سایت رسمی جماعت دعوت و اصلاح

مصطفی ملکیان

1. این پرسش که: «آیا می‌توان در جامعه‌ی ایران از پدیده‌ای به نام "جنبش زنان" سخن گفت؟» یا، به عبارت دیگر، «آیا پدیده‌ای به نام "جنبش زنان" در ایران وجود دارد یا نه؟» پرسشی است ناسودمند؛ زیرا لفظ و مفهوم «جنبش زنان» از الفاظ و مفاهیم نظری (theoretical terms) و انتزاعی است و جامعه‌شناسان از این لفظ و مفهوم تعریف واحدی ارائه نکرده‌اند و، بنابراین، بسته به این‌که پاسخ‌دهنده از لفظ «جنبش زنان» چه معنایی فهم یا اراده کرده باشد، پاسخ می‌تواند مثبت یا منفی باشد و، مهم‌تر این‌که، پاسخ‌های مثبت یا منفی‌ای که پاسخ‌دهندگان مختلف می‌دهند، در بسیاری از موارد، حاکی از اختلاف نظر واقعی‌شان در باب یک وضع و حال (state of affairs) یا رویداد (event) یا فرآیند (process) به نام «جنبش زنان» نیست، بلکه نشان‌دهنده‌ی نزاع لفظی‌شان بر سر مفهوم و مراد از لفظ «جنبش زنان» است. پرسشی که چنان تنسیق شود که پاسخ‌های متفاوت به آن لزوماً به معنای اختلاف نظر واقعی پاسخ‌دهندگان نباشد و فقط به این معنا باشد که پاسخ‌دهندگان، از لااقل یکی از الفاظ به‌کاررفته در آن پرسش، معنای مختلفی فهم یا اراده می‌کنند پرسش ناسودمندی است.

تهیه کننده: کانون قلم

خودآگاهی

خودآگاهی، توانایی شناخت و آگاهی از خصوصیات، نقاط ضعف و قدرت، خواسته‌ها، ترس و انزجار است.
رشد خودآگاهی به فرد کمک می‌کند تا دریابد تحت استرس قرار دارد یا نه و این معمولاً پیش شرط ضروری روابط اجتماعی و روابط بین فردی مؤثر و همدلانه است.

مرحوم حسین عماد افشار


مقاله در لغت به معنی گفتار، مبحث، سخن، قول و فصلی از کتاب یا رساله آمده و فرهنگ معین یکی از معانی این کلمه را نوشته‌ای دانسته که درباره‌ی موضوعی نویسنده و در توضیح آن افزوده است: «غالباً نوشته‌ای که برای درج در روزنامه و مجله تهیه شود »

گفت‌وگو با دکتر سیداحمد موثقی _ استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران

دکتر احمد موثقی سالها است که در دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران، جنبشهای اسلامی معاصر را تدریس می‌کند و تالیفات ارزشمند ایشان در این زمینه، منابع مورد توجهی در موضوع مذکور محسوب می‌شوند. برای‌اینکه گفت‌وگوی مجله با ایشان از قالبهای دانشگاهی و آکادمیک فاصله نگیرد، حتی‌الامکان کلیت متنازل سوالات رعایت گردید تا حاصل آن گفت‌وگویی باشد که بتوان فرضیات و ایده‌های تازه‌تری را درباب جنبشها و حرکتهای اسلامی معاصر مطرح نمود.

نویسنده: صابر گل‌عنبری

«بیست سال با فلسطینیان مذاکره می‌کنیم، بدون این که کوچک‌ترین امتیازی به آنها بدهیم.» این جمله معروفی است که اسحاق شامیر نخست‌وزیر اسبق رژیم صهیونیستی قبل از کنفرانس صلح مادرید بر زبان راند و عملاً از همان زمان، از راهبرد مهم این رژیم تحت عنوان «وقت‌کشی در مذاکرات بدون دادن امتیازی» خبر داد که پس از آن سال‌ها، مقامات صهیونیست چه در مقام بیان و چه در مقام عمل همواره بر این سیاست استراتژیک تأکیده کرده و می‌کنند.

