سایت رسمی جماعت دعوت و اصلاح

نجوای من با قلم برای گفتن یا نگفتن هر ساله از این جریان پر از جنایت علیه بشر، ماجرایی تماشایی است. آمیخته‌ای از تردید و تکلیف. وقتی به هر آنچه که پس از آن تراژدی هولناک دهۀ پایانی قرن بیستم رخ داد (تحلیل‌های اندک و بهره‌برداری‌های فراوان) می‌نگرم، در نوشتن دچار تردید می‌شوم، سکوت را می‌پسندم و با خود می‌گویم: چیزی که عیان است، چه حاجت به بیان است؟

خداوند پروردگار مخلوقات عالم شهاده و غیب را خلق نمود. در این آفرینش، هر موجودی را با هدف و حکمتی خاص به صحنه وجود آورد و زمانی فرا رسید که پروردگار هستی اراده کرد مخلوقی متفاوت و جدید باشد. بنابراین، در ملاء اعلی اعلام شد که مخلوقی بدیع و بی‌مانند و بی‌بدیل با هویتی متفاوت از سایر موجودات پا به عرصه وجود می‌گذارد و خطاب به ملائکه فرمود:

«نماز را بین خودم و بنده‌ام تقسیم کرده‌ام، نیمی برای من و نیمی برای بنده‌ام و بنده‌ام آنچه را که خواسته دریافت می‌کند، پس هنگامی که بنده می‌گوید: «الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ»، خداوند می‌فرماید: بنده‌ام مرا حمد کرد، و هنگامی که می‌گوید: «الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ»، خداوند می‌فرماید: بنده‌ام بر من ثنا گفته است و هنگامی که می‌گوید: «مَالِكِ يَوْمِ الدِّينِ»...

رهبران، بزرگان، پیشوایان فکری و دعوتگران، و همه‌ی کسانی که در مسیر رساندن برنامه‌ی الله متعال به مردم حرکت می‌کنند، مسئولیت سنگینی را بر دوش دارند. پیشوای فکری، سیاسی و دینی باید تربیت‌شده، هوشمند، آگاه و آماده باشد. صاحبان جایگاه رهبری و دعوت، و تمامی دعوتگران باید بدانند که پای در مسیری نهاده‌اند که ادامه‌دهنده‌ی حرکت انبیا است؛

زمانی که زکریا (علیه‌السلام) از عطایای خداوند به مریم دختر عمران آگاه شد و دانست که خداوند قادر است هر چیزی را در هر زمانی به وقوع بپیوندد، از جمله عطای فرزند در سن بالا و در زمانی که همسرش نازا باشد. به همین دلیل، زکریا (علیه‌السلام) با ایمان کامل و اطمینان به قدرت خداوند، از خداوند خواست که فرزندی صالح به او عطا کند، هرچند که به نظر می‌رسید همه احتمال‌ها برای داشتن فرزند از بین رفته باشد.

«وَكَذَٰلِكَ جَعَلْنَاكُمْ أُمَّةً وَسَطًا لِتَكُونُوا شُهَدَاءَ عَلَى النَّاسِ وَيَكُونَ الرَّسُولُ عَلَيْكُمْ شَهِيدًا» (سوره بقره آیه ١۴) و بی‌گمان شما را ملّت میانه‌روی کرده‌ایم تا گواهانی بر مردم باشید و پیغمبر (نیز) بر شما گواه باشد. ملت مسلمان ملت میانه‌روی است و در میان مردم عدالت و دادگری برپا می‌کند. ارزشها و میزان‌ها را برایشان مقرر می‌نماید و حق و باطل را در میان مردم روشن می‌کند و همیشه در طرف حق قرار دارد.

در فصل‌های خیر، توجه و روی آوری به خیر افزایش می‌یابد، نفس فعال می‌شود، خوابیده بیدار و غافل آگاه می‌شود و مسلمانان به صورت انفرادی و جمعی برای بذل و بخشش مسابقه می‌دهند و در سخاوت‌گری با هم‌دیگر مسابقه می‌دهند.

"مردم به سمت شمال می‌روند تا به خانه‌هایشان بازگردند، نگاهی به آنچه بر سرشان آمده بیندازند، سپس برمی‌گردند و می‌روند... نه آب، نه برق." با این کلمات سرد، "استیو ویتکوف"، میلیاردر حوزه املاک و فرستاده ترامپ به خاورمیانه، آنچه در غزه رخ می‌دهد را توصیف کرد. گویی که او از یک نقص فنی در یک پروژه ساختمانی سخن می‌گوید، نه از شهری که به طور کامل نابود شده، نه از وطنی که قرار است از روی نقشه حذف شود، نه از ملتی که زیر آوار له می‌شود.

از رحمت و فضل خداوند بر ما این است که در این زندگی دنیا برایمان ایستگاه‌هایی قرار داده است تا از آن‌ها برای تقویت ایمان و تقوا استفاده کنیم و آثار گناهان و غفلت‌ها را از دل‌های خود پاک سازیم... در این ایستگاه‌ها نفس راحتی می‌کشیم و ورق‌های زندگی‌مان را دوباره تنظیم می‌کنیم، پس از آن با روحی تازه و عزمی راسخ و قدرت روانی بالا از آن‌ها خارج می‌شویم تا بتوانیم در برابر زندگی و کشش‌ها و مانع‌های آن ایستادگی کنیم و در انجام وظیفه‌ای که به خاطر آن آفریده شده‌ایم، موفق شویم.

با فرا رسیدن ماه مبارک رمضان، عرصه‌ی خبررسانی با همه‌ی اشکال آن مملو از فضائل این ماه مبارک شده است. عباراتی همچون: ماه صیام، ماه قرائت قرآن، ماه صدقات و زکات، ماه صله رحم، ماه گذشت و تسامح، ماه تراویح و ذکر، همگی اوصاف و ویژگی‌هایی صحیح هستند که ادله‌ای از قرآن و سنت نبوی بر صحت آن‌ها تأکید دارد.