این هفته مردم مهاباد و در سطحی وسیع تر اهل فرهنگ کردستان دو تن از نام آوران تاریخ و فرهنگ خود را از دست دادند. یکشنبه احمد قاضی و امروز چهارشنبه احمد شریفی از این دنیای خاکی پر کشیدند و خلقی را در فقدان خود داغدار و سوگوار نمودند. اینجانب از طرف خودم، بخش پژوهشهای کردی و مرکز دائره المعارف بزرگ اسلامی این مصیبت بزرگ را به خانواده و دوستان این بزرگان و همه دوستداران تاریخ ،فرهنگ و ادب کردی تسلیت می گویم.
سروش دباغ: سلام عرض می کنم خدمت خوانندگان محترم. در ابتدا باید بگویم که شخصاْ برای جناب ملکیان بسیار احترام قائلم و سالهاست توفیق آشنایی از نزدیک با ایشان را دارم. ایامی که در ایران بودم، مکرراً خدمتشان می رسیدم، ایشان نیز برای ایراد سخنرانی و شرکت در جلسات متعدد به «موسسۀ معرفت پژوهش»می آمدند.
امسال نیز بمانند سالهای گذشته خداوند توفیقمان داد و به لطف خداوند توانستیم به ماه مبارک رمضان برسیم. ماه سراسر خیر و برکت که خداوند درهای لطف و رحمت خود را به روی بندگانش میگشاید و شیاطین به زنجیر کشیده میشوند. در این روزهای مبارک به شب قدر نزدیک میشویم. شبی پربرکت که از هزار شب برتراست.
برای كندوكار در مبانی نظری مدارا، منطقاً لازم است كه، نخست مراد خود را از لفظ مدارا (tolerance یا toleration) روشن كنیم. مراد من از مدارا، در این جستار، عبارت است از: نگرش ( یا طرز تلقی) روادارانه یا آزاد اندیشانه نسبت به عقائد یا اعمالی كه با عقائد یا اعمال خود شخص تغایر یا تعارض دارند. و مرادم از نگرش ( یا: طرز تلقی) نیز عبارت است از: آمادگیای اكتسابی و نسبتاً ثابت برای یك نوع عمل خاص در جهت نیل به یك هدف. ظن قریب به یقین دارم كه اكثر حاضران در این جلسه نیز از لفظ مدارا همین معنا را اراده و فهم میكنند.
جواب دادن عطسه
۱- هنگام جواب دادن و چگونگی پاسخ گفت
رسول خدا-صلّی الله علیه وسلّم- میفرماید:
«وإِذَا عَطَسَ فَحَمِدَ الله فَشَمِّتْهُ» [۴۷].
«وقتی که مسلمان، عطسه زد و الحمدلله گفت، در جوابش بگو، برحمک الله».
صدیق قطبی: در ارزیابی عرفان اسلامی، همواره نقطهنظرات ضد و نقیض و جهتگیریهای ناهمسو وجود داشته است. از نظراتی که عارفان را مسؤول اصلی وادادگی، دنیاگریزی و استبدادپذیری و مروِّج مریدپروری، سرسپردگی و خردستیزی میدانند؛ تا دیدگاههایی که قایل به ابعاد معنوی و اخلاقی چشمگیری در ذخائر عرفان اسلامی بوده و بازخوانی و کندوکاو در تعالیم عارفان را از اسباب بهبود وضع روانی، اخلاقی و معنوی انسان معاصر بر میشمرند. در گفتگوی پیش رو با استاد مصطفی ملکیان که یکی از برجستهترین چهرههای روشنفکری ایران است، در باب ابعاد قوت و نیز جهات کاستی و آسیبزای عرفان اسلامی و همچنین نسبت زندگی فیلسوفانه و عارفانه به گفتوگو نشستیم.
مقدمه
یکی از مسئولیتهای اصلی علم تاریخ به عنوان یک دانش، ارزیابی اسطورهها بر اساس بررسیهای اصولی و یافتن جایگاه اصلی آنان است. علاوه بر آن، علم تاریخ وظیفه دارد تا ماجرای اصلی مرتبط با اسطوره را بیان کند و مبنای اصلی کار در اینجا، فهم حقیقت ماجرا و انجام روشمند تحقیق مبتنی بر اصول علمی آن است.
در گذشته چندین مطلب و کنفرانس در نقد تقسیمبندی مناطق توسط امام محمد بن حسن شیبانی (متوفای 187هـ) نگاشته و داشتهام. ایشان سرزمینها را به دو بخش دار الإسلام و دارالحرب تقسیم میکند. سرزمین اسلام نزد وی جایی است که در آن احکام شریعت اسلامی اجرا میگردد، حدود الهی برپاست، مردم از امنیت اسلامی برخوردارند و سروری و رهبری از آن قوانین اسلامی است، بدون توجه به درصد و میزان جمعیت، و انتساب دینی حاکمان.
نگرش مسیحیت غربی، انسان را از آغاز تولد خطاکار میداند، زیرا پدرش آدم مرتکب اشتباه شد و از درخت خورد و مسیح ـ علیه السلام ـ طبق پندارشان به صلیب کشیده شد تا کفارهی لغزشهای بشر باشد.
همین نگرش به اشکال مختلف و محدود به بینش وارداتی منسوب به اسلام نیز راه یافته است تا همیشه اشتباه و کوتاهی را بر گردن دیگران یا عوامل بیرونی بیندازد، حتی برخی همواره این جمله را تکرار میکنند که: اگر اشتباه پدرمان آدم نبود، در بهشت زاییده میشدیم.
کپی رایت © 1405 پیام اصلاح . تمام حقوق وب سایت محفوظ است . طراحی و توسعه توسط IslahWeb