دین و دعوت

عنوان تاریخ
رمضان ماه سرور و شادی (بایزید درویشی‌پور) 1392/04/30
سلسله وسایل تزکیه‌ی نفس (۲) - تزکیه‌ی نفس با روزه (شیخ سعید حوی) (ترجمه: عبدالله‌ بلوچ) 1392/04/28
فرصتی در ماه رحمت (محمود مام موسی – شهرستان ثلاث باباجانی) 1392/04/26
چگونه از رمضان استقبال کنیم؟ (عبدالله‌ الیاسی) 1392/04/24
«رمضانا، با قدوم پر خیر و برکتت، بر سرمه‌ی دیدگانمان، عطری انگبین، بیفشان» (امین بابایی) 1392/04/22
در سایه‌سار توحید (شیخ‌ محمدصالح انصاری) 1392/04/21
تلاوت قرآن (خالد ایوبی‌نیا) 1392/04/19
خوش آمدی رمضانی که می‌آیی (علی بن عمر بادحدح) (ترجمه: عبدالله‌ سعیدی) 1392/04/18
نفحت‌های حق«در خلاف‌آمدِ عادت بطلب کام» (صدیق قطبی) 1392/04/17
شعبان دیباچه‌ی رمضان (وفا حسن‌پور) 1392/04/05
برنامه‌ای برای خانواده‌‌‌ها برای پیشوازی از ماه مبارک رمضان (ترجمه: کژال محمدی) 1392/04/03
سلسله وسایل تزکیه‌ی نفس (۱)- خشوع و حضور قلب در نماز (شیخ سعید حوی) (ترجمه: عبدالله‌ بلوچ) 1392/04/01
شراب از دیدگاه اسلام (خالد ایوبی‌نیا) 1392/03/25
شورا و اهمیت آن (حکیم کوچکی) 1392/03/22
مصلحت دعوت-بخش نخست 1392/03/18
احمد سوزوکی از چهره‌های شاخص دعوت اسلامی در ژاپن (دکتر صالح مهدی سامرایی) (ترجمه: یوسف مکاریزاده‌) 1392/03/15
مدیریت زمان در خدمت داعی مسلمان (حسن قادری) 1392/03/14
درآمدی بر سوره بروج (یاسین دارابی) 1392/03/04
قرآن، نسل اول، نسل‌های بعدی - بخش دوم و پایانی (مجدی الهلالی) (ترجمه: مجتبی دوروزی) 1392/03/03
قرآن، نسل اول، نسل‌های بعدی - بخش نخست (مجدی الهلالی) (ترجمه: مجتبی دوروزی) 1392/02/31
آزمایش و آزمون در قرآن کریم (سیف‌الله‌ رحیمی) 1392/02/30
حقایق و شبهات پیرامون اسلام (ترجمه: مریم پورعینی ناوی) 1392/02/26
حقیقت ایمان (احمد نارویی) 1392/02/21
پندپذیری از داستان گذشتگان (مجدی الهلالی) (ترجمه: مجتبی دوروزی) 1392/02/20
فهم دعوت به سوی خدا 1392/02/16
شناخت هستی (مجدی الهلالی) (ترجمه: مجتبی دوروزی) 1392/02/06
پیامی ایمانی برای ره‌جویان (محمّد السید عبدالرزاق) (ترجمه: عبدالله‌ الیاسی) 1392/01/28
جامعه توحیدی، چرا و چگونه؟ (قباد کاکاخانی) 1392/01/11
رحمت هدیه شده به جهانیان (دکتر احمد عبدالهادی شاهین) (ترجمه: عبدالله‌ سعیدی) 1392/01/03
نسل ویژه‌ی قرآنی (سید قطب-رحمه‌ الله‌-) (ترجمه: عبدالله‌ سعیدی) 1391/12/29
تعامل با جماعت‌های دیگر (جمعی از علما و اندیشمندان جماعت شرق کشور) 1391/12/27
توجه کردن به فرزند در مرحله‌ی نوجوانی (یوسف محمدالحسن) (ترجمه: عبدالله‌ دارابی) 1391/12/20
درخت‌های ایمان (یعقوب مقدسی صالح‌آباد – خراسان رضوی) 1391/12/14
اسباب و موانع فهم صحیح قرآن (جمعی از علما و اندیشمندان جماعت شرق کشور) 1391/11/27
تضییع حق مسلمان و کافر، حرام است (جلیل بهرامی‌نیا) 1391/11/16
