ماڵپه‌ڕی فەرمی جەماعەتی ده‌عوەت و ئیسلاح

بسم الله الرحمن الرحیم

(وَلَا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّـهُ إِلَّا بِالْحَقِّ وَمَن قُتِلَ مَظْلُومًا فَقَدْ جَعَلْنَا لِوَلِيِّهِ سُلْطَانًا فَلَا يُسْرِف فِّي الْقَتْلِ إِنَّهُ كَانَ مَنصُورًا إسراء:٣3]؛ «وه‌ کەسێک نه‌کوژن که‌ خوا کوشتنی ئه‌وی ـ بێجگه‌ له‌ڕێگه‌ی حه‌قه‌وه‌ ـ حه‌رام کردووه‌. ھه‌رکه‌سێک به‌ زوڵم لێکراوی کوژرابێ، به‌ خاوه‌نخوێنه‌که‌ی توانای تۆڵه‌سه‌ندنه‌وه‌مان داوه‌، به‌ڵام نابێ له‌کوشتنا زێده‌ڕه‌وی کا، بێ‌گومان خاوه‌نخوێن، یارمه‌تی دراوه‌».

بسم الله الرحمن الرحيم (وَقُلِ اعْمَلُوا فَسَيَرَى اللَّـهُ عَمَلَكُمْ وَرَسُولُهُ وَالْمُؤْمِنُونَ وَسَتُرَدُّونَ إِلَى عَالِمِ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ فَيُنَبِّئُكُم بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ)[توبه:105] بێژه‌ : ئیش که‌ن! که‌ خودا و پێغه‌مبه‌ره‌که‌ی و بڕواداران شاھێدی کرده‌وه‌ی ئێوه‌ ده‌بن و به‌ زووترین کات به‌ره‌و لای زانیاری نھێنی و ئاشکراکان ده‌گه‌ڕێنه‌وه‌. جا به‌وه‌ی که‌ ئه‌نجامتان داوه‌، شاره‌زاتان ده‌کا.

جارێکی تر سیمای ڕاسته‌قینه‌ی ڕژیمی زایۆنیستی له‌ پشت کۆشتنی بێ‌ڕه‌حمانه‌ی ژنان، منداڵان و خه‌ڵکی بێ‌ده‌سه‌ڵاتی نه‌واری غه‌ززه‌ ڕوونتر ده‌رکه‌وت و په‌ڕه‌یێکی دیکه‌ له‌ کتێبی گه‌وره‌ی جه‌نایه‌ته‌ دڕوندانه‌که‌ی ئه‌م ڕژیمه‌ که‌وته‌ ڕوو و خه‌ڵکی جیھان زیاتر له‌ ڕابردوو له‌گه‌ڵ سرشتی ئه‌م ڕژیمه‌ و سیاسه‌ته‌ دژه‌ مرۆڤه‌کانی ئاشنا بوون.

بسم الله الرحمن الرحیم (یا أَیهَا النَّاسُ قَدْ جَاءَكُم بُرْهَانٌ مِّن رَّبِّكُمْ وَأَنزَلْنَا إِلَیكُمْ نُورًا مُّبِینًا * فَأَمَّا الَّذِینَ آمَنُوا بِاللَّـهِ وَاعْتَصَمُوا بِهِ فَسَیدْخِلُهُمْ فِی رَحْمَةٍ مِّنْهُ وَفَضْلٍ وَیهْدِیهِمْ إِلَیهِ صِرَاطًا مُّسْتَقِیمًا)[نساء:174-175] ھۆ خه‌ڵکینه‌! (بزانن) له‌لایه‌ن په‌روه‌ردگارتانه‌وه‌ به‌ڵگه‌یه‌ک ھاتوه‌ته‌ لاتان و نوورێکی ئاشکرامان بۆ ناردوون. ئه‌وانه‌ که‌ بڕوا به‌ خودا بێنن و به‌ قورئانه‌وه‌ ده‌س بگرن، خوا به‌ به‌زه‌یی و فه‌زڵی گه‌وره‌ی خۆی (که‌ به‌ھه‌شته‌) ئەیانگه‌یێنێت و ڕێگای ڕاستی خۆی بەوان پیشان ئه‌دات.

بسم الله الرحمن الرحیم (یا أَیهَا النَّاسُ قَدْ جَاءَكُم بُرْهَانٌ مِّن رَّبِّكُمْ وَأَنزَلْنَا إِلَیكُمْ نُورًا مُّبِینًا * فَأَمَّا الَّذِینَ آمَنُوا بِاللَّـهِ وَاعْتَصَمُوا بِهِ فَسَیدْخِلُهُمْ فِی رَحْمَةٍ مِّنْهُ وَفَضْلٍ وَیهْدِیهِمْ إِلَیهِ صِرَاطًا مُّسْتَقِیمًا)[نساء:174-175]

بیست و حەوت ساڵ پێش ئێستە لە وەها ڕۆژێکدا، واتە دوانیوەڕۆی حەوتی پووشپەڕی 1366 هەتاوي فڕۆکەوانانی ژێر دەسەڵاتی دیکتاتۆری ئەوکاتی بەغداد، بە پابەندنەبوون بە هیچ یاساوڕێسایەکی ئەخلاقی و مرۆڤانە، فڕۆکە شەڕکەرەکانی خۆیان بە چەکی کیمیایی پڕچەک کرد و خەڵکی مەدەنیی شارە جوانەکەی سەردەشتیان کردە ئامانجی ئەو چەکە ژیانکوژ و وێرانکەرە، تاکوو دەیان هاووڵاتی بێتاوانی سەردەشتی لە ئانێکدا لە ژیان بێبەش ببن و چاو و سی و دڵ و پێست و لەدواجاردا دەروونی سەدان و هەزاران کەسی تر بۆ هەمیشە گیرۆدەی دەرەنجامە پڕڕەنج و ئازارەکانی ئەو کردەوە نامرڤانەیە بن.