سایت رسمی جماعت دعوت و اصلاح

نظر محقق و متفکر مصری دکتر نصر حامد ابوزید نسبت به آیات خداوند متعال چگونه است؟ نصر حامد ابوزید یکی از متفکران معاصر و متخصص معارف اسلامی است که از قرآن کریم برداشتی خاص و به آن نگاهی جدید دارد که به بخشی از آن اشاره می‌کنیم.

نگاهی به قرآن از بعد زبانی آن:

    از جمله کسانی که به قرآن کریم به عنوان یک پدیده زبانی می‌نگریستند، دکتر نصر حامد ابوزید است، این را از سخنان ایشان که در آن از فرضیه امین الخولی می‌توان فهمید که مبنی بر این است که قرآن بزرگترین کتاب عربی است حمایت می‌کند و اثر هنری جاودانه و مقدس است.

محمد ارکون مقایسه‌‌‌ای مشابه تمایز بین انجیل و مسیحیت و بین تورات و یهودیت انجام می‌‌‌دهد تا بین قرآن و اسلام یا بین واقعه قرآنی و واقعه اسلامی تمایز قائل شود. هدف او روشن ساختن رابطه بین آنها و تأکید بر عدم تطابق آنها به گونه‌‌‌ای است که مسلمان در نگاه اول تصور می‌‌‌کنند [١] نیز تاکید بر نقشی است که مجاز در تشکیل کلی کلام قرآن ایفا می‌‌‌کند.

به تعبیر آرکون بین دو ایستگاه تاریخی تفاوت وجود دارد: «پدیده قرآن» که نخستین ایستگاهی است

۱- بکوش تا این ماه نقطه عطفی برای محاسبه نفس و تقویت اعمال و برگشت از گناهان و تصحیح زندگیت باشد. ۲- برای شرکت در نماز تراویح حریص باش زیرا که رسول الله ص فرموده : ( من قام رمضان ایمانا و احتسابا غفر له ما تقدم من ذنبه) ۳- از اسراف در مال و دیگر چیزها بپرهیز زیرا اسراف حرام است و نصیبت را از صدقات کاهش میدهد. ۴- عزمت را جزم کن تا آنچه را که در رمضان انجام میدهی استمرار داشته باشد. ۵- گذشت زمان و روزها را به عنوان سپری شدن عمر در نظر بگیر. ۶- این ماه در واقع ماه عبادت و عمل است نه ماه خواب و کسالت.

نخبگان ترک اغلب کردها را تهدیدی مهلک برای انسجام سرزمینی کشور خود به حساب می‌آورند. نخبگان کرد نیز اغلب رؤیاهای پان‌کردی خود را در سر می‌پرورانند.

اخیراً در فضای مجازی متنی انتشار یافته که در آن اشاره به مذاهب و فرق مختلف اسلامی شده و بیان کرده که این همه فرق و مذاهب اسلامی هیچ کدام یکدیگر را قبول ندارند و همچنین به غزوات و سریه‌های پیامبر (ص) و نیز جنگهای خلفای راشدین و جنگ‌های مسلمانان تا ۱۵۰ سال بعد از رحلت پیامبر اشاره کرده و از آنها نتیجه گرفته‌ که با وجود این همه جنگ‌ها که پیروان دین اسلام با خود و دیگران کرده‌اند، چگونه می‌توان اسلام را دین صلح و آشتی قلمداد کرد؟ 

در جواب جهت تنویر افکار عمومی موارد ذیل را یادآور می‌نمایم:

١) خداوند انسان دارای اراده و اختیار را طوری آفریده است که در گزینش فکر آزاد باشد و هر دینی را که بخواهد انتخاب نماید و حتی از دینی هم که انتخاب نموده،

روز پنچشنبه ٦ اردیبهشت‌ماه سال ١٣٥٣جهت کسب علوم دینی همراه مرحوم پدرم و یکی از بستگانم عازم کردستان شدم و وارد روستای محمودآباد در سی کیلومتری شهر مریوان شدیم و در خانقاه شیخ عثمان رحمه الله مستقر شدیم. بعد از گذشت پانزده روز پدرم و فامیل همراهمان به تالش برگشتند و من به مدرسه‌ی دینی شیخ در روستای درود که حجره‌ی طلاب و خانقاه شیخ علاءالدین رحمه الله آنجا بود از طرف شیخ عثمان معرفی و سفارش شدم.

