این مقاله به بررسی تصمیم اخیر دولت ایران برای بازگشایی اینترنت بینالمللی پس از دورهای محدودیت میپردازد. نویسنده استدلال میکند که در حالی که محدودیتهای امنیتی در شرایط بحرانی قابل توجیه است، تداوم آنها بدون ضرورت، هزینههای سنگین اقتصادی، اجتماعی و روانی به همراه دارد. اینترنت امروزه یک زیرساخت حیاتی محسوب میشود که بر معیشت، آموزش، سلامت روان و اعتماد عمومی تأثیر میگذارد. علاوه بر این، انسداد گسترده اطلاعات لزوماً منجر به کنترل بیشتر نمیشود و میتواند باعث تقویت شبکههای غیررسمی و گسترش بیاعتمادی گردد. این مقاله بر ضرورت اتخاذ تصمیمات مبتنی بر عقلانیت، مصالح ملی و واقعیتهای اجتماعی تأکید کرده و بازگشایی اینترنت را گامی مثبت در جهت ایجاد تعادل میان امنیت، آزادیهای اجتماعی، اقتصاد و اعتماد عمومی میداند. همچنین، به اثربخشی فیلترینگ گسترده و هزینههای آن در مقابل نتایجش پرداخته و چالشهای حقوقی و سیاسی پیرامون این تصمیم را مورد بحث قرار میدهد. در نهایت، مقاله نتیجه میگیرد که امنیت پایدار نیازمند تعادل میان ملاحظات امنیتی و نیازهای واقعی جامعه و تصمیمگیری بر اساس عقلانیت و منافع عمومی است.
این یادداشت با رویکردی آسیبشناسانه، «امید اجتماعی» را نه یک پدیده انتزاعی، بلکه محصول ساختاریِ حکمرانی کارآمد میداند و هشدار میدهد که ایران به دلیل گسست میان وعدههای توسعهای (نظیر افق ۱۴۰۴) با واقعیتهای معیشتی و فرهنگی، وارد وضعیت «پیشابحران شتابدار» شده است؛ وضعیتی که در آن دولت با تبدیل شدن به طرف منازعه در سبک زندگی مردم، مشروعیت عملکردی خود را فرسوده کرده و تنها راه خروج از این انسداد، نه وعدههای جدید، بلکه ارسال سیگنالهای فوری، صادقانه و اقدامات شوکآور مثبت برای ترمیم روان جمعی و بازگرداندن اعتماد به بدنه جامعه است.
کپی رایت © 1405 پیام اصلاح . تمام حقوق وب سایت محفوظ است . طراحی و توسعه توسط NamooDev