إِنْ أُرِيدُ إِلَّا الْإِصْلَاحَ مَا اسْتَطَعْتُ وَمَا تَوْفِيقِي إِلَّا بِاللَّهِ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَإِلَيْهِ أُنِيبُ

إِنْ أُرِيدُ إِلَّا الْإِصْلَاحَ مَا اسْتَطَعْتُ وَمَا تَوْفِيقِي إِلَّا بِاللَّهِ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَإِلَيْهِ أُنِيبُ

سایت رسمی جماعت دعوت و اصلاح

فرهنگ و اجتماع

  • واقعاً فلسطین در رنج و عذاب خود فرو رفته است و امت اسلامی پنج قرن است غیر از داستان صلاح‌الدین و فتح او چیز دیگری ندارد و هرگاه مسأله‌ی فلسطین به میان بیاید نام صلاح‌الدین نیز می‌آید. حتی فرا‌تر از این هرگاه از جهاد و فداکاری نیز سخن می‌رانند می‌گویند خدا رحمت کند صلاح‌الدین را که اگر در میان ما بود ما را به سوی پیروزی رهبری می‌نمود!

  • در تاریخ ادب فارسی و در بین ملّت‌های مسلمان کمتر کسی را می‌توان یافت چون سعدی شیرازی زیبایی کلام داشته و و برزبان‌ها جاری باشد بی‌شک حسن قریحه و لطف بیان سعدی موجب این تاثیر و نفوذ است ابن بطوطه جهانگرد‌ مسلمان (۷۰۳-۷۷۹ هـ. ق) در قرن هشتم هجری در چین متوجه می‌شود خنیاگران چینی این بیت فارسی را به آواز می‌خوانند: 

  • در جنگ چند روزه‌ی اخیر صهیونیست‌ها علیه غزه آشکار شد که غزه‌ی امروزی غزه‌ی دیروز یا غزه‌ی ۲۰۰۸ نیست.

    بار دیگر شاهد آن بودیم که رژیم صهیونیستی با وقاحت ورفتار وحشیانه‌ای که از خود نشان داد نه تنها سربازان مقاومت حماس را مورد نشانه قرار نداده بود، بلکه به پیران و ناتوانان زن و مرد و کوچک و بزرگ حمله و آنان را به گلوله‌ی تانک، توپ و هواپیما بست. و بار دیگر جامعه‌ی بین الملل با ناتوانی در برابر عربده‌های وحشیانه‌ی رژیم غاصب ساکت شد.

  •  هفته قبل در ترکیه اعلام شد که علت مرگ رئیس جمهور سابق این کشور تورگوت اوزال به دلیل مسموم شدن وی بوده و نظریه‌ی مبنی بر اینکه وی به علت حمله‌ی قلبی درگذشته است صحیح نبوده است. در اعلامیه‌ی منتشر شده متخصصان پزشکی قانونی شک و تردید‌ها را در مورد علت مرگ این مرد - که نوزده سال است بحث بر سر ابن موضوع ادامه دارد - بیان کرده‌اند.

  •  

     «جهان را نوازش کن!» تعبیرِ دلاویز و رسالت شاعرانه‌ای است که سهراب سپهری در یکی از نامه‌های خود عنوان کرده است [۱]. در این آموزه، آیینِ مهربانی به تمام قد، حضور دارد. «جهان رانوازش کن!» ضرباهنگِ تمامِ جویبارهایِ آرام و مهربان و نرمایِ همه‌ی نسیم‌های ملایم و خوشبو را تداعی می‌کند.

  • روز دوشنبه 4 دي‌ماه جاري، كميته‌ي خواهران شهرستان سقز، با حضور جمع كثيري از اعضا و هواداران جماعت، نشست ايماني با محوريت «تزكيه و جايگاه آن در زندگي مسلمانان» برگزار نمود.

    بنا به گزارش خبرنگار اصلاح‌وب در سقز، در اين نشست ايماني، ابتدا مسؤول كميته‌ي خواهران ضمن خوش‌آمدگويي به حضار، هدف از برگزاري نشست را اهميت و جايگاه تزكيه در زندگي مسلمانان برشمرد.

    در ادامه ماموستا بهزاد شينه‌جاني، به بحث و سخنراني براي حضار پرداخت. وي ابتدا مفهوم تزكيه و معناي آن را از ديدگاه قرآن و حديث نبوي واكاوي نمود و به ديدگاه برخی از علما و محدثين درباره‌ي تزكيه اشاره نمود.

  • کمیته‌ی زنان اتحادیه‌ی جهانی علمای مسلمان در دفتر خود در مصر با حضور سیده یاسمین حصری، برنامه‌ها‌ی آموزشی خود را تحت عنوان "خانواده در میان کنوانسیون‌های بین‌المللی و چشم‌انداز اسلامی" آغاز کرد. اولین جلسه‌ی این برنامه، روز سه‌شنبه 20 محرم 1434هـ.ق برابر با14 آذر ، در دفتر خدمات دینی و اجتماعی "انجمن الحصری" برگزار شد و تقریبا 100 نفر از فارغ‌التحصیلان مؤسسه‌ی آموزش دعوت‌گران وابسته به این انجمن در آن شرکت داشتند.

  • از زمان پیدایش انسان، شعر ها و آواهای مادرانه بوجود آمد که هر مادری با زبان بومی خود از دل و جان برای فرزندش سر می دهد و گوش نونهال را نوازش می دهد. این حس در او تا نوجوانی و جوانی حتی بزرگ‌سالی وجود دارد، حال موضوع به این مهمی  شاعران و صاحبان ذوق و سلیقه را به خود فرا‌می‌خواند که بیایند و دنیای کودک را از داستان‌های جن و پری و غول جادوی ترسناک رها کند و شعرهایی را بسرایند که عامل تعیین کننده هویت کودک و ریشه‌ای عمیق در دین و اخلاق و ملیت داشته باشد. استفاده از کلمات، ضرب المثل‌ها، نصیحت‌ها، ابراز علاقه‌ها را متناسب با فرهنگ جامعه خود بسازد.

  • «آزادی اندیشه و بیان» به مفهوم امروزین آن، مفهومی است «نو» و در واقع بخشی از «نوگرایی فکری و سیاسی» بوی‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍ژه در شکل لیبرال آن می‌باشد؛ بدین معنا که مسأله‌ی آزادی اندیشه و بیان جزئی تفکیک ناپذیر از «بازتعریف» مفهوم انسان به‌ عنوان فرد و شهروند و عضوی از «جامعه‌ی سیاسی» است و  موجودی صاحب حق قلمداد می‌گردد. 

  • در دوران قبل از اسلام زن همچون کالایی بی‌ارزش بود. مانند اشیا،حیوانات و چهارپایان به ارث برده می‌شد و بعد از فوت شوهرش به وارث می رسید و صاحبش هر طور که می‌خواست با او رفتار می کرد یا با او ازدواج می کرد و یا او را نگه می‌داشت تا زمانی که زن در مقابل پرداختی به او خود را آزاد می کرد و یا آن قدر او را نگه می داشت تا اینکه او می‌مرد و ثروتش را برای او برجای می گذاشت زیرا در نظر آنان کسی ارث می برد که بتواند اسلحه بردارد و از قوم و قبیله‌ی خویش دفاع کند و سوار اسب شود و با شمشیر و سایر وسایل جنگی در مقابل دشمن بجنگد و چون زنان توان کمتری در این زمینه دارند، ارث نمی بردند.