نه آشنایی داشتم و نه زبان کردی بلد بودم و به ناچار فارسی صحبت می‌کردم. در آن مدرسه علاوه بر طلاب تعدادی طلبه هم به عنوان مهمان در خانقاه حضور داشتند

هر ساله با فرا رسیدن تیرماه، سالگرد بمباران شیمیایی سردشت (٧تیر١٣٦٦) بنا به رشته‌ی تحصیلی و شغلی‌ام (معلم و مشاور تربیتی - تحصیلی مدارس آموزش و پرورش)، بسیاری از دوستان، آشنایان، همشهریان، دانشجویان، و... خواهان آن‌اند که در زمینه‌ی آسیب‌های جسمانی، روحی و روانی، اخلاقی و رفتاری موضوع تجربیات خویش را به نگارش در آورم.

از آن‌جا که به‌عنوان یک شهروند و مشاور، مجبورم در هر بحران و شرایط سخت و دردناکی، علاوه بر تقویت روحیه‌ی شخصی، انگیزه و امیدبخش دیگران نیز باشم؛

این ماه، ماه ذی الحجه است و دهمین روز آن عید قربان برگزار می شود. در این روزهای به یاد ماندنی انبوهی از خاطرات به ذهن خطور می‌کند. چه خاطرات شریف و بزرگ و شیرین و والایی در این ایام وجود دارند. همین عید مبارک دارای خاطرات باشکوهی است که شایسته است مسلمانان، آن را به یاد داشته باشند و زنده نگه دارند؛ زیرا این خاطرات، مفاهیم عزت و کرامت را در وجودشان نو می‌کند و سرچشمه‌های امید و آرزو را در دل‌هایشان زنده می‌گرداند و هر وقت گرفتاریها، آنان را در تنگنا قرار دهد یا تیرگی حوادث زیاد گردد، راه را پیش رویشان نورانی می‌کند.

قلم می‌درخشد و مرا به اغوا می‌برد که نزدیکتر شوم، اما داستان درد، لحن دیگری دارد 

قصه‌ای سرشار از خون، که قلم‌فرسایی را تاب نمی‌آورد. گاهی قلم تیغی می‌شود که کاغذ جان را می‌برد، پس دیگر نمی نویسم بلکه در اوج پرواز می‌کنم. اما خیر قلم را رها نمی‌کنم تا آسوده بنشینم.

 ای شهری که نور را حتی با هزینه‌ی نابینایی چشم تحمل می‌کنی، ای اخگر مرگ میان بمباران و سکوت معامله‌گران کوردل. ای عطر جانبازان و ای رایحه‌ی دریای خون برآمده از سلاخی جسم‌های پاکی که محاصره همواره بی رمقشان کرده است. 

معلوم نیست که تا کی و چند بار دیگر نخبگان و مردم کرد و دیگر اقوام ایران باید قسم یاد کنند که در اندیشه‌ی تجزیه ایران نیستند و برای آن هم اقدامی نمی‌کنند؛ تا اقتدارگرایان راضی و قانع شوند که این مردم، ‌تجزیه‌طلب نیستند. به نظر می‌رسد، تجزیه‌طلبی، آسان‌ترین، بدون هزینه‌ترین و البته محکمه‌پسند‌ترین اتّهامی است که می‌توان به کردها و دیگران زد تا در پناه آن با خواسته‌ها و حقوق این مردمان برخورد کرد. در حالی که دیریست مردم کرد در ایران با توسل به روشهای مبارزه سیاسی مسالمت‌آمیز، مدنی و قانونی، تلاش کرده‌اند تا فضاهای محدود بازیگری سیاسی را برای خود ایجاد نمایند و در این چارچوب خواسته‌های نشنیده و معلق‌مانده‌ی خود را پیگیری کنند.