تناقض اصلی در تربیت امروز این است که کودکان علیرغم دسترسی آسان به دانش فراوان و آگاهی از مسیر درست، اغلب فاقد مهارت «خودتنظیمی» و توانایی عملی برای پیمودن آن مسیر هستند. زندگی در عصر سرعت و تمایل ناخودآگاه والدین به حذف تمامی موانع و مسئولیتها از سر راه فرزندان، مانع از شکلگیری صبر، استقامت و تابآوری در آنان شده است. تربیت واقعی زمانی محقق میشود که به جای دانستنِ صرف، به فرزندان بیاموزیم چگونه با تجربه کردن، پذیرش پیامدها و مدیریت خویشتن، در مواجهه با چالشها مستقل و توانمند عمل کنند.
در عصر وفور اطلاعات، بحران اصلی بسیاری از جوانان از کمبود امکانات به «فرسایش ذهنی» و کاهش توجه و تمرکز تبدیل شده است. سیل محتوا و کثرت محرکها ذهن را به مصرفگرایی و پراکندگی عادت میدهد و تأمل عمیق و تمرکز طولانیمدت را دشوار میسازد. ارزش انسان بیش از دانستهها، به توانایی او در حفاظت از آگاهی و پرهیز از تشتّت وابسته است؛ زیرا اشتغال دائمی میتواند با خلأ درونی همراه شود. راه برونرفت نیز با کند کردن ریتم زندگی، کاهش آشفتگیهای ذهنی، بازگشت به مطالعه جدی و فراهم کردن فضایی برای سکون و تفکر آغاز میشود.
این تأملات را نه با هدف آموزش، بلکه برای بهاشتراکگذاری آنچه در مسیر زندگیام آموختهام، با شما مینویسم؛ چراکه دریافتهام ساختن خویشتن دستورالعملی فوری نیست، بلکه سفری مداوم است که با چالشهایی همراه است و در هر گام آن، حکمت بیشتری به دست میآید.
پژوهشگری میگوید: در پایتخت یکی از کشورهای پیشرفتهی عربی میزیم، و در بهترین منطقه آن بود و باش دارم، کاری که مرا بسیار آزرد و برایم رنجآور بود، مسدود شدن چهار کتابفروشی به مدت چهار سال در ساحهی مترقی و پیشرفتهی این منطقه بود. در حالی که رستورانتها، کافیشاپها، دکانهای لباسفروشی و وسایل ساختمانی که روز به روز، در این منطقه گسترش مییافت و تازه تاسیس میشد قابل شمارش نبود.
خداوند دنیا را محل آزمایش اقسام مردم قرار داده است: ثروتمند و فقیر، باهوش و کمهوش، شریف و حقیر، قوی و ضعیف.. هر یک از این افراد در وضعیتی که هستند و با توجه به جایگاه و نعمتی که از آن برخودارند مورد آزمایش قرار میگیرند. ما وظیفه داریم در چارچوب امکانات و ابزارهایی که در دست داریم کار خود را به نحو احسن انجام دهیم؛ وظیفه داریم با موانعی که ما را از هدف و رویکردمان باز میدارد مبارزه کنیم. در دنیا منطقهی امنی وجود ندارد که در آنجا رخت اقامت بیفکنیم و تقوا و پارسایی و صفات اخلاقی و رفتاری خود را در آن بار بنشانیم. همهی ما بر زمین لرزانی قرار داریم در کشمکش میان درست و نادرست و خیر و شر.
آیا تونل و گذرگاهی که در آن حرکت میکنیم بیشتر از آنچه لازم است و انتظار آن میرود طولانی شده است؟ آیا انتظار ما برای پیروزی بزرگ و اصلاح فراگیر و شکوفایی عمومی، بیشتر از آنچه گمان میکردیم به درازا است؟
من فکر میکنم درست است. و ممکن است هر یک از اینها چندین دهه یا قرنها ادامه داشته باشد.
کپی رایت © 1405 پیام اصلاح . تمام حقوق وب سایت محفوظ است . طراحی و توسعه توسط IslahWeb