رأی‌دهندگان اسرائیلی در روز سه‌شنبه، در برخی از نواحی اسرائیل نه به منظور برخورداری از شهرداری‌های خوب و کارآمد، بلکه به این هدف بر سر صندوق‌های رأی رفتند تا حرکت‌های همسایگان عرب خود را متوقف کرده، از ساخت و ساز مساجد جلوگیری نمایند و در نهایت (به زعم خود) زنان یهودی را از دست مردان عرب برهانند.
در حالی که محرومیت از حقوق، از عناوین سرفصل‌های مباحث سیاسی در اسرائیل است، تمرکز کمتری روی این مسئله شده است که این محرومیت‌ها، در فضای روابط روزانه بین یهودیان اسرائیل و اعرب فلسطینی، که یک پنجم جمعیت کشور را به خود اختصاص داده، چگونه مورد توجه و دقت قرار خواهند گرفت.
 بنا به بررسی‌های انجام گرفته و به شهادت ساکنان، انتخابات اسرائیل، موج نژادپرستی کریهی را به‌ویژه در شهرهایی که تحت عنوان شهرهای «مختلط» معروف هستند، بر صدر نشانده است، جائی‌که شهروندان فلسطینی و اسرائیلی در ارتباط تنگاتنگی با هم زندگی می‌کنند. احزاب یهودی، در رأس آن‌ها حزب حاکم لیکود، به وضوح، رو به بکارگیری زبان نژادپرستانه و تبلیغات ترس افروزی کرده که طی آن، مسلمانان، قریب‌الوقوع بعد از پیروزی در انتخابات، به تحت سلطه‌ی اسرائیل و یهود در خواهند آمد.
سیّد محمد زیدان، مدیر انجمن دفاع از حقوق بشر ناصریه، در این رابطه می‌گوید: «جامعه‌ی اسرائیل هر روز بیشتر به سوی نژادپرستی کشانده می‌شود و کاندیداها نیز با آگاهی از این مسأله، طرفداران خود را به منظور جلب آرای بیشتر از این طریق تحریک می‌کنند.
هفته‌ی گذشته، در حین تراکم انتخاباتی، آقای سلیم جبران، یک وکیل عرب، تبلیغات هواداران بنیامین نتانیاهو، در شهرهای کارمیل و تل‌آویو را ممنوع اعلام کرد. جبران، که اولین عربی است که در تاریخ اسرائیل، دارای مسؤولیت نظارت در کمیته‌ی مرکزی انتخابات می‌باشد، می‌گوید: «تبلیغات نتانیاهو خیلی نژادپرستانه بود، احساسات اعراب اسرائیل را خدشه‌دار می‌کرد و نظم عمومی را مختل می‌نمود.» در انجام این عمل، دادستان کل، به آقای جبران گفت که، هیچ اختیاری برای کنترل و تنظیم پوسترهای تبلیغاتی را ندارد.
قابل ذکر است که، نتانیاهو و وزرایش، نسبت به محکوم کردن و یا منتسب کردن رفتارهای شعبه‌های انتخاباتی وابسته به خود، سیاست سکوت را در پیش گرفتند.
در جفّا، مرکز بازرگانی فلسطین که به قبل از تأسیس اسرائیل در سال1948 برمی‌گردد و اکنون حومه‌ی مختلط تل‌آویو محسوب می‌شود، حزب لیکود تبلیغات ضد اسلامی را راه‌اندازی کرده است. یک سوم جمعیت جفّا فلسطینی هستند اما به بهانه‌ی وجود طرح «پاکسازی و ارتقاء محلی» تحت فشار افزاینده‌ای جهت ترک منطقه می‌باشند. (طی این برنامه، خانه‌های قدیمی، تخریب و بناهای مدرن با طرح‌های جدید ساخته می‌شود. چون فلسطینیان ساکن جفّا از وضع مالی بالایی برخوردار نیستند، مساکن و زمین‌هایشان به اجبار از سوی سرمایه‌داران یهودی خریداری و تبدیل به آپارتمان‌های مجلل می‌شوند. با این بهانه، فلسطینیان را از محل زندگی طبیعی‌شان مهاجرت می‌دهند.)
