سایت رسمی جماعت دعوت و اصلاح

جنگ غزه از رویدادهای مهم و انگشت شمار عصر حاضر بود که حد اقل مردم دنیا را از هر نژاد، رنگ، زبان و مذهبی به مدّت 22روز به خود مشغول کرد و هر کدام با توجّه به ظرفیت، خرد، دانش و تخصّصی که داشتند از زوایای مختلف به تحلیل و بررسی آن پرداخته و از آن بهره بردند.

إِنَّ الْإِنْسانَ خُلِقَ هَلُوعاً إِذا مَسَّهُ الشَّرُ جَزُوعاً وَ إِذا مَسَّهُ الْخَیْرُ مَنُوعاً (19-21) یعنى به‏راستى انسان این‏گونه خلق شده است که همیشه بر یک حالت نیست و شخصیت ثابتى ندارد. هرگاه دچار مشکل و مصیبتى شود صبر و طاقتش را از دست مى‏دهد و شروع به داد و فریاد و بى‏تابى و ناسپاسى مى‏کند، و هرگاه خیر و نعمت و امکاناتى به او برسد، از ترس این که به دیگران هم برسد مانع آن مى‏شود، و آن را تنها محدود به خود مى‏کند و اجازه نمی‌دهد

سروران قطعه زمینی را در نظر بگیرید که به حال خود واگذار شده باشد، خار و خس آنرا پوشانیده و به زمین لم یزرعی تبدیل شده نه آب را در خود نگه می‌دارد و نه محصولی مفید را می‌توان از آن برداشت کرد.

خدای را سپاس که رحمت خویش را در ابر بارور کلامش انباشته و آن را به سوی زمین‌های مرده از افراط و تفریط رانده است تا در حلقوم خشکیده‌ی هر ذره‌ای، به قدر عطش آن ببارد و در تن هر زمین مرده‌ای، به قدر پاکیزگی‌اش نفوذ کند... خدای را سپاس که رحمت خویش را در ابر بارور کلامش انباشته و آن را به سوی زمین‌های مرده از افراط و تفریط رانده است تا در حلقوم خشکیده‌ی هر ذره‌ای، به قدر عطش آن ببارد و در تن هر زمین مرده‌ای، به قدر پاکیزگی‌اش نفوذ کند و آن را پس از مرگش زنده کند و به سایه‌سار اعتدال و اتزان بسپارد. بار دیگر او را سپاس که نم‌نم شیرین کلامش را از واحه‌ی تنگ و بی‌مجال وجود این بنده‌ی فقیرش دریغ نداشته و شگفتا که در این شوره‌زار خس‌آلود، گلی رویانیده‌است.

عبدالکریم سروش، روشنفکر و نظریه پرداز ایرانی این روزها از آمریکا به لندن آمده است

یکی دیگر از خصوصیات بارز عبدالله بن مبارک، جهاد فی سبیل الله است. او به عبادت زیاد و کثرت علم خود مغرور نشده و این مشغولیتها به هیچ وجه باعث غفلتش از فریضه مهمی مانند جهاد نشد. او دیگران را نیز به ادای فریضه جهاد دعوت می‌داد و آنها را از بی‌تفاوت بودن نسبت به اوضاع مسلمانان به شدت برحذر می‌داشت.

اعتکاف در لغت عبارت است از ماندن و ملازمت و پایبندى بر چیزى، آن چیز خوب باشد یا بد.
خداوند مى‏فرماید: مَا هَـذِهِ التَّمَاثِیلُ الَّتِی أَنتُمْ لَهَا عَاکِفُونَ[1] «این مجسمه‏هاى بى‏روح چیست که شما همواره آنها را پرستش مى‏کنید؟!».
و مى‏فرماید: قَالُواْ لَن نَّبْرَحَ عَلَیْهِ عَاکِفِینَ حَتَّى یَرْجِعَ إِلَیْنَا مُوسَى[2] «گفتند: ما همچنان گرد آن مى‏گردیم (و به پرستش گوساله ادامه مى‏دهیم) تا موسى به سوى ما بازگردد!».
مى‏فرماید: وَلاَ تُبَاشِرُوهُنَّ وَأَنْتُمْ عَاکِفُونَ فِی الْمَسَاجِدِ[3]

در آغاز رمضان مسلمانان به مساجد روی می‌آورند و مفاهیم ایمان در دل‌هایشان جان می‌گیرد. از این‌رو، روان‌ها شفاف، سینه‌ها گشوده، روح‌ها متعالی و اشک‌ها سرازیر می‌شوند و مسلمان روزه‌دار در متعالی‌ترین لحظه‌های ایمان و خشنودی به سر می‌برد. اما سپس به تدریج شمار نمازگزاران رو ‌به کاهش می‌گذارد و چون رمضان پایان یابد، مساجد به وضعیت پیش از رمضان باز می‌گردند. این وضعیت علی‌رغم هشدارهایی است که سخنرانان همه ساله سر می‌دهند: «ربانی باشید نه رمضانی. اگر رمضان سپری شده، اما پروردگار رمضان و سایر ماه‌ها خداوند است.»

در سوره‏‌ى احزاب، پیامبر (صلى الله علیه وسلم) خطاب قرار داده مى‏شود و همسران او (صلى الله علیه وسلم) به برخى از مسایل دستور داده مى‏شوند که دانستن این دستورات براى داعیان دین بسیار ضرورى است؛

امام بنا درست در شرایطی مناسب و طبق برنامه‌ای مشخص، پا به دنیا گذارد، زیرا روزگاری که او در آن دیده به جهان گشود، آکنده از جریان‌های ویرانگر الحاد و چالش‌های خصمانه بود و جهان اسلام در اثر سیطره‌ی استعمار غرب و تهاجم فکری و فرهنگی آن بر بسیاری از کشورهای اسلامی، در معرض زشت‌ترین انواع نقشه‌های استعماری بود ...