در منطقِ قرآن و سنت، قرب و محبوبیت نزد خداوند حقیقتی دور و دستنیافتنی نیست؛ بلکه امری روشن، قابلفهم و قابلتجلی در سبکِ زندگیِ انسانِ مؤمن است. محبوبیتِ الهی، نه در ریاضتهای دشوار و نه در عبادتهای طولانیِ بیثمر، بلکه در نفعرسانی به خلق، آبادانیِ دلها، گرهگشایی، رفعِ نیاز، فروخوردنِ خشم و پاسداشتِ حسنِ خلق معنا میشود. حدیثِ شریفِ زیر، یکی از جامعترین و ژرفترین نقشههای راهِ تربیتِ مؤمن را ترسیم میکند؛ نقشهای که در آن، محبتِ الهی با خدمتِ انسانی گره میخورد و سلوکِ معنوی در متنِ زندگیِ مردم جلوه مییابد:
این مقاله با محوریت «تربیت ربّانی» و سنّت الهیِ «تربیت و اعطای یقین پیش از تکلیف و مواجهه»، به تحلیل سلوکی و تفسیری واقعهٔ اسراء و معراج در کنار تجربیات حضرت موسی (ع) و مؤمنان در غزوهٔ احزاب میپردازد. بر اساس یافتههای پژوهش، معراج پیامبر اکرم ﷺ در عامالحزن، نه صرفاً یک اعجاز، بلکه مدرسهای ملکوتی برای عبور از محنت به منحت، تثبیت قلبی و گذر از «علمالیقین» به «شهود و یقین» بود تا روح حضرتش برای حمل بار سنگین رسالت جهانی و مواجهه با طغیانها آماده شود؛ سنتی تغییرناپذیر که نشان میدهد نصرت و قهر الهی همواره پس از تربیت کامل دلها فرود میآید و امروزه نیز نقشهٔ راه و الگویی زنده برای استقامت، آگاهی و عروج معنویِ امّت دعوت در برابر چالشهای عصر حاضر است.
این مقاله با تلفیق دیدگاههای استاد یوسف قرضاوی و شیخ محمد غزالی، راهکار برونرفت جامعهی اسلامی از جمود، تعصب و سطحینگری را در احیای «ایمان زنده» از طریق پیوند عقل و قلب میداند؛ منهجی که در آن خطابه و دعوت به «محراب تربیت و تزکیه» ارتقا مییابد، مذاهب فقهی نه بهعنوان راههای متفرق بلکه صرفاً بهمثابه «دیدگاههایی علمی در فهم نص» نگریسته میشوند، علم حدیث با محوریت و نظارت دلالتهای قرآن از روایات ساختگی و قواعد خشک پالایش میگردد و در نهایت با تکیه بر فقه مقارن و شورشی درون، انسانی مؤمن، خردورز و آراسته به اخلاق برای ساختن جامعهای پویا پرورش مییابد.
کپی رایت © 1405 پیام اصلاح . تمام حقوق وب سایت محفوظ است . طراحی و توسعه توسط IslahWeb