بر روی یکی از این بنرهای تبلیغاتی چنین نوشته شده است: «آیا می‌خواهید اذان در جفّا خاموش شود؟ این کار تنها از لیکود برمی‌آید» این شعار و امثال آن، تهدیداتی هستند که حزب لیکود از اواخر سال2011 به منظور ممنوع کردن مساجد از بکارگیری بلندگوها برای اذان استفاده کرده است.
شیخ احمد، امام مسجدی در جفّا می‌گوید: «این یک کمپین نژادپرستانه است، اما نباید فراموش کنیم کسانی‌که بین مسلمین و مسیحیان در جفّا نفرت ایجاد می‌کنند، از سوی حکومت تغذیه می‌شوند. جسارت بزرگی است وقتی‌که به ما می‌گویند باید مساجد خود را خاموش کنیم. ما اینجا بودیم قبل از اینکه اسرائیل شکل بگیرد. اگر آن‌ها اینجا را دوست ندارند، می‌توانند تشریف ببرند.»
بر روی یکی دیگر از پوسترهای حزب لیکود نوشته شده است: «فلسطینیان، به اسرائیل وفادار نیستند، لذا لیکود آن‌ها را از اینجا انتقال خواهد داد. حزب لیکود جفّا را به اسرائیل باز خواهد گرداند».
جبران، یکی دیگر از تبلیغات آیفون متعلق به لیکود در شهر کارمیل را نیز ممنوع اعلام کرد. شهری که به اصطلاح «شهر یهود» گفته می‌شود و برای این منظور طراحی شده که جمعیت کثیری از یهودیان را در آن اسکان دهند.
ساکنان یهودی، پیام ضبط شده‌ای را از فردی به نام «نبیل» دریافت کردند که در این پیام، یهودیان را به یک مراسم ساختگی پی‌گذاری ساخت یک مسجد جدید، دعوت کرده است. این عمل برای تحریک یهودیان به انجام رسید. یهودیان معتقد هستند که تعداد فلسطینیان در شهر 45 هزار نفری کارمیل کمتر از 2000  نفر است. از این‌رو نباید حتی یک مسجد دیگر هم ساخته شود.
کورن نعمان، رئیس لیست انتخابی لیکود در شهر کارمیل می‌گوید: «تصمیم کمیته‌ی انتخابات ناعادلانه بوده است. پیام ما به این منظور بوده که شهر خود را یهودی-صهیونیستی نگهداریم. این یک وظیفه و مأموریت دولت اسرائیل است. ما مخالف هیچ‌کس نیستیم، اما شهر کارمیل یک شهر یهودی است و نخواهیم گذاشت ویژگی آن تغییر یابد». او اضافه کرد: «در دیداری که با رأی‌دهندگان داشتم، آن‌ها نگران بودند که شهر تبدیل به یک شهر «مختلط» شود که سرانجام می‌تواند روزی به یک شهرداری عرب تبدیل گردد».
نعما بلتمن-توماس، فعال سیاسی محلی گفته است: احزاب یهودی، در پاسخ به فراخوان حزب مشترک «یهودی-عربی» به نام «رنگین کمان کارمیل»، در زمینه‌ی رقابت انتخاباتی، اقدام به بکارگیری حقه‌های پلیدی کرده است. وقتی که با ساکنان یهودی صحبت می‌کردم، یک نوع تنگ‌نظری را در اذهانشان یافتم که می‌پنداشتند شهرشان در خطر سلطه اعراب است. می‌گفتند: اعراب، زنان را از ما خواهند گرفت و... این نگرش‌ها در میان یهودیان کارمیل، بیشتر از سایر مناطق گالیله بود.
تحقیقات اخیر نشان داده است که مخالفت شدیدی میان عموم یهودیان برای زندگی مشترک با اعراب وجود دارد. بنا به گزارش سالانه شاخص دموکراسی اسرائیل، که در ماه اخیر منتشر شده، 48 درصد از یهودیان نمی‌خواهند که همسایه‌ی عرب داشته باشند. 44 درصد آنان علاقه‌مند به سیاست‌هایی هستند که فلسطینیان را مجبور به مهاجرت از اسرائیل کند.
چنین احساساتی از سوی خاخام‌ها نیز پشتیبانی می‌شود. 40 درصد از یهودیان فرمان‌نامه‌ای را در سال2010 به امضا رساندند که در آن اصرار شده بود که هیچ خانه‌ای به غیر یهودی فروخته نشود.