مهندس صلاح‌الدین عباسی

فصل چهارم
رسیدن جنگ به مرزهای کردستان:

یزدگرد ابتدا بیشتر خزانه شاهنشاهی و خانواده سلطنتی وزنان دربار و موبدان و مغان و اشراف را به حلوان در دویست کیلومتری شمال شرقی مداین فرستاد و سپس خود نیز به آنجا رفت. ‌حلوان شهری کردنشین بود، ‌یزدگرد در آنجا سپاهی صدهزار نفره از نیروهای شکست خورده و فراری جمع‌آوری ودستور داد در جلولا ( گولاله) که آن هم منطقه‌ای کُردنشین بود جمع شدند.

بنام آنکه زیباست زیبایی‌ها را دوست دارد؛

1. ‌‌حقوق بشر از مهمترین، ‌فراگیرترین و مطرح‌ترین مباحث هفتاد سال اخیر جوامع انسانی است تا آنجا که رعایت ضوابط آن به کلیدی‌ترین محور سنجش سلامت، ‌پیشرفت و توسعه‌یافتگی جوامع تبدیل شده است و نقض آن موجه‌ترین عامل یا بهانه محکومیت رژیم ناقض به شمار می‌رود. ‌فارغ از قواعد حقوق بین‌الملل،‌حقوق بشر تواسته است در صدر در خواستها ومطالبات جنبش‌های جوامع در حال توسعه در کشورهای پیرامونی قرار گیرد. ‌برخورداری از قراردادهای معتبر بین‌المللی از قبیل اعلامیه جهانی حقوق بشر(مصوب

بحث ایدئولوژی از جهات عدیده به علم جامعه‌شناسی یا به علم شناسی مربوط می‌شود. ‌‌ایدئولوژی در معنای ساده و لفظی‌اش، ‌عبارت است از «علم به عقیده» یا «عقیده شناسی». ‌این اصطلاح از بدو پیدایش، ‌با نوعی طعن و ذمّ همراه بوده است. ‌«ایدئولوگ»، ‌فردی خیالپرور محسوب می‌گردیده است که به اندیشه‌های پنداری بریده از واقعیت خود دل خوش می‌ساخته است. ‌‌بعدها تقریباً همین معنا از ایدئولوژی در مکتب مارکس وارد گردید و با تحلیلی فلسفی-جامعه‌شناختی در هم آمیخت و مورد استفاده مارکس قرار گرفت. ‌‌مارکس، ‌«ایدئولوژی» را با «شعور یا وجدان کاذب» برابر دانست.

نویسنده: محسن نیکخواه_ مریوان*

لازم است مطلب خویش را با پیش فرض وجود روشنفکرانی در عرصه فعالیت‌های فکری جامعه خویش آغاز کنم هر چند بر اساس مطالب منتشر شده درمطبوعات (نه بر اساس صرف وجود بعضی از مفاهیم، دانش‌ها و آرزوها در ذهن افراد) می‌توان ادعا کرد که ما اطلاً روشنفکر نداریم یا بسیار انگشت شمارند. برای اثبات این مدعا می‌توان به طور خلاصه به وجود مبانی و پیش فرض‌های ایدئولوژیک در روش و محتوای اندیشه، عقل اقتباس‌گرا، عدم توانایی در تئوریزه کردن افکار و اندیشه‌ها، عدم توانایی در تطبیق مبانی تئوریک اقتباس شده بر واقعیت جامعه خویش، جانب‌داری غیرتحلیلی و احساسی از دسته‌بندی‌های مختلف سیاسی، نقادی عاطفی و عدم تخصص در سوژه‌های مورد پژوهش (البته تخصص نه به معنای مدرک) و... اشاره کرد.