنشیند. میوه‌ای که از قلب بر می‌آید و از جنس اشک است.‌ای اشک کجایی؟ بیا مژگان را تَر کُن و آبی به صورت خاک گرفته از سجده‌هایم بزن، تا جانی تازه بگیرم و حرف آخرم را با خالق بزنم.

آمنه‌ی عزیز! در این روزگار، عده‌ای چنان می‌پندارند که اعتراف نمودن به کبریایی مطلق پروردگار، به معنای تحقیر انسان و پایین آوردن ارزش و مقام او در این هستی است. تو گویی، خدا و انسان در عظمت و قدرت، ضد یکدیگرند و با هم در رقابت‌اند! اما باور من این است که هر اندازه ما انسان‌ها، کبریایی مطلق و عظمت پروردگار را احساس و درک کنیم به‌‌ همان نسبت هم، احساس قدرت و ارزشمندی خواهیم کرد؛ زیرا ساخته‌ی دست این پروردگاریم. 

شورا یک ضرورت انسانی و اساس و پایه‌های شریعت اسلامی است، که خداوند متعال در قرآن کریم به آن دستور فرموده و آن را از ویژگی‌ها و صفات اهل ایمان بر شمرده است. (...وَأَمْرُهُمْ شُورَىٰ بَيْنَهُمْ...) و آن را بر حاکمان و مسؤولان واجب نموده و فرموده است: (...وَشَاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ...) و امر شورا را یکی از اسباب بزرگ مصون بودن از خطا و لغزش دانسته و آن را تشریع نموده تا جامعه‌ی اسلامی در عمل به آن برخیزند و از ثمره‌ی مفید آن در تمام شؤونات زندگی بهره‌مند گردند.