این نوشتار به بررسی علمی و شرعی روزهداری کودکان پرداخته و بر اصل «تدرج» از سن ۵ سالگی تأکید دارد. همچنین راهکارهای تغذیهای برای سحر و افطار کودکان و علائم خطر جسمانی را تبیین میکند.
این مقاله روزه را تمرینی برای دستیابی به آزادی حقیقی از طریق بندگی خدا و رهایی از بندِ شهوات میداند. نویسنده با استناد به آیات کفاره و داستانهای تاریخی، بر این نکته تأکید میکند که روزه باید ارادهی فردی و جمعیِ امت را برای مقابله با عادتهای بد و استبداد تقویت کند.
نوشتار حاضر، روزه را نظامی بنیادین برای گذار از «مادیگرایی روزمره» به «هویت نورانی» تبیین میکند که هدف غایی آن تحقق تقوا است. این فریضه بهمثابهی یک سپر (جُنّة)، نهتنها جسم را از شهوات پاک میسازد، بلکه به سبب ماهیتِ پنهانیاش، تنها عبادتی است که از ریا مبرّا گشته و مستقیماً به خداوند انتساب یافته است. در نهایت، روزه با مهار رفتارهای تهاجمی و آراستنِ فرد به صفاتِ صمدیّت، موجباتِ سعادتِ دوجانبه (هنگام افطار و لقاء پروردگار) را فراهم میآورد.
این مقاله به بررسی راههای تربیتی و بهداشتی برای آموزش روزه به کودکان میپردازد و بر اهمیت مشارکت دادن آنان در تصمیمگیری، تغذیه صحیح در سحر و ایجاد محیطی شاد و معنوی در خانه تأکید دارد.
این مقاله تفاوت ظریف بلاغی میان «صوم» و «صيام» را بررسی کرده و تبیین میکند که قرآن از «صيام» برای بیان فریضهی مستمر و نظاممند استفاده کرده، در حالی که در سنّت نبوی هر دو لفظ بر اساس سیاق به جای یکدیگر به کار رفتهاند. از منظر غزالی، تفاوت «صوم» و «صيام» تنها یک تفاوت لغوی نیست، بلکه تفاوتی در «مرتبهی وجودی عمل» است. «صيام» نشاندهندهی عبادتی است که به کمال رسیده و تمام ارکان تشریعی را داراست.
این گزارش به بررسی ویژگیهای نجومی ماه رمضان سال ۲۰۲۶ میلادی (۱۴۴۷ هجری قمری) میپردازد که به دلیل تقارن با اواخر زمستان و آغاز بهار در نیمکره شمالی، از معتدلترین دورههای روزهداری در سالهای اخیر به شمار میرود. متن با تحلیل تأثیر عرضهای جغرافیایی بر طول روز، تفاوتهای چشمگیر میان مناطق قطبی (با روزهای بیش از ۱۶ ساعت) و کشورهای نیمکره جنوبی و استوایی (با روزهای ۱۱ تا ۱۳ ساعت) را تبیین کرده و آماری دقیق از ساعات روزهداری در پایتختهای جهان اسلام ارائه میدهد. همچنین، ضمن واکاوی علل تغییر سالانه موعد رمضان بر اساس تقویم قمری، چالشهای فقهی ناشی از طولانی بودن روز در مناطق شمالی را به عنوان جلوهای از تنوع تجربه دینی در بسترهای مختلف جغرافیایی مورد واکاوی قرار میدهد.
این یادداشت با استناد به مفهوم «ربایش آمیگدال» (Amygdala Hijack) اثر دانیل گلمن، توضیح میدهد که چگونه تهدیدات مداوم و فشار ساختاری، کارکرد منطقی قشر پیشپیشانی مغز را مختل کرده و واکنشهای تکانشی و غریزی را جایگزین تحلیلهای عقلانی میکنند. در سطح جمعی، جامعهای که سالها تحت فشار سیاسی و معیشتی بوده، دچار «فرسودگی اجتماعی» شده و برای رهایی از اضطراب بیپایان، به سادهانگاری مسائل پیچیده و راهحلهای رادیکال (حتی ویرانگری مانند جنگ) پناه میبرد. نویسنده استدلال میکند که وقتی راههای مدنی برای تغییر مسدود بماند، طبق فیزیولوژی بقا، ذهن جمعی برای فرار از منشأ استرس به اولین و نزدیکترین راه چنگ میزند، هرچند عواقب آن فاجعهبار باشد.
