سایت رسمی جماعت دعوت و اصلاح

یا أَیهَا الَّذِینَ آمَنُوا کُتِبَ عَلَیکُمُ الصِّیامُ کَمَا کُتِبَ عَلَى الَّذِینَ مِنْ قَبْلِکُمْ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ (البقره/١٨٣)
یعنی: ای کسانی که ایمان دارید! روزه بر شما مقرر شد چنانکه بر اسلافتان مقرر بود، شاید پرهیزگاری کنید.
روزه انسان را به لباس تقوی ملبس می‌سازد و همچون سپری او را از ارتکاب فساد و فتنه باز می‌دارد. امتیازی که این عبادت در مقایسه با عبادات دیگر دارد این است که خالص برای خداست از ابو هریره روایت است

إِنَّ اللَّهَ یَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالإحْسَانِ وَإِیتَآءِ ذِی الْقُرْبَى وَیَنْهَى عَنِ الْفَحْشَاءِ وَالْمُنْکَرِ وَالْبَغْیِ یَعِظُکُمْ لَعَلَّکُمْ تَذَکَّرُونَ. نحل/90
سخن گفتن از قرآن و معارف قرآنی از ابعاد مختلف می‌تواند به شناخت و حیانی ما کمک کند اما برای اینکه بهتر با این کتاب و پیام آن آشنا شویم، ضرورت دارد که به تفکیک و با توجه به ویژگیهای وحی قرآنی و طبیعت اوامر و نواهی موجود در آن، بررسی خود را بیاغازیم.یکی از زوایایی که می‌تواند تا حدود زیادی با محوری از محورهای فهم قرآنی ما را آشنا کند، کتاب عدل و احسان بودن قرآن است. اهل عدل و احسان شدن و دیگران را به این مسیر فراخواندن رسالت انبیاست.

تهیه و تنظیم: حیدر رحمانپور

امروزه با فرارسیدن ماه مبارک رمضان مصرف شیرینی‌جات مصنوعی به‌شدت در میان مسلمانان افزایش پیدا می‌کند و متأسفانه افراد بدون اینکه متوجه عوارض و مضرات آن باشند به آن روی می‌آورند، خصوصاً در هنگام افطار به صورت‌های شربت، زولبیا، بامیه و انواع شیرینی‌جاتی که قند و شکر در آن مصرف شده، استفاده می‌کنند.
لذا بسیار ضروری است که با دلیل و استناد به کتاب‌ها و تحقیقات انجام شده به مضرات متعدد اینگونه شیرینی‌جات خصوصا در هنگام افطار، اشاره شود. باشد که کسانی که در فکر سلامتی و تندرستی خویش هستند کمتر استفاده کنند یا جایگزین‌های آن را مصرف نمایند.

یکی از مستحبات برای روزه‌دار در ماه رمضان این است که با چند دانه خرما افطار کند. پیامبر(ص) در این زمینه می‌فرماید: «اذا أفطر أحدکم فلیفطر علی تمرة فان لم یجد، فلیفطر علی مآء فإنه طهور» رواه ابوداود و الترمذی به نقل از ریاض الصالحین
هر گاه یکی از شما خواست افطار کند، باید با خرما افطار کند، ‌اگر خرما نیافت با آب افطار کند چراکه آب پاک است و موجب پاکیزگی (امعاء) می‌شود. یا اینکه حضرت انس از پیامبر (ص) روایت می‌کند که:

عزیز صادقی

به نام پروردگاری که ذکر و یادش آرامش و آسایش و آسودگی‌ است و دوری و فراموش کردنش پریشانی و نگرانی و سرگردانی ‌است. پروردگاری که دریای لطف و کرم و احسانش بی‌ساحل و بی‌پایان و بی‌شمار است. پروردگاری که موسی را در خانه اولین و خطرناکترین دشمنش فرعون پرورش داد و یوسف را از ته چاه به اوج قدرت و محمّد پسری یتیم و بی‌کس را سرور عالمیان نمود!

- اول از همه بگوئید شیوه ابداعی شما برای درمان یک بیماری، فرضاً چند آیه می‌آورد یا دلیل علمی هم دارد؟
▪ اساس درمان بر اساس آیات قرآن است اما این اساس کاملاً علمی و مطابق با علم روز است.

- یعنی می‌توانید برای بیمار دلیل علمی بیماری‌اش را بیان کنید؟
▪ بله کاملاً. هم علت علمی و فیزیولوژیکی بیماری قابل بیان است و هم راه حل کاملاً علمی آن. - با یک معرفی کوتاه چطورید؟

استاد ابوالحسن ندوی در این مورد می‌گوید:
شاید این سؤال به ذهن خطور کند که چرا خداوند رمضان را ماه روزه قرار داده است؟ و چه مناسبتی بین ماه رمضان و روزه است؟ در پاسخ باید گفت که این امر شاید بدین خاطر باشد که ماه رمضان ماه نزول قرآن است.[1] نیز ماه ذکر، عبادت، تسبیح، تهلیل، تلاوت، تراویح و انفاق و نیکی‌ها است. روزه فریضه‌ای است که علاوه بر فواید جسمی و روحی و نتایج مادی و معنوی؛ فرد و جامعه‌ی انسانی را به صفات خداوند(ج) و عالم ملکوت نزدیک می‌سازد.

● (حوادث در هفنه اول)
◊ 1رمضان
*نزول صحف إبراهیم:
صحف ابراهیم در شب اول رمضان نازل شد.
* مسلمانان در اول ماه‌ رمضان روزه گرفتند:
در روز یکشنبه یکم رمضان سال دوم هجری برابر با 2فوریه سال624 م. اولین رمضانی بود که مسلمانان روزه گرفتند و گفته شده روزه رمضان در روز دوشنبه اول شعبان سال 2 هجری فرض شد.

معنی لغوی روزه:
روزه که در عربی از آن به «صَوْم» تعبیر می‌شود، در لغت به معنی «امساک» و «خودداری» از انجام هر کاری است.
معنی اصطلاحی روزه:
معنی «شرعی» روزه هم با معنی «لغوی» آن ارتباط دارد؛ چرا که معنی شرعی آن عبارت است از: خودداری از خوردن، آشامیدن و آمیزش جنسی به خاطر رضای خدا از طلوع فجر تا غروب آفتاب.روزه قبل از اسلام:
روزه عبادتی است که در تمام ادیان آسمانی و حتی برخی آیین‌های ساخته‌ی بشر هم وجود داشته است؛ مثلاً روزه در میان برهمائیان، یونان باستان، بعضی از مجوسیان، مصریان قدیم، یهودیان و مسیحیان عبادت معروفی بوده است.[1]

امام غزالی -رحمه‌الله- روزه را به سه درجه‌ی «روزه‌ی عوام، ‌روزه‌ی خواص، روزه‌ی خواصِ خواص»[1]تقسیم کرده است:
«روزه‌ی عوام» عبارتست از خودداری کردن از خوردن و آشامیدن و روابط جنسی.
«روزه‌ی خواصِ خواص» آن است که دل از اندیشه‌ی هر چه غیر از خداست نگه داشته شود و اگر به غیر خدا و آخرت بیاندیشد، ‌روزه‌اش باطل می‌گردد. این نوع روزه، روزه‌ی پیامبران و صدیقان و مقرّبان است.