سایت رسمی جماعت دعوت و اصلاح

 چندی پیش مهران مدیری در «برنامه‌ی دورهمی» مرتکب اشتباهی شد و همان موجب شد تا بسیاری از شهروندان جامعه‌ی اهل سنّت ایران و به‌دنبال آن نمایندگان فراکسیون اهل سنّت مجلس شورای اسلامی واکنش نشان دهند.

   در این نوشتار نه قصد تبرئه‌ی مهران مدیری را داریم و نه در پی اثبات مورد اتهامی‌اش برخواهیم آمد ولی آنچه در خور تأمل است چند نکته است و یکی این؛

-مهران مدیری چه ویژگی‌هایی داشت که خیلی راحت به سیبلی بدل شد که شلیک عقده‌های فروخورده‌ای را نصیب برد که در پی فرصتی برای انفجار بودند!

 مدیر آموزش وپرورش مهاباد: دانش آموز پایه ششم مدرسه شتایش مهاباد توانست رتبه اول کشوری جشنواره تولید محتوای الکترونیکی را به خود اختصاص دهد.

 یکی از عناوین و بلکه مفاهیم تازه در سال‌های اخیر در حوزه فعالیت‌های اقتصادی در کشور‌های مختلف از جمله ایران مطرح گردیده، گسترش انواعی از شرکت‌های بازاریابی است که به شکل قانونی در جریان است[١]. بر کسی پوشیده نیست که این مسأله یکی از مسائل موجود و جاری این عصر است، و هر چند پیدایش آن در کشورهای غربی شکل گرفت، اما به تدریج وارد کشورهای اسلامی شد.

  چون این معامله گاهی اوقات از طریق اینترنت و به صورت تجارت الکترونیکی صورت می‌گیرد و در این زمینه خلط و سفسطه‌هایی صورت می‌گیرد لازم است که اشاره‌ای به بازاریابی الکترونیکی شود.[٢]

معرفی اشاعره:

فرقه‌ای کلامی اسلامی است که به ابوالحسن اشعری نسبت داده می‌شود. وی علیه معتزله قیام کرد. اشاعره، برهان‌ها و دلایل عقلی و کلامی را به عنوان وسیله‌ای جهت مناظره با رقیبانی چون معتزله و فیلسوفان برای اثبات حقایق دینی و عقیده‌ی اسلامی به شیوه‌ی «ابن‌کلاب» به کار می‌گیرند.

تأسیس اشاعره و برجسته‌ترین شخصیت‌های آن: 

•ابوالحسن اشعری: او ابو الحسن علی بن اسماعیل از نوادگان ابو موسی اشعری (رح) است. وی در بصره در سال ٢٧٠ ه‍ به دنیا آمد و سه مرحله از زندگانی فکری خویش را گذراند:

-مرحله‌ی اول: این مرحله را نزد ابوعلی جبایی؛ شیخ معتزله در عصر خود زیست

شامگاه گذشته کولبر کورد مرحوم لزگین شعبانی، پدر سه فرزند و اهل روستای کولەیی از توابع مَرگَوَر ارومیه، هدف شلیک گلوله قرار گرفت و جانش را که بلای تن و روحش شده بود، در خاکدان نهاد و گر چه خودش آسوده گشت، امّا داغی بر ژرفای درون بازماندگان و پرسشی تکان‌دهنده فراروی وجدانِ جامعه نهاد!

در شرایط رواج بیکاری و نبود شغل و فشار معیشت، روی آوردن طبیعی مرزنشینان به مبادلات اقتصادی خُرد و اشتغالِ ناچاری به کار پرخطر و رقّت‌انگیز کولبری، چرا باید با گلوله پاسخ داده شود؟! نالۀ شکم و تکیدگی لاشۀ منِ مرزنشین را، کە از شومی بی برنامگی مرکزنشینان است،

صمد بهرنگی: «قارچ زاده نشدم بی پدر و مادر، اما مثل قارچ نمو کردم، ولی نه مثل قارچ زود از پا درآمدم. هر جا نمی‌بود، به خود کشیدم، کسی نشد مرا آبیاری کند. من نمو کردم... مثل درخت سنجد کج‌ومعوج و قانع به آب کم؛ و شدم معلم روستاهای آذربایجان. پدرم می‌گوید: اگر ایران را میان ایرانیان تقسیم کنید، از همین بیش‌تر نصیب تو نمی‌شود.»

شاید هم‌نسلان من، از آخرین کسانی هستند که «ماهی سیاه کوچولو» را خوانده‌اند و تحت تأثیر آن، در خود به پرورش گونه‌ای از آرمان‌گرایی و حقیقت‌طلبی اقدام کرده باشند.

اقبال لاهوری را می‌توان شهید جستجو نامید. این تعبیری است که خودِ او در اشعار جستجوگرانه و پُرسوز و گدازش به کار بُرده است. آن‌چه فارغ از افکار و ایده‌های نو، جسورانه و فضاآفرین اقبال، جلوه‌گری ویژه و جذابیت چشمگیر دارد و خواننده‌ی شعر او را، سرشار و ذوق‌زده می‌کند روح جستجوگر و دل بی‌قرار اوست که جذبه‌های شور و سوز می‌بخشد و زندگی را در تپیدن جستجو می‌کند. ایمان اوست به فرد انسانی و دعوت‌اش به خودآگاهی و خودباوری. تعهدی است که به آزادگی و نفی خوی غلامی و «رِقّیت» دارد و ستایشی است که نثار «حُرّیت» می‌کند.

به راستی در مکتب اسلام و فرهنگ قرآنی زن به عنوان یک انسان واقعی و دارای اختیار و شخصیت مستقل مورد نظر است که می‌تواند آزادانه راه خود را انتخاب کند

در زمان قدیم پسر بچه ای با مادرش در یکی از شهرهای ایران آن زمان زندگی می کرد، نام آن پسر بچه عبدالقادر بود، وقتی عبدالقادر به سن نه سالگی رسید مادرش تصمیم گرفت او را برای تحصیل علم و دانش به بغداد که یکی از مراکز علمی آن مان بود بفرستد.

مفهوم اجماع از نگاه شافعی، مفهومی در اوج ابهام است و منشأ اين ابهام، فقط در خَلط بين اجماع و سنت متواتر خلاصه نشده بلکه به وسعت مفهوم سنت نزد شافعی برمی گردد؛ وسعتی که تقريبا شامل اجماع نسل اول مسلمانان يعنی نسل صحابه، است[2][يعنی شافعی، اجماع صحابه را نيز تقريبا داخل در مفهوم سنت می داند]. گويی شافعی بين دو خط، سرگشته است:

اول: گستردگی دايره ی نصوص

دوم: حقيقت اختلافی که در عصر او، بين علمای سرزمين های مختلف، منتشر بود.

از همين رو، می بينيم که او در الرِّسالة، بين «اجماع در روايت نبی صلی الله عليه وسلم»، و «اجماع در عمل کردن برمبنای اجتهاد» تفاوت می نهد.