سناریوهای پیش روی کشور کدام است؟ وقتی نظام سیاسی در مسیر تنش زدایی و توافق بیرونی گام بر میدارد، در درون کشور چه نوع راهبردها، اصلاحات و تدابیری مورد نیاز است؟ آیا توافق در بیرون بدون توجه به مطالبات مردم در درون، پایدار خواهد بود؟. این پرسشها و پرسشهایی مانند این روزها برای بسیاری از فعالان سیاسی و تحلیلگران به عنوان یک معادله جدی مطرح شده است. در روزهایی که سرنوشت مذاکرات ایران و امریکا به چالش ذهنی بسیاری از ایرانیان بدل شده، اعتماد سراغ فعالان سیاسی و تحلیلگران رفته تا پاسخی برای این دوگانه بیابد که اگر توافق شد چه باید کرد و اگر توافق نشد چه باید کرد؟ محمد مهاجری، فعال سیاسی اصولگرا و محمدتقی فاضل میبدی، عضو مجمع محققین و مدرسین حوزه علمیه قم هر کدام از زاویه دید خود به این پرسشها پاسخ دادهاند. جان مایه کلام این دو تحلیلگر و بسیاری از فعالان سیاسی دیگر این است که سیستم همزمان با تلاش برای توافق در بیرون باید زمینههای اصلاح شیوه حکمرانی و دستیابی به یک توافق ملی در درون را نیز در دستور کار قرار بدهد. آگاهی از این واقعیت که آیا نظام حکمرانی ایران میتواند به یک چنین دستاورد متوازنی در داخل و خارج کشور برسد یا نه؟موضوعی است که تنها گذشت.
این نوشتار با رویکردی تحلیلی به تبیین پیوند میان عبادت فردی (روزه) و کنشگری اجتماعی میپردازد. نویسنده با استناد به آیه ۱۸۳ سوره بقره، «تقوا» را نه یک پرهیز ایستا، بلکه مکانیزمی برای خودنظارتی مستمر و درونیسازی پاسخگویی (مسئولیت) معرفی میکند. در این دیدگاه، رسالت بنیادین انسان بر اساس آیه ۶۱ سوره هود، «استعمار» (طلب آبادانی) در دو ساحت مادی و معنوی تعریف شده است. مقاله با نقد الگوهای رفتاری در مواجهه با چالشهای جامعه، چهار رویکرد یأسآلود، بیتفاوت، مانعانه و اصلاحگرانه را بازشناسی کرده و با استناد به منابع تفسیری (نظیر فیظلالالقرآن) و احادیث نبوی، برتری «مؤمنِ مخالط» (کنشگر شکیبا در متن جامعه) را بر منزویان اثبات میکند. در نهایت، ماه رمضان به مثابه یک دوره تربیت شهروندی تلقی شده که خروجی آن، نه فقط پارسایی فردی، بلکه تربیت مصلحانی است که با نفی انفعال، در مسیر توسعه و آبادانی همهجانبه گام برمیدارند.
بیش از پنجاه روز است در کانال کردستاننامه ننوشتهام؛ کردستاننامه جایی است که من در آن تنها حرف دلم را میزنم؛ حرفی که نتیجه مطالعه، تحلیل ذهنی و تجربه زیسته است؛ اما وقتی دل، قفل میشود، چگونه میتوان حرف زد؟ گفتهاند در خانه اگر کس است، یک حرف بس است، و در جایی که حرف، شنیده نمیشود، باید سکوت پیشه کردکه سرشار از ناگفتههاست؛
کپی رایت © 1405 پیام اصلاح . تمام حقوق وب سایت محفوظ است . طراحی و توسعه توسط NamooDev