سایت رسمی جماعت دعوت و اصلاح

شهر کُردنشین عفرین واقع در شمال غرب سوریه از روز شنبە ۲۰ ژانویە آماج حملات گسترده ارتش ترکیه و گروه‌های معارض دولت سوریه است.

علی باقریان- شما فرموده‌اید دل‌نگران انسان‌هایی هستید که رنج می‌برند و وظیفه فیلسوف و هنرمند را هم پرداختن به همین رنج‌ها و تلاش برای کاستن از آن‌ها دانسته‌اید. اینکه خود شما در زندگی انسان بسیار حساسی بوده‌اید چقدر در این امر مؤثر بوده است؟

دانشگاه از لحاظ معرفت‌شناختی به ناآشکارگی حقیقت باور دارد که طی آن حقیقت باید در یک روند دشوار و طولانی، ذره ذره بدست آید. از این نظر، هیچگاه نظام‌های ایدئولوژیک نمی‌توانند دانشگاه‌های خوبی داشته‌ باشند چون معتقدند حقیقت از آن آنها است.

در ۱۹۴۵ و پس از پایان جنگ جهانی دوم، حجم خرابی به بار آمده در اثر جنگ بسیار زیاد بود. حدود ۴ میلیون از ۱۶ میلیون خانه مسکونی در آلمان تخریب شده بود. به همین تعداد واحد مسکونی دیگر نیز آسیب جدی وارد شده بود.

سال ١٣٦٥ بعد از اتمام درس دانشگاه خدمت حاج ماموستا رسیدم عرض کردم: «می‌خواهم کتابی در فقه بخوانم؛ ایشان با روی باز قبول کردند که بین مغرب و عشا هر شب چند صفحه بخوانم... کتاب فقه تمام شد، کتاب اصول فقه عبدالکریم زیدان را شروع کردیم بعد از مدتی کتابی در بلاغت و سپس کتابی در مورد مصطلحات الحدیث در خدمت استاد خواندم.»

آنچه در پی می‌آید نوعی انتقاد به برداشت دکتر عبدالکریم سروش از مقوله دگرپذیری است؛ همچنین می‌کوشم مقداری از دیدگاه کاک احمد مفتی‌زاده را بەنسبت مقوله دیگرپذیری تبیین کنم. پیش از ایراد انتقادات لازم است تعریفی از پلورالیزم داشته باشم که دقیقاً‌ مرادم از پلورالیزم چه نوعی از پلورالیزم است...

انتشار تصاویر اولین نمازجمعه رمضان امسال اهل سنت صادقیه تهران، واکنش‌های متفاوتی را به دنبال داشت. ضمن احترام به همه نظرات ابرازشده و تشکر ویژه از جناب آقای دکتر حق‌شناس، عضو محترم شورای شهر تهران بابت توئیت مسؤولانه و منصفانه‌شان، اجازه می‌خواهم به عنوان فردی که از بدو افتتاح در ١٦ سال پیش عضو هیأت امنای این مکان بوده‌ام، مواردی را یادآور شوم:

هتّاکی فرد روان‌پریشی که عنوان «استاد ادبیات! دانشگاه» را به ناحقّ یدک می کشد، با هر سنجه‌ای که بدان بنگریم، مشمئزکننده و محکوم است. توهین به قوم شریف و سربلند بلوچ و نیز مناسک پرشکوه شب‌های رمضان مبیّن کینه‌ی کوری است که او به دل گرفته است؛ صرف‌نظر‌ از این‌که کدام سنخ تریبون‌ها با چه اهدافی و به نمایندگی از کدام منظومه‌ی گفتمانی، تنفّر و کینه‌توزی هویّتی را در کشور دامن می‌زنند، مایلم نکاتی در باب این مورد ویژه، یادآور شوم:

این روزها چهاردهمين سالگرد غروب جسمانى بزرگمرد فرهيختەای است کە خورشید اندیشەی تابناکش در افق حقیقت‌خواهی و حق‌طلبی همچنان می‌درخشد.

هفتم تیرماه یادآور تجربه‌ی تلخ بمباران شیمیایی سردشت در جریان جنگ ایران و عراق در سال ۱۳٦٦، بیانگر درخواستی اصیل برای استقرار صلح در جهان است. امری که با گسترش دامنه‌اش به صحنه‌ی جهانی و همراهی مردم صلح دوست هیروشیما، ناکازاکی و حلبچه در کنار مردم خوب سردشت، ضرورتی انکارناپذیر است.