سایت رسمی جماعت دعوت و اصلاح

به همراه شما خوانندگان در ایامی به سر می‌بریم که اجر و پاداش در آن دو چندان، درهای رحمت گشوده و گناهان آمرزیده می‌شود؛ ایامی که خداوند توبه‌کاران را می‌آمرزد و دعای بندگان را اجابت می‌کند؛ این روز‌ها دهه‌ی اول ذی الحجه است؛
روزهای بی‌نظیری که خداوند مقامش را بالا برده و به آن ارج نهاده است و در کتاب گرانقدرش به عظمت آن سوگند یاد کرده است: «وَالْفَجْرِ وَلَیَالٍ عَشْرٍ وَالشَّفْعِ وَالْوَتْرِ».

بار دیگر خداوند بعد از گذشت پنج سال این توفیق را نصیب فرمود که استجابت دعای پنج سال پیش را در بلد امینش شاهد باشم. در سال ۷۸ در ملتزم دعا کردم که بار دیگر به همراه جمعی از برادران ایمانی به این سفر مبارک مشرّف شوم و این را صمیمانه و خالصانه از خدا خواستم و خداوند کریمانه‌ استجابت نمودند و به همراه جمعی از برادران ایمانی آن‌ هم با مقدمه‌ای بسیار ارزشمند و باورنکردنی (سفر استانبول) و آشنا شدن با مجد و عظمت مسلمانان در عهد امپراتوری عثمانی بالأخص سلطان محمد فاتح (فاتح استانبول).

از آنجائیکه لازم است قربانی حج را یکبار هم که شده در زندگیمان انجام دهیم. باید از خودمان بپرسیم که قربانی رمز و سمبل چه چیزی است؟ قربانی یعنی تجربه ابراهیم به عنوان انسان آزاده و مسلمان خالص و شخصیت مستقل و اسوه‌ی کامل خصال خدائی تاریخ، ابراهیم خیلی چیز‌ها را در زندگی خود قربانی کرد. از جمله پدر، مردم زمانه، جان خودش، خانه، زندگی، محیط خوب. اما رکورد قربانی آن قربانی فرزند بود که داستان آن در سوره‌ی صافات آمده است. 

سؤال: یکی از اموری که موجب آسانی اوضاع مسلمانان می‌شود قضیه کم شدن شمار حج‌های مستحب و غیرواجب است. سؤال این است که کدامیک برای فرد مسلمان بهتر است: ادای حج مستحب و غیرواجب یا اینکه هزینه این حج را برای اموری چون اطعام مستمندان، نجات مصیبت دیدگان و یا در مواردی همچون امور خیریه و امر تبلیغ و دعوت به سوی دین خدا هزینه کند؟ 

حج، در یک نگرشی کلی سیر وجودی انسان است بسوی خدا. نمایش رمزی فلسفه خلقت بنی آدم است. نمایشی که کارگردان آن خداوند است و شخصیت اصلی آن آدم، ابراهیم، هاجر، ابلیس می‌باشد. صحنه‌های آن منطقه حرم و مسجد الحرام، مسعی، عرفات، مشعر و منی است. سمبل آن کعبه، صفا و مروه و قربانی. جامه و آرایش آن احرام و حلق و تقصیر است.

بازماه ذی حجه فرارسید و شوق دیدارکعبه در وجودم طنین اندازشد. باز نیاز طواف خانه ات دلم راسخت هوایی کرده و روحم راسرگردان. فکرسعی صفا و مروه با خستگی درونم ازشوقی خبرمی دهد که گویا خود مسافر سرزمین نورم.

می خواهم تمام نیازهایم را اشک سازم و بر کویر گونه جاری نمایم تا شاید اندکی اندوه درون و نیاز روح و جسمم کاهش یابد اما چه سود؟!!

هرچه بیشترمی گریم، حسرتم فزونی می یابد. حسرت سعی بین صفاومروه، حسرت خواندن دو رکعت نماز نیاز بر سجاده ی تمنا درعرفات.

خدایا! خدایا! خدایا! چه بنگارم که همه دردم نیاز و اندوه؟!

ما زنان همچون مرواریدیم که در صدف است و هر زمان از صدف بیرون آییم امکان آسیب دیدنمان زیاد است. 

آری خواهران عزیزم، ما زنان ارزشی بیشتر از آن چیزی که گفتم داریم و برای مصون ماندن باید حجاب اسلامی را رعایت کنیم. صدفی که برای محافظت مروارید درنظر گرفتیم همان حجابی است که لازمه ی سالم ماندن است.

حال سؤال اینجاست که چرا در جامعه ی امروز حجاب اسلامی رعایت نمی شود؟

اتحاد جهانی علمای مسلمین درباره‌ی فیلم و کاریکاتورهای اهانت‌آمیز از رسول اکرم (ص) و تظاهرات‌های خشونت‌بار پس از آن بیانیه‌ای صادر نمود.

 اشاره: مناسبت‌ها بهانه‌ها و فرصت‌هایی عزیز برای باز‌شناسی اندیشه‌ها و تذکار راه‌هایی است که دیگران به رهایی گشوده‌اند، پیش‌تر از ما و بهتر ما. دهم مهر زادروز مهاتما گاندی، رهبر استقلال هند و تئوریسین مبارزه بدون خشونت است. پی‌جویی این مساله که کدام تجربه زیسته، این مرد ساده هندی را به «روح بزرگ» و «پدر ملت» تبدیل کرد، ضرورتی مهم و راهگشاست که البته بسیار سخت حاصل می‌شود.

خواهران ایمانیم! اگر یادتان باشد در انتهای بحث پیشین اشاره کرده بودم به اینکه مربی باید خودش متربی باشد چون (فاقد شیء لا یعطیه ) کسی که چیزی ندارد نمی تواند عطا کند.


عزیزانم! ما باید علم خودمان را به روز کنیم چون اگر بخواهیم در چهار چوب درسی که ارائه می دهیم بمانیم و مطالعه جانبی نداشته باشیم، با سوالاتی مواجه می شویم که نمی توانیم جواب بدهیم. البته قرار نیست همه سوالها را بتوانیم جواب بدهیم، ولی اگر هیچ سوالی را جواب ندهیم در نظر متربی زیاد جالب نیست.