تعابیر متفاوتی برای توضیح جامعه ایران بهكار میرود: «كوتاهمدت»، «كژمدرن»، «جنبشی»، «غیرقابل پیشبینی»، «در حال فروپاشی» دچار «زوال اخلاقی شده»، «عرفیتر» شده، «بی اعتماد» و ... بعضی از این تعابیر به علت كثرت كاربرد به گزارههای بدیهی بدل شدهاند. اما آیا چنین است؟ آیا واقعا جامعه ایران غیرقابل پیشبینی یا همواره در تقابل با دولت یا كوتاهمدت است؟ اصلا وقتی از جامعه ایران سخن میگوییم، منظور چیست؟ چطور میتوان این احكام را سنجید و مورد بازنگری قرار داد؟ حمیدرضا جلاییپور،استاد جامعهشناسی دانشگاه تهران و فعال سیاسی، نویسنده كتابهایی مانند «جامعهشناسی سیاسی ایران» یا كتاب «ایران: میهن دوستی مسوولانه» است. او به تازگی خاطرات سیاسی و دانشگاهی خود را در كتابی تحت عنوان «در تكاپوی جامعه مدنی» در فضای مجازی منتشر كرده است. جلاییپور دو دهه پیش ایران را «جامعه مدرن بدقواره» مینامید، بعدها به نظریه «جامعه جنبشی» نزدیك شد و هماكنون از آن فاصله گرفته است. در آستانه برگزاری همایش «كنكاشهای مفهومی و نظری درباره ایران» كه قرار است خردادماه سال جاری از سوی انجمن جامعهشناسی برگزار شود، با او گفتوگویی درباره ماهیت علم جامعهشناسی و وضعیت جامعه ایران، صورت دادم كه از نظر میگذرد.
اکوایران: توهین به مقدسات اهل تسنن در برنامه «سیمای خانواده» شبکه یک صداوسیما، موجی از واکنشهای تند علما، فعالان رسانهای و مقامات را به دنبال داشت و امام جمعه اهل سنت ارومیه طی بیانیهای این اقدام را محکوم کرد.
ارومیه مرکز استان آذربایجان غربی محل سکونت هموطنان آذری و کرد و مسیحی آسوری و ارمنی و مسلمان شیعه و سنی و حتی گروهی از هموطنان یارسان است. ارومیه تنها شهر بزرگ ایران نیست که در آن گروههای متنوعی از هموطنان با ادیان و مذاهب و گونههای زبانی متنوع زندگی میکنند، در دیگر شهرهای بزرگ کشور چنین تجربهای به درجاتی متفاوت وجود دارد
كتاب «راه گمشده روشنگری در ایران» كه به تازگی از سوی انتشارات چاپخش منتشر شده، از منظری متفاوت در عرصه جامعهشناسی اندیشه ایرانی به چگونگی ورود مدرنیته به ایران پرداخته است. این كتاب با رویكردی جدید توسط «عبدالرسول خلیلی»، استاد علوم سیاسی و پژوهشگر اندیشه سیاسی نوشته شده. دكتر خلیلی، با بیش از چهار دهه تحقیق در حوزه تفكر سیاسی - اجتماعی ایران و غرب به موضوع چگونگی پدیده ورود مدرنیته به ایران معاصر پرداخته و موجودیت آن را از منظر بازگشت به هویت به منزله راه گمشده روشنگری نشان داده است، به این مناسبت با او گفتوگو كردیم.
با قطع دسترسی به اینترنت جهانی، علاوه بر مشکلات انبوهی که برای عموم اقشار جامعه پدید آمده، چراغ روزنامهها نیز رو به خاموشی گذاشته است. این خاموشی با هیچ ابزار دیگری قابل جلوگیری نیست.
این یادداشت با رویکردی آسیبشناسانه، «امید اجتماعی» را نه یک پدیده انتزاعی، بلکه محصول ساختاریِ حکمرانی کارآمد میداند و هشدار میدهد که ایران به دلیل گسست میان وعدههای توسعهای (نظیر افق ۱۴۰۴) با واقعیتهای معیشتی و فرهنگی، وارد وضعیت «پیشابحران شتابدار» شده است؛ وضعیتی که در آن دولت با تبدیل شدن به طرف منازعه در سبک زندگی مردم، مشروعیت عملکردی خود را فرسوده کرده و تنها راه خروج از این انسداد، نه وعدههای جدید، بلکه ارسال سیگنالهای فوری، صادقانه و اقدامات شوکآور مثبت برای ترمیم روان جمعی و بازگرداندن اعتماد به بدنه جامعه است.
انجمن علوم سیاسی ایران و مرکز مطالعات عالی بینالمللی دانشگاه تهران، هفته گذشته به مناسبت روز جهانی حقوق بشر اقدام به برگزاری سمپوزیوم کرد که در این مراسم، ۹ استاد حقوق دانشگاه، دقایقی را به سخنرانی پرداختند.
مسقط به کانون توجهات جهانی تبدیل شده است، جایی که مذاکرات غیرمستقیم ایران و آمریکا در حال انجام است. تحلیلگران امیدوارند این گفتوگوها به کاهش تنشها و ایجاد توافقی موقت منجر شود، هرچند نتایج آن هنوز نامشخص است.
هوش مصنوعی قرار بود یار شاطر بشر باشد، اما به نظر میرسد که در حال تبدیل شدن به تهدیدی جدی برای زندگی انسانی است. پژوهشگران و اهل نظر نگرانیهای عمیقی درباره پیامدهای این فناوری در حال گسترش دارند.
نامه ١٨٥ اقتصاددان به رئیسجمهور، نگرانی و احساس مسئولیت جامعه آکادمیک را نشان میدهد. این نامه با استناد به اصول مالیه مشروطه، از دولت میخواهد که بهجای تحمیل تمام بار اصلاحات قیمتی بر مردم، با حذف هزینههای زائد و بودجه نهادهای غیرضروری، انضباط مالی و شفافیت را محقق کند تا اعتماد عمومی جلب شود. نویسنده نیز بر لزوم حذف هزینههای تحمیلی ناشی از سیاست خارجی نامتوازن تأکید میکند.
کپی رایت © 1405 پیام اصلاح . تمام حقوق وب سایت محفوظ است . طراحی و توسعه توسط IslahWeb