این نوشتار با نقد اولویتبخشیِ افراطی به «امنیت ایستا» در ذهنیت جمعی ایرانیان، تقابل اسپارت و آتن را بازخوانی میکند. نویسنده امنیتِ پایدار را نه در سکونِ نظامی، بلکه در «امنیت پویا» میداند که تنها از طریق سنتزِ خردورزی، آزادمنشی و پلورالیسم فرهنگی حاصل میشود. در این نگاه، «تصور» ایران (فرهنگ و معنا) بر «تصویر» آن (مرزهای ژئوپلیتیک) مقدم است و آزادی، شرطِ لازمِ تولیدِ امنیتِ واقعی است.
اگر پیش از این، مفهوم «استعمار»، احساسی از نفرت و خشم در مردم برمیانگیخت، اکنون دیگر اینگونه نیست و در مواجهه با استعمار با انفعالی جهانی روبهرو هستیم و همچون گذشته انگیزهای علیه استعمار وجود ندارد.
«احراز تخلف در قضیه موسوم به خطهای سفید و اینترنتپرو، قطعی و حتمی است.» این عبارت، مربوط به نتیجهگیری مشترک وزیر ارتباطات و دادستان کل کشور است که در نشستی با حضور اژهای، رییس عدلیه بیان کردهاند. براساس اعلام مقامات مسوول در دولت و دستگاه قضایی، جدای از خبرنگاران و برخی فعالان رسانهای که براساس شغل خود نیازمند استفاده از اینترنت هستند، نشانهها و دلایل مبرهنی وجود دارد که در روند اعطای این نوع اینترنتهای طبقاتی تخلفات مالی و ارتباطی گستردهای صورت گرفته است.
تورم نقطهای فروردین ۱۴۰۵ در ایران به حدود ۷۳.۵ درصد رسیده و در کالاهای خوراکی بهویژه روغن، گوشت، لبنیات و نان تورمهای سهرقمی ثبت شده که فشار معیشتی شدیدی بر خانوارها وارد کرده است. میزان تورم در مناطق روستایی (حدود ۸۸ درصد) و برخی استانهای محروم مانند ایلام و کردستان بهمراتب بالاتر از میانگین کشور است. تداوم این روند میتواند علاوه بر مشکلات اقتصادی، افزایش آسیبهای اجتماعی و مهاجرت از مناطق محروم را نیز به دنبال داشته باشد.
خویشتنداری طولانیمدت ایران این تصور نادرست را ایجاد کرد که تنگه هرمز میتواند برای همه باز باشد، در حالی که ایران عملاً بهواسطه تحریمهای غیرقانونی و غیراخلاقی آمریکا از آن محروم شده بود – تحریمهایی که همسایگان ما از آن بهرههای فراوان بردند و ثروت خود را بر رنجهای تحمیلی بر ملت ایران بنا کردند.
قطع اینترنت و ادامه جنگ، جامعه را به سمت «عادیسازی انحراف» سوق داده است؛ مردم به جای مطالبهگری، به وضعیت موجود (مانند رکود اقتصادی، تعطیلی کسبوکارها و بیکاری گسترده) عادت کردهاند. این عادت کردن، که حاصل «درماندگی آموختهشده» است، منجر به کمرنگ شدن امید، انگیزه و باور به امکان تغییر میشود و جامعه را در چرخهای از پذیرش محدودیتها فرو میبرد. با این حال، هنوز کسانی هستند که مقاومت میکنند و امید را زنده نگه میدارند؛ آگاهی از اینکه این سازگاری اجباری است، میتواند نقطه شروعی برای مقاومت در برابر این وضعیت و تلاش برای تغییر باشد.
کتاب «خشونت و مدنیت» اثر اتین بالیبار با ترجمه پژمان برخورداری، خشونت را نه در حاشیه بلکه در متن نظریه سیاسی میبیند و آن را در نسبت با سیاست، شهروندی و امکان زندگی مشترک بررسی میکند. این اثر به سیاستگذاران یادآور میشود که مدیریت جامعه صرفاً کنترل بحران نیست، بلکه فهم ریشههای تعارض و مراقبت از پیوندهای مدنی است. بالیبار در کتاب خود از سیاستی دفاع میکند که بتواند **در دل تفاوت و تنش، امکان همزیستی و مدنیت را حفظ کند.
گرانی روزافزون کالاها و خدمات مورد نیاز عموم شهروندان، روز به روز فشار بیشتری به ایرانیان وارد میکند و عرصههای مختلف زندگی شهروندان را تحت تأثیر خود قرار داده است.
«نورا» دو هفتهای میشود که با هر صدای کوچکی از وحشت به آغوش مادرش پناه میبرد. «شیرین» از شب نوزدهم دیماه، دیگر نمیتواند زنگ آیفون را بشنود و دچار هراس نشود. «رادمان» هر روز از پدرش میپرسد که آیا قرار است بمیرد؟ «ماهور» حتی برای چند دقیقه نمیتواند در خانه تنها بماند و «نویان» هنوز به شرایط عادی برنگشته که به مدرسه برود؛ آنقدر که شبها کابوس میبیند. تجربه شبهای هجدهم و نوزدهم دیماه 1404 از یک سو و اخبار پیرامون همان دو شب، تأثیرات عمیقی بر جان و روان جامعه ایرانی حک کرده است.
پرونده ایران در FATF به در بسته خورد. براساس بیانیه رسمی که مرکز اطلاعات مالی در پاسخ به پیگیریهای «شرق» ارائه داده، پرونده ایران در FATF پس از نشست 23 بهمن در مکزیکوسیتی وارد مرحلهای جدید شده است. از یک سو پیشرفتهای فنی و حقوقی موجب پذیرش بخشی از برنامه اقدام شده، ولی از سوی دیگر مسائل سیاسی و تحریمی پرونده ایران را از موضوعی صرفا بانکی و فنی به یک هزارتوی امنیتی تبدیل کرده و باعث شده است حتی چهار محدودیت جدید علیه ایران تصویب شود. مرکز اطلاعات مالی ایران ضمن گلایه از نبود همکاری برخی بخشهای داخلی، هشدار داده که در صورت ادامه تعلل در داخل وضعیت برای کشور بغرنجتر هم خواهد شد.
کپی رایت © 1401 پیام اصلاح . تمام حقوق وب سایت محفوظ است . طراحی و توسعه توسط شرکت برنامه نویسی روپَل