در عین حال، معاون شهردار کارمیل، اورل میلستن، ایمیلی را راه‌اندازی کرده بود که در آن ساکنان یهودی می‌توانستند گزارش دهند که کدام یهودی، ملک یا خانه‌ای را به فلسطینی‌ها فروخته است. میلستن ادعا کرده که توانسته است تاکنون 30فقره از این نوع معاملات را متوقف سازد.
دوو کالر، سخنگوی «رنگین‌کمان کارمیل» گفت: «عدم وجود جذابیت شهر برای خانواده‌های فلسطینی، نشان‌دهنده‌ی شدت تبعیضاتی است که آن‌ها در جامعه‌ی خود با آن روبرو هستند. با اینکه آن‌ها حق دارند در سرزمین خود رشد کنند و دارای شهرک‌های صنعتی، باغ‌ها، مراکز ورزشی و مدارس مختص خود باشند، اما فضای تبعیض‌آمیز کارمیل، این امکان را به آن‌ها نمی‌دهد.
تنش مشابهی نیز در ناصریه‌ی علیا وجود دارد. شهری به اصطلاح یهودی‌نشین که در سال1950 به منظور رشد و توسعه‌ ساخته شد و طبق نظر یهودیان، شهر کودکیِ حضرت مسیح است.
در دهه‌ی گذشته، تعداد زیادی از مسیحیان و مسلمانان به شهر ناصریه نقل مکان کرده‌اند. شهری که جمعیت آن 55 هزار نفر تخمین زده شده و یک چهارم آن را فلسطینیان، که اکثراً اهل ناصریه هستند، تشکیل داده‌اند.
شهردار، شیمون گپسو، با نصب پرچم‌های بزرگ اسرائیل در ورودیه‌های شهر در آستانه‌ی انتخابات، خواست نشان دهد که شهروندان فلسطینی در ناصریه‌ی علیا جایی ندارند.
رائد قتّاس، یکی از دو عرب عضو شورای محلی می‌گوید: «کل استراتژی گپسو بر اساس تنفر از اعراب پایه‌گذاری شده است. چهار کاندید برای شهرداری وجود دارد. ما به فکر این هستیم تا ببینیم کدامیک از آن‌ها دشمنی کمتری دارد. در این میان،گپسو بدون شک بدترین دسته است».
اواخر امسال، گپسو جزوه‌ای برای هشدار به ساکنین منتشر ساخت و در آن قید کرده بود که: «وقت آن رسیده تا از وطن مان محافظت کنیم... هر نوع تقاضا برای خارجی‌سازی شهر مردود است!»
او ساخت هر نوع کلیسا و مسجد، نمایش درخت کریسمس در اماکن عمومی و عجیب‌تر اینکه ساخت هر نوع مدرسه‌ی عرب زبان را برای دو هزار کودک فلسطینی در شهر را مردود می‌داند.
گپسو، با راه‌اندازی کمپین تنفرآمیز و با استفاده از پوسترهایی که در آن رأی‌دهندگان را وادار کرده بود تا هر شهرداری را که به سیاست برجسته‌سازی فلسطینیان قایل باشد به دور اندازند، بر شدت تنش افزوده بود.
حنین ذعبی، عضو مجلس، می‌گوید: «ناصریه‌ی علیا بر روی زمین عرب ساخته شده است. ما تا آخرین نفس علیه برنامه‌های نژادپرستانه‌ی شیمون گپسو ایستادگی خواهیم کرد».
وی با ارسال یک مقاله به روزنامه‌ی ها آرتص تحت عنوان «اگر فکر می‌کنید من یک نژادپرستم، اسرائیل یک حکومت نژادپرست است» از کمپین انتخاباتی خود دفاع کرده است. گپسو، وی را به نفاق و خودبرتربینی متهم کرده است. گپسو در این نقد نوشت که: شهرش با اکثریت یهودیان باقی خواهد ماند و نخواهد گذاشت در مناطق عرب‌نشینی که آن را محاصره کرده‌اند، بلعیده شود.
در مصاحبه‌ی دیگری که انجام شده، 95 درصد شهرداران یهودی در اسرائیل، مانند شیمون گپسو می‌اندیشند، اما از گفتن آن واهمه دارند.