همهی ما انسانها در پی یافتن خوشبختی هستیم و خواهان آنیم تا بالاخره روزی آنرا بهدست آوریم. اغلب ما بر این باوریم که موظف هستیم تا حد امکان خوشبخت باشیم و در واقع وظیفه داریم به این مرحله برسیم اما خوشبختی چیزی بیش از یک تعهد و تمایل شخصی و فراتر از یک تکلیف اخلاقی است. میتوان گفت هیچ تعریف خاصی از خوشبختی نمیتوان ارائه داد و این ممکن است عجیب به نظر برسد. اما اگر بیشتر دقت کنیم میبینیم شاید چندان هم عجیب نباشد. زیرا اغلب جدیگرفتن و مهمدانستن هر موضوعی منوط به ارائه تعاریف و مقیاسها و آمار و ارقام است؛ حال آنکه بیشتر امور با اهمیت زندگی را نمیتوان به طور دقیق تعریف یا اندازهگیری کرد. به عنوان مثال آیا ما میتوانیم عشق، دوستی یا شایستگی را اندازهگیری یا تعریف کنیم؟
شاید بسیاری از مردم جامعه ـ به خصوص برخی از تحصیلکردهها، روشنفکران و اکثریت روشنفکرمآبان ـ بنا به عللی، گمان میکنند که اسلامگرایی و ملیگرایی (ناسیونالیسم)* متعارض بوده و جمع آنها در یک فرد غیر ممکن است؛ و وجود یکی از آنها مستلزم نفی دیگری است. نمیتوان هم مسلمان بود و پایبند به برنامهی اسلام و هم ملیگرا و خواهان سعادت ملت و خدمتگزار آن.
هر توفیق بزرگی ایجاب میکند که مسئولیت بپذیرید. در تحلیل نهایی، صفت مشترک همه انسانهای موفق توانایی در قبول مسئولیت است. از مایکل کوردا، سردبیر سایمون اند شوستر موفقیت چیست؟ موفقیت در زندگی لازمه داشتن دانش بالا، ثروت زیاد، قدرت و مقام اجتماعی نیست. بلکه موفقیت یعنی خود باشیم و نه دیگری. موفقیت یعنی شناخت ارجحیتهای زندگی و عملکرد بر اساس آن.
عوامل مؤثر و مفید و جهتدهنده در زندگی انسانها بسیار زیادند، اما عادت، از جمله یکی از تأثیرگذارترین عواملی است که انسان را به مسیر خود رهنمون کرده و به انجام کاری که بدان خو کرده است وا میدارد. صفات و عادات گرچه اکتسابی بوده و بر اثر تمرین و ممارست در ضمیر انسان ریشه دوانیده و رنگ عادت به خود میگیرد ولی مانند صفات ذاتی و تمایلات طبیعی از نیرو و اقتدار بهرهمندند.
برخیها معتقدند مرتضی مردیها جایی است که یوتالیتاریانیسم، عدم قطعیت و لیبرالیسم به هم میرسند. او همچنین در نقطهای ایستاده که میتوان او را ملتقای محافظهکاری و لیبرالیسم دانست. مردیها به گفتن حرفهایی که با حرفهای دیگران فرق میکند، مشهور است. اگرچه منتقدان او بسیارند اما تعداد افرادی که اندیشههای او را میخوانند و میپذیرند نیز کم نیست. مردیها را بهعنوان روزنامهنگار و حتی نویسنده رمان نیز میشناسند. او اما پیش از هر چیز یک نظریهپرداز فلسفه سیاسی است.
اصطلاح هرمنوتیک( Hermeneutics) از فعل یونانی (Hermeneuein) (تفسیر کردن) مشتق شده و از نظر ریشهی شناختی با کلمهی هرمس(Hermes) خدای یونانی و پیامآور خدایان پیوند دارد. این پیوند انعکاسی از ساختار سه مرحلهای عمل تفسیر است که عبارتند از پیام (متن)، تفسیر مفسر (هرمس) و مخاطبان. امروزه این اصطلاح، به رشتهای عقلی اطلاق میشود که به ماهیت و پیشفرضهای تفسیر ارتباط دارد.
حسن بن ابی الحسن البصری مولای زید بن ثابت پدر او از جمله اسیران میسان (ناحیهای میان بصره و واسط با آبادیهای فراوان) بود، پدرش فیروز نام داشت و در اسلام به یسار تغییر یافت. وی از موالی انصار بود.
مادر او خیره مولای امالمؤمنین امسلمه بود[1] و یسار در زمان عمر بن خطاب با وی ازدواج کرد، و در سال 21 هجری دو سال مانده از خلافت عمر بن خطاب، حسن به دنیا آمد.
1. احزاب مردمگرا
ساختار سیاسی تمرکزگرا در ایران عامل اصلی عدم شکلگیری احزاب سیاسی بوده است و احزابی که در ایران شکل گرفتهاند، چه احزاب فراگیر که فعالیت علنی و یا نیمه علنی داشتهاند و چه احزاب غیر مردمی، تحت سلطه و اقتدار دولت بودهاند و به وضوح میتوان به ضعفهای غیرقابل انکار آنها در برقراری ارتباط ارگانیک با اقشار جامعه پی برد. حتی احزابی که در برابر سلطنت و قدرت قد علم کردند به دلایل گوناگون فاقد توانایی ایجاد ارتباط گسترده و منظم با جامعه بودند.
دکتر سعید زیباکلام: «آنگونه که من میبینم، نوعاً برای فلسفه علم، فلسفه سیاست، یا فلسفه اجتماعی نمیتوان یک تعریف جامع افراد و مانع اغیار داد. بلکه برای خود فلسفه هم ارائه چنین تعریف دقیقی که چارچوب منطقی حوزه کار را مشخص کند، غیرممکن است. در واقع اگر کسی مقداری کار فلسفه شناسی کرده باشد، یعنی از یک منظر فوقانی درباره حوزهای به نام معرفتشناسی کار بکند، به سرعت متوجه میشود که نه تنها نمیتوانیم برای فلسفه علم، فلسفه علوم اجتماعی و فلسفه دین، فلسفه تاریخ، یک تعریف جامع افراد و مانع اغیار بدهیم، بلکه راجع به خود فلسفه هم نمیتوانیم.»
مقدمه: مسلمانان برای فتح جزیرهی سییل حملاتی را در دریای مدیترانه انجام دادند که عبارت بودند از:
1. اولین لشکرکشی مسلمانان به دوران خلیفهی سوم مسلمانان؛ عثمان بن عفان به سال 32ق. به سییل صورت گرفت که ناوگان بیزانس را در نزدیکی اسکندریه درهم شکستند.[1]
2. در دوران معاویه بن ابیسفیان، معاویه بن خدیج، حملهای را به سییل انجام داد و با غنایمی بازگشت.[2]
کپی رایت © 1405 پیام اصلاح . تمام حقوق وب سایت محفوظ است . طراحی و توسعه توسط IslahWeb