سایت رسمی جماعت دعوت و اصلاح

همه تصویر مادرشان را به یاد دارند وقتی در حین غذا خوردن فرزند را بر خود ترجیح داده و ابتدا او را سیر می کند و یا تصویر پدرشان را به یاد دارند وقتی که به خاطر یک کار کوچک پاداش بزرگی به فرزند خویش می‌دهد تا او را برای ادامه‌ی کار تشویق نماید و نیز تصویر معلّم خود را به یاد می‌آورند وقتی که یک کار را با همکاری او انجام داده ولی معلّم در مقابل سایر همکلاسی ها و سایر معلّمان آن موفّقیّت را تنها به شاگردش نسبت داده و از نقش خودش چیزی نمی‌گوید.... و نمونه‌های فراوان دیگر از این دست وجود دارد.

یکی از مقاصد بعثت پیامبر صلی الله علیه وسلم آزادسازی انسانها از غل و زنجیرها بوده است. ایشان آمدند تا بندهایی را که بر دست و پای وجود انسانها بسته شده بود باز کنند؛

بسم الله الرحمن الرحیم. به نام خداوند دانا و حکیم. روز اول خلقت آدم مسجود و محبوب ملائک شد ولی شیطان منفور آن جمع گردید. بنابراین سوگند خورد که انتقام خود را از انسان بگیرد و او را نیز در جهنم با خود شریک سازد.

اينکه نخستین بار چه آیاتی از قرآن کریم بر رسول خدا - صلى الله عليه وسلم - فرود آمده‌‌‌‌‌اند، بین علما اختلاف وجود دارد، آنان چهار قول را بیان نموده‌‌‌‌‌، و برای هر قول مستندات و دلایل آن را به شرح ذیل ارائه داده‌‌‌‌‌اند:

يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْنَاكُم مِّن ذَكَرٍ وَأُنثَىٰ وَجَعَلْنَاكُمْ شُعُوبًا وَقَبَائِلَ لِتَعَارَفُوا إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِندَ اللَّهِ أَتْقَاكُمْ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ ‎﴿الحجرات: ١٣﴾‏ ای مردم، ما شما را از مرد و زنی آفریدیم، و شما را ملّت ملّت و قبیله قبیله گردانیدیم تا با یکدیگر شناسایی متقابل حاصل کنید. در حقیقت ارجمندترین شما نزد خدا پرهیزگارترین شماست. بی‌تردید، خداوند دانای آگاه است.

قرآن، به عنوان آخرین و کامل‌ترین برنامه‌ی هدایت خداوند برای بشریت و به عنوان پایان اتصال آسمان به زمین و مهمترین منابع معرفت‌بخش و راهنمای آدمیان در مسیر زندگی، همواره از همان آغاز نزول «وحی»، مورد هجمه و حمله‌ی دشمنان قرار گرفته است.

امام بخاری در کتاب جامع الصحیح در اول کتاب التعبیر، باب «ما بدیء رسول الله، صلى الله عليه و سلم، من الوحی الرؤیا الصالحية، حدیثِ بدأ الوحی را از أم المؤمنین عایشه – رضی الله عنها- روایت نموده و در انتهای آن گفت است: «چندی طول نکشید ورقه فوت كرد و وحی برای مدتى قطع شد». سپس، در ادامه‌­ی آن این زیادت (بلاغ) از زهری(یا معمر) را به آن افزوده است: «وَفَتَرَ الوَحْيُ فَتْرَةً، حَتَّى حَزِنَ النَّبِيُّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ - فِيمَا بَلَغَنَا- حُزْنًا غَدَا مِنْهُ مِرَارًا كَيْ يَتَرَدَّى مِنْ رُءُوسِ شَوَاهِقِ الجِبَالِ،...». یعنی: تا این که چنان اندوهگین شد[بنا بر آن چه که به ما رسیده] چند بار قصد نمود خود را از قلّة کوه­‌های بلند به زمین پرتاب کند..

بزرگان ما از ديرباز گفته‌اند كه: اگر مى‌خواهيد با پاكترين و شریفترین انسان‌ها همدم و همكلام شويد، به ميان كشاورزان بروید و با آنها در تعامل باشید، چرا كه اين قشر از جامعه در طول تاريخ با تلاش و زحمات شبانه‌روزى و با ريختن عرق جبین نان حلال به دست می‌آورند...

محسن آزموده: ژان پل سارتر (1980-1905) فیلسوف و نویسنده فرانسوی نگاهی بدبینانه و منفی به رابطه انسان با دیگری داشت، اگرچه آن را ضروری و ناگزیر می‌دانست. شاید حق داشت، او در زمان‌های پرآشوب زیست و در جوانی و میانسالی دو جنگ جهانی را تجربه كرد، آن هم در اروپایی كه خود را مدعی اوج عقلانیت و تمدن می‌خواند. سارتر اما هیچ‌گاه ناامید نشد و همواره محدودیت‌ها را به فرصت‌های تازه بدل كرد و كوشید از دل سیاه‌ترین وضعیت‌ها، امكان‌های رهایی و آزادی را پیدا كند. دكتر راضیه زینلی فارغ‌التحصیل فلسفه دین در گفتار حاضر شرحی گویا و جذاب از اندیشه سارتر به ویژه در رابطه با دیگری ارایه می‌كند. او نویسنده دو كتاب «خود، دیگری و خدا در اندیشه كركگور» (نشر آن سو، 1400) و «رنج هستی» (نشر ماهگون، 1399) است و مقالات متعددی در نشریات علمی-پژوهشی درباره فیلسوفان اگزیستانسیالیست به ویژه سارتر نوشته است. این گفتار در مدرسه مجازی فلسفه تردید برگزار شده است.

مهم‌ترین راهکارهای قرآن برای تعامل درست و همزیستی محترمانه‌ی علمای اسلامی با یکدیگر با وجود تنوع آرا و اختلافات فکری و عملی