احترام گذاشتن پدیده شگفت انگیزی است و یک ویژگی اکتسابی است که باید در طول زندگی فرا گرفته شود. یک اصل نیز در این ارتباط وجود دارد و آن اینکه اگر کسی میخواهد مورد احترام دیگران واقع شود باید به دیگران احترام بگذارد. اگر نگاهی به جوانان نسل حاضر بیندازیم مشاهده میکنیم که این نسل بی احترام ترین نسلی است که دنیا تا کنون به خود دیده است.
نویسنده: اسعد محمدی
آیا تاکنون به این فکر کردهاید که چرا رابطه بسیاری از افراد با عشق شروع میشود اما با تنفر و خشم پایان مییابد؟ آیا تا به حال برایتان پیش آمده که به فردی بسیار علاقهمند شوید اما با گذشت زمان علاقهتان به او کم شود و رابطهتان خستهکننده و تکراری شود؟
آیا تا به حال خود را بیش از حد به چیزی، شخصی یا جایی وابسته دیدهاید؟
اینکه به شخص یا چیزی آنقدر وابسته باشیم که ترک کردن آن برایمان امکانپذیر نباشد یا حتی فکر کردن به کنار گذاشتنش در ما ایجاد وحشت و هراس به وجود آورد؟ اما به راستی چیست که ما را اسیر میکند؟ چرا باید به رغم تمام شایستگیها و ارزشمندیهایی که در وجود خودمان است به شخص یا چیز دیگری رو بیاوریم و بدون او احساس حقارت، کمبود و نومیدی کنیم؟ چرا وقتی میخواهیم از یک رابطه سرشار از وابستگی بیرون بیاییم با دشواریهای فراوانی روبهرو میشویم؟
«بد خداشناسی» ممکن است عنوان متداول و مصطلحی نباشد، اما به هر حال بیانی است از نوعی خداشناسی متعارف میان تودههائی از مردم که به آداب و رسوم دینی گذشتگان، هر چند شرکآمیز و خرافی، بیشتر پایبند هستند تا آنچه مستقیماً در کتاب الهی و تعالیم توحیدی پیامبران آمده است.
«کونوا دعاة الناس باعمالکم و لا تکونوا دعاة بالسنتکم»
آنچه مسلم است این است که بخش عمده ای از شخصیت کودکان که سهمی بارز و عمده در زندگی دارد در آن دسته از رفتارهایی شکل میگیرد که به صورت «غیر کلامی» پنهان و خاموش ارائه میشود. تنها بخش اندکی از اثرگذاریهای تربیتی آن هم در سطح بسیار ناپایدار و گذرا از طریق زبان و در قالب نصیحت و پند و اندرز حاصل میشود.
آنچه میآید، حکایتهایی است طنزآلود که یا باورهای دینی را نشانه گرفته و مورد چالش و چند و چون قرار میدهد ویا رفتار پاره ای دینداران را به تیغ نقد گرفته است. مشی و منشِ قاضیان و محتسبان و واعظان و متشرّعان که پارهای از اوقات، مقرون سالوس و ریا و بدفهمی و کجاندیشی و قدرتطلبی بوده است. دینبهمزدانی که با توجیهات دینی در پی تأمین کامجویی خود بودهاند. و یا بیان مسائلی مرتبط با جامعه شناسی و یا روانشناسی دین از قبیل اینکه در فضایی فقرآلود که شکمی سیر یافت نمیشود، نام اعظم خدا، همان نان است و آدم گرسنه اصلاً ایمانی ندارد که بخواهد آن را به شیطان بفروشد.
چه آیندهای در انتظار کشورهای اسلامی پس از سقوط دیکتاتورهای نظامی خواهد بود؟ این سؤال بیش از آن که دغدغه اعراب باشد، مشغله ذهنی ایرانیان است. تمرکز اعراب فعلاً بیشتر بر روی نبرد داخلی است، تا وضعیت آینده. ایرانیان اما متعجبانه نظارهگر محشریاند که به پا شده است و کنجکاوانه میپرسند گیریم که مردم نبرد را بردند، پس از آن چه خواهد شد؟ چه گروههایی زمام امور را به دست خواهند گرفت؟ آیا اعراب از آزادی و دموکراسی به دست آمده پاسداری خواهند کرد؟ اگر گروههای اسلامگرا پیروز انتخابات شوند، آیا به دموکراسی و قاعده رقابت وفادار خواهند ماند؟
بسیارند افرادی که میمیرند و با مرگشان نامی از آنان باقی نمیماند و چه بسیارند افرادی که تا دم مرگ به خوبی شناخته نمیشوند و قدر و منزلتشان درک نمیشود. اما قلیلاند کسانی که میمیرند و پس از مرگ نامشان زنده میماند و با مرگ خود جان تازهای درکالبد مردهی امتی میدمند.
بیداری اسلامی معاصر، داعیان و مبلغان زیادی را به خود دیده است، کردستان هم علما و دانشمندان بزرگی را به جهان اسلام تقدیم کرده است. اما انگشتشمارند علما و داعیانی که خلاقیت و نوآوری داشته باشند. منظور نوعی از خلاقیت و نوآوریای است که به حرکت، جنبش و بیداری اسلامی نیرو و توان تأثیرگذاری دهد.
کپی رایت © 1405 پیام اصلاح . تمام حقوق وب سایت محفوظ است . طراحی و توسعه توسط IslahWeb