إِنْ أُرِيدُ إِلَّا الْإِصْلَاحَ مَا اسْتَطَعْتُ وَمَا تَوْفِيقِي إِلَّا بِاللَّهِ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَإِلَيْهِ أُنِيبُ

إِنْ أُرِيدُ إِلَّا الْإِصْلَاحَ مَا اسْتَطَعْتُ وَمَا تَوْفِيقِي إِلَّا بِاللَّهِ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَإِلَيْهِ أُنِيبُ

سایت رسمی جماعت دعوت و اصلاح

  • این مقاله با تکیه بر دعای نبوی «اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ قَلْبٍ لَا يَخْشَعُ، وَمِنْ دُعَاءٍ لَا يُسْمَعُ، وَمِنْ نَفْسٍ لَا تَشْبَعُ، وَمِنْ عِلْمٍ لَا يَنْفَعُ» می‌کوشد الگویی جامع از تربیت و سلوک اسلامی ارائه دهد. نویسنده با رویکردی تحلیلی و تربیتی، چهار آفت خاموش جان یعنی دلِ بی‌خشوع، دعای بی‌اثر، نفسِ سیری‌ناپذیر و علمِ بی‌ثمر را به‌عنوان مهم‌ترین موانع رشد معنوی انسان بررسی کرده و با استناد به آیات قرآن، احادیث نبوی و سخنان عالمان، نشان می‌دهد که خشوع قلب، حضور در دعا، قناعت در برابر حرص و علمِ همراه با عمل، چهار رکن اساسی حیات ایمانی و اخلاقی‌اند. مقاله در نهایت این دعا را نه صرفاً ذکری برای تلاوت، بلکه نظامی چهارلایه برای بازسازی قلب، اصلاح رفتار و دستیابی به حیات طیبه معرفی می‌کند؛ نظامی که انسان را از تاریکی‌های درون به سوی بیداری، تزکیه و قرب الهی رهنمون می‌سازد.

    نویسنده:
    حمزه خان‌ بیگی