سایت رسمی جماعت دعوت و اصلاح

خبر واحد یا احادیث آحاد و وثاقت آن‌ها در اثبات عقاید و همچنین هرآنچه از افتراق و اختلاف نظر که بر اثر اختلاف در دلالت و ثبوت این اخبار بر آن‌ها مترتب است ـ البته اگر آن‌ها را در اصول عقائد حجت بدانیم ـ اینها موضوعاتی است که ما را به درنگ وا می‌دارد هرچند درنگی کوتاه باشد. نوعی تفاوت مابین احادیث آحاد و تفاوت نظرات درباره قبول و رد آن‌ها، با نص قرآن وجود دارد

در برخی از کتاب‌های قدیم و جدید اسلامی سخنی رایج است مبنی بر این‌که در آیات مکی، احکام و تشریع وجود ندارد یا بسیار اندک است. گروهی از علمای أصول فقه بر این باورند که آیات احکام در قرآن کریم به طور کلی اندک و محدود است و عده‌ای به شمارش آن اقدام کرده و آماری دقیق داده‌اند که در مجموع طبق اکثر شمارش‌ها تعدادشان حدود یکصد و پنجاه تا چند صد آیه است.

عید مظهر خاصی نزد هر امتی می‌باشد؛ و همانطور که هر ملت و قومی آداب و رسوم خاص خود را دارد، در برگزاری أعیاد و فصل‌های شادی و سرور و جشن نیز که نماد استقلال ملت‌هاست با هم تفاوت دارند، حتی اگر آن ملت در زیر آتش اشغال خارجی باشد، آنگونه که امروزه گروه‌های مسلمان بسیاری را می‌بینیم در زیر ظلم دشمنان یهودی و مسیحی هستند. 

مراسم قربانی اعضای جماعت دعوت و اصلاح در مهاباد در روز پنجشنبه ۲ مهرماە برگزار گردید.

در حج ظاهری، ارکان، واجبات و سنت‌ها در قالب‌هایی خشک انجام می‌گیرد، ولی در حج مقصدی، چشم اشک می‌ریزد، دل فروتن می‌گردد، با کرنش دعا می‌شود، از خدا دانش سودمند وعمل مقبول خواسته می‌شود، از او تقوایی درخواست می‌گردد که دل را از ژرفنای وجود بلرزاند، به هنگام سختی‌ها به سوی خوبی‌ها سوق دهد

این نوشته را که حاوی برخی از مقاصد شرعی حج است با توجه به نزدیکی زمان ادای این رکن بزرگ، به برادران و خواهران محترم تقدیم می‌کنم. پیش‌تر مباحث طولانی‌تری در این موضوع اساسی نگاشته‌ام که در این نوشتار از آن‌ها هم بهره برده‌ام.

حج پنجمین رکن از ارکان این دین بزرگ است که خودش پایان‌بخش ادیان می‌باشد.

۱-عن ابن عباس - رضی الله عنهما - أنه قال: یقول رسول الله صلى الله علیه وسلم: «مَا مِنْ أَیَّامٍ الْعَمَلُ الصَّالِحُ فِیهَا أَحَبُّ إِلَى اللَّهِ مِنْ هَذِهِ الأَیَّامِ». یَعْنِى أَیَّامَ الْعَشْرِ. قَالُوا یَا رَسُولَ اللَّهِ وَلاَ الْجِهَادُ فِى سَبِیلِ اللَّهِ قَالَ «وَلاَ الْجِهَادُ فِى سَبِیلِ اللَّهِ إِلاَّ رَجُلٌ خَرَجَ بِنَفْسِهِ وَمَالِهِ فَلَمْ یَرْجِعْ مِنْ ذَلِکَ بِشَىْءٍ». (أبو داود، الحدیث رقم ۲۴۳۸، ص ۳۷۰)