اسراییل، یک رژیم اشغالگر و جنایتکار است. اما نیازی نیست برای اثبات چنین امر بدیهی ای به خرافات متوسل شد. عجیب است که آیه قرآن به صراحت می گوید محجمد بن عبدالله علیه الصلاة والسلام علم غیب ندارد(قل انی لا اعلم الغیب) و استاد عبده در ذیل تفسیر آل عمران179(المنار) به این نکته اشاره می کند. چنانکه استاد مفتی زاده در نوار انسان دین(نوار نهم) اخبار آحاد مربوط به علم غیب نبی زرا در تضاد با آیات قرآن و از جمله احادیث مجعول می خواند. حتی در ورایات صحیح نیز آمده که محمد عهلیه الصلاةوالسلام مطلقا علم غیب نداشت و حتی از فردای خود بی خبر بود چه برسد به حوادث قرن21: عن عائشة رضی الله عنها: من حدثک انه یعلم ما فی غد فقد کذب: هرکس به تو بگوید که نبی از فردایش خبر داشت قطعا دروغ گفته(مسلم) عن عائشة رضی الله عنها: من حدثک انه یعلم الغیب فقد کذب(البخاری) بدا به حال امت محمد که برای پذیرش یک اصل مسلم قرآنی(عدم علم غیب نبی اسلام) باید به اخبار آحاد متوسل شود و آیات قطعی الصدور قرآن را تاویل کرده یا خود را به تجاهل می زنند.. قال الاستاذ الامام محمد عبده رحمه الله: «وَزَعَمَ بَعْضُهُمْ أَنَّ اللهَ ـ تَعَالَى ـ أَطْلَعَهُ عَلَى عِلْمِ السَّاعَةِ قَبْلَ وَفَاتِهِ . وَكُلُّ ذَلِكَ مِنَ الْجُرْأَةِ عَلَى اللهِ ـ تَعَالَى ـ وَالْقَوْلِ عَلَيْهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ قُلْ لَا أَقُولُ لَكُمْ عِنْدِي خَزَائِنُ اللهِ وَلَا أَعْلَمُ الْغَيْبَ وَلَا أَقُولُ لَكُمْ إِنِّي مَلَكٌ إِنْ أَتَّبِعُ إِلَّا مَا يُوحَى إِلَيَّ قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الْأَعْمَى وَالْبَصِيرُ أَفَلَا تَتَفَكَّرُونَ[6 : 50] هَذَا مَا أَمَرَ اللهُ خَاتَمَ رُسُلِهِ أَنْ يُبَلِّغَهُ خَلْقَهُ، وَهُوَ مَا أَمَرَ بِهِ مَنْ قَبْلَهُ مِنَ الرُّسُلِ، كَمَا قَالَ حِكَايَةً عَنْ نُوحٍ ـ عَلَى نَبِيِّنَا ، وَعَلَيْهِ الصَّلَاةُ وَالسَّلَامُ ـ : وَلَا أَقُولُ لَكُمْ عِنْدِي خَزَائِنُ اللهِ، وَلَا أَعْلَمُ الْغَيْبَ وَلَا أَقُولُ إِنِّي مَلَكٌ[11 : 31] فَهُمْ كَانُوا يَنْفُونَ أَنْ يَكُونُوا مُتَصَرِّفِينَ فِي خَزَائِنِ اللهِ بِالْإِعْطَاءِ، وَالْمَنْعِ، وَأَنْ يَكُونُوا يَعْلَمُونَ الْغَيْبَ، وَأَنْ يَكُونُوا مَلَائِكَةً، أَيْ مِنْ غَيْرِ جِنْسِ الْبَشَرِ. وَأَمَرَ اللهُ نَبِيَّهُ أَنْ يَسْتَدِلَّ عَلَى عَدَمِ مَعْرِفَتِهِ الْغَيْبَ بِقَوْلِهِ: وَلَوْ كُنْتُ أَعْلَمُ الْغَيْبَ لَاسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِ وَمَا مَسَّنِيَ السُّوءُ إِنْ أَنَا إِلَّا نَذِيرٌ وَبَشِيرٌ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ[7:188]، وَقَالَ ـ عَزَّ وَجَلَّ ـ : وَعِنْدَهُ مَفَاتِحُ الْغَيْبِ لَا يَعْلَمُهَا إِلَّا هُوَ [6: 59] يَقُولُونَ : إِنَّهُ لَا يَعْلَمُهَا غَيْرُهُ بِعِلْمٍ ذَاتِيٍّ اسْتِقْلَالِيٍّ ; وَنَقُولُ : إِذَا أَجَزْنَا لِأَنْفُسِنَا أَنْ نُقَيِّدَ كُلَّ مَا حَكَاهُ اللهُ عَنْ نَفْسِهِ ، فَإِنَّ ذَلِكَ يُفْضِي إِلَى تَعْطِيلِ جَمِيعِ صِفَاتِ الْأُلُوهِيَّةِ بِالتَّأْوِيلِ ، فَيَجِبُ أَنْ نَقِفَ عِنْدَ حُدُودِ النُّصُوصِ فِي أَمْرِ الْغَيْبِ لِأَنَّهُ لَا يُعْرَفُ بِالْقِيَاسِ ، وَلَا مَجَالَ فِيهِ لِعُقُولِ النَّاسِ ، وَسَيَأْتِي لِهَذَا الْبَحْثِ مَزِيدُ بَيَانٍ فِي سُورَةِ الْأَنْعَامِ ، وَغَيْرِهَا إِنْ شَاءَ اللهُ تعَالَى: بعضیها تصور می کنند که خداوند نبی(ص) را قبل از فوتش به علم الساعة[نشانه های قیامت] آگاه کرده است. تمام این مهملات نشان از گستاخی بر ذات خداوند و سخن گفتن بدون علم دارد. بگو به شما نمى‏گويم گنجينه‏هاى خدا نزد من است و غيب نيز نمى‏دانم و به شما نمى‏گويم كه من فرشته‏ام جز آنچه را كه به سوى من وحى مى‏شود پيروى نمى‏كنم بگو آيا نابينا و بينا يكسان است آيا تفكر نمى‏كنيد(الانعام50) این همان فرمانی است که خداوند به خاتم رسولان داده تا خُلقش را ابلاغ کند و این همان چیزی است که به بعضی از رسولان قبلی هم امر شده چنانکه درباره نوح علیه السلام می فرماید: و به شما نمى‏گويم كه گنجينه‏هاى خدا پيش من است و غيب نمى‏دانم و نمى‏گويم كه من فرشته‏ام..(هود31) پس انبیای بزرگوار نافی دخالت در خزائن الله توسط بخشش یا منع بودند و آنها غیب نمی دانستند و ملائک و غیربشر نیز نبودند. همچنین خداوند به خاتم النبیین علیه السلام امر کرده که بگوید: بگو جز آنچه خدا بخواهد براى خودم اختيار سود و زيانى ندارم و اگر غيب مى‏دانستم قطعا خير بيشترى مى‏اندوختم و هرگز به من آسيبى نمى‏رسيد من جز بيم‏دهنده و بشارتگر براى گروهى كه ايمان مى‏آورند نيستم(الاعراف188)و: كليدهاى غيب تنها نزد اوست جز او [كسى] آن را نمى‏داند(الانعام59) [این چنین توجیه می کنند و] می گویند که منظور[آیات] این است که کسی مستقلا غیب را نمی داند و من می گویم: اگر قرار باشد هرچیز که خداوند درباره خود بیان کرده، قید بزنیم نتیجتا به تعطیل کردن جمیع صفات الوهیت، توسط تأویل می رسیم پس لازم است که در حدود نصوص قرآن در مورد امور غیب توقف کرده چرا که این موارد با قیاس شناخته نمی شود و راهی هم به عقول مردم ندارد. ان شاءالله تتمه این بحث در سوره انعام و غیر از آن بیان خواهد شد»(تفسیر المنار4/209،210)