سایت رسمی جماعت دعوت و اصلاح

آنجا که همه‌ی انسان‌ها یک پیام و یک سخن دارند، آن سخن متعلق به خداست به طور مثال همه‌ی انسان‌ها صدق و راستی را خوب و ظلم و دروغ را بد می‌دانند در حالی که هیچ‌کس به انسان نیاموخته است که ظلم بد است. آنچه انسان را آفریده، در نهاد ما نهادینه کرده که دروغ و ظلم بد است و این بیان خداست ارزش‌ها و برندهایی در همه‌ی جهان پایدار هستند که این ویژگی را داشته باشند و مجامع بین‌الملل نیز با این هدف ساخته شده‌اند اما تا رسیدن به هدف نهایی، ‌ بشر راه طولانی در پیش دارد.

 دکتر اکبری از همکاران نزدیک علی یونسی ـ دستیار ویژه رئیس‌جمهور در امور اقوام و اقلیت‌های دینی و مذهبی است و پیش از این هم در دانشگاه‌های تهران، آزاد اسلامی واحد تهران مرکز، علوم و تحقیقات، سمنان و دانشگاه مذاهب اسلامی تدریس و چندین کتاب و مقاله تألیف و ترجمه کرده است. اکبری از آموزش زبان‌های مادری دفاع می‌کند و معتقد است آموزش زبان‌های مادری حق مردم و ترویج آن بنا بر قانون اساسی وظیفه دولت است. به نظر او، آموزش زبان مادری خدشه‌ای به زبان فارسی وارد نمی‌کند.

 سفر آقای روحانی به استان سیستان و بلوچستان از چند لحاظ دارای اهمیت است؛ اینکه رییس‌جمهور ایران در ایام تبلیغات انتخابات ریاست جمهوری وعده حقوق برابر همه شهروندان ایرانی و اجرای قانون اساسی و توجه به مطالبات اقوام و اهل سنت داده بودند، از اهمیت این سفر محسوب می‌شود. از آنجا که آقای روحانی سفرهای استانی خود را از مناطق قومی مانند خوزستان و بلوچستان شروع کرده‌اند، نشان می‌دهد

 درحالی که بر صندلی متحرکی (ویلچر) لمیده بود و خانواده شاهانه‌اش او را احاطه نموده بودند و به شدت ناشنوا و پریشان به نظر می‌رسید، به سختی برگه رأی را برداشت، و در حالی که همواره برگه را در دست داشت و عقلش او را یاری نمی‌کرد که باید در صندوقش اندازد، که یکی از هیأت همراه خطاب به او گفت: سرورم رئیس جمهور عزیزم آن را در صندوق بینداز، سپس و در حالی که به چهره او خیره شده بود برگه را به داخل صندوق انداخت، آری او رئیس جمهور – بخوانید شاهنشاه – عزیز بوتفلیقه است.

بنا به پیش‌بینی سازمان اطلاعات نظامی اسراییل (أمان) در ۲۰۱۵ شاهد ناآرامی‌های شدیدی در مصر، که منجر به سقوط السیسی می‌شود، خواهیم بود. عامل اساسی آن نیز مشکلات اقتصادی است. بر اساس این تحلیل، حکومت السیسی بیش از حکومت مرسی دوام نخواهد داشت.

من یک دخترم، دختری ازتبارمهتاب! ازنسل بهار...از روزگار غنچه‌های نورس آمده ام، ازمیان گلبرگ‌های شبنم زده پگاه. 

من یک زن هستم، زنی ازدیارخستگی‌های پایان ناپذیر، ازسرزمین دلتنگی‌های جدایی ناپذیر... من یک مادرم! مادری از جنس آب روان، ازسلول‌های سخت کوه‌های سربه فلک کشیده! ازسرزمین آرزوهای سوخته... آری من یک دختر، خواهر، زن، همسر و مادر هستم... من دخترانگی‌ام رادرآغوش عروسک‌های کودکی‌ام جاگذاشتم و خواهرانه برای پینه‌های دستان برادرم، اشک ریختم.

روز پنجشنبه 28 فروردین ماه سال جاری، ساعت 9 صبح، گردهمایی دانش آموختگان دختر 10 دوره مدرسه عالی علوم اسلامی قسم شریعت مجتمع دینی شهرستان خنج با حضور فرماندار شهرستان خنج، ریاست معهد عالی مدارس عالی جنوب و جمع کثیری از علما، برگزار گردید.

 استاد شیخ محمد رضا محمدیان، در آغاز این مراسم آیاتی چند از کلام الله مجید را تلاوت نمود. 

سپس سید عقیل صدیقی، مدیر قسم عالی شریعت ضمن خوش آمدگویی به حاضران در جلسه، اشاره کردند که کسب علوم بالاترین رتبه‌ای است که انسان می‌تواند کسب کند.

در ۱۵ سالگی آموختم که مادران از همه بهتر می‌دانند، و گاهی اوقات پدران هم. / در ۲۰ سالگی یاد گرفتم که کار خلاف فاید‌ه‌ای ندارد، حتی اگر با مهارت انجام شود. / در ۲۵ سالگی دانستم که یک نوزاد، مادر را از داشتن یک روز هشت ساعته و پدر را از داشتن یک شب هشت ساعته، محروم می‌کند.

با اختلافات قابل توجه و با حاشیه‌های ساده در بد‌ترین شرایط ملت‌ها در صف دین و شعار‌ها و پروژه‌های دینی صف می‌کشند و می‌بینیم که تنها قایق نجاتی که می‌تواند جوامع را از غرقاب حتمی رهایی بخشد هم‌آنان هستند؛ آن هم در شرایطی که تمام برنامه‌های میهنی، کمونیستی، لیبرالی و اسلامی تجربه شده است و تنها به وخیم‌تر کردن اوضاع و فاسد کردن میراث تاریخ درخشان منجر شده است و امیدی برای آینده باقی نگذاشته است.

ابن‌عطا‌ءالله سكندری، ملقب به شیخ كبیر، عارف و فقیه مالكى‌ و از مشایخ بزرگ طریقت شاذلیه است که در قرن هفت هجری و در اسكندریه دیده به جهان گشود. حِكَم(:حکمت‌های) ابن عطا، به‌گمان برخی، خلاصه‌ی آراء و تعالیم ابن‌عطاءالله در تصوف است و آنچه پس از آن نوشته است، در واقع جز شرح و تفصیل آن نیست، ازاین‌رو ابن‌عطاءالله به «صاحب الحِكَم» شهرت یافت. حِكَم ابن عطا نه‌ تنها در میان صوفیه، بلكه نزد فقها نیز اعتبار خاص حاصل كرد و در زمره‌ی كتاب‌هایى درآمد كه فقها به تدریس آن «اجازه» مى‌دادند.