اسلام از نگاه ما (امام شهید حسن البنا) (ترجمه: مصطفی اربابی) 1391/11/14
روشهای مشرکان در رویارویی با دعوت اسلامی؛ سیره‌ی پیامبر (ص) (درس‌ها و عبرت‌ها) (ترجمه: عبدالواحد توفیقی ذهابی) 1391/11/13
وجدانت را حاکم کن (دكتر سلمان بن فهد العودة) (ترجمه: پایگاه‌ اطلاع‌رسانی اصلاح) 1391/11/10
تو به پیغمبر چه می‌مانی، بگو! (صدیق قطبی) 1391/11/09
تفاوت میان مکر آدمیان با مکر پروردگار آدمیان (دکتر صلاح الدین سلطان) (ترجمه: پایگاه‌ اطلاع‌رسانی اصلاح) 1391/11/02
نامه‌ی سید قطب به خواهرش آمنه (سید قطب-رحمه‌ الله‌-) (ترجمه: جلال معروفیان) 1391/10/30
توصیه‌هایی برای پدر و مادر در تربیت ایمانی فرزندان و تشویق آن‌ها به نماز (قباد کاکاخانی) 1391/10/28
نماز (مصطفی ملکیان) 1391/10/23
علاج با قرآن (۱) (دكتر سلمان بن فهد العودة) (ترجمه: پایگاه‌ اطلاع‌رسانی اصلاح) 1391/10/19
دلایل نپذیرفتن هدیه (بدیع‌الزّمان سعید نورسی (رحمه الله)) (ترجمه: مصطفی اربابی) 1391/10/18
پند و اندرز؛ آداب و شرایط آن (گردآوری: ابوخالد محمدی) 1391/10/12
حزب از منظر نقد و مدح (بهاءالدین یوسفی- تربت جام) 1391/09/30
شرایط برادری در راه خدا (عبدالله‌ ناصح علوان) (ترجمه: عبدالقادر مارونسی) 1391/09/28
الله خدای ما یا یگانه خدای ما؟ (جلیل بهرامی‌نیا) 1391/09/19
برادری در راه خدا چیست؟ (عبدالله‌ ناصح علوان) (ترجمه: عبدالقادر مارونسی) 1391/09/12
همان‌گونه که می‌دانیم سرور و شادمانی هدف و مقصودی است که همه‌ی انسان‌ها به‌دنبال آن هستند، همه برآنند که با تکیه بر داشته‌ها و آرزوها، خود را از منجلاب اضطراب و ناراحتی‌ها جدا کرده و به ساحل امنیت و آسودگی برسانند؛ اما نباید فراموش کرد که کم‌تر کسی پیدا می‌شود که به شادمانی و فرح حقیقی دست پیدا کرده تا به سعادت جاودانه برسد.
 (یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا کُتِبَ عَلَیْکُمُ الصِّیَامُ کَمَا کُتِبَ عَلَى الَّذِینَ مِن قَبْلِکُمْ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ) [بقره: ۱۸۳]  خداوند از انسان‌ها تقوا را خواستار شده است و مترادف تزکیه نفس است:   (وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا*فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا*قَدْ أَفْلَحَ مَن زَکَّاهَا * وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّاهَا) [شمس: ۷-۱۰] 
ماه‌ها و روزهای زیادی سپری شد. چه سفره‌های رنگینی که گاه و بیگاه پهن کردیم و از انواع غذاها و نوشیدنی‌ها خوردیم. از هر نوعی، از هر رنگی و در هر زمانی. تا جایی که تمام همّ و غمّ ما خوردن بود و بس، یا در حال خوردن بودیم یا در فکر آن. اما اینکه خدای منّان، آن آفریننده‌ی مهربان، انسانیّت ما را به یادمان آورده است که حیات و زنده بودن تنها به خوردن و جنبنده بودن نیست؛
دوستان من، وقت خیلی تنگ است و هیچکدام از ما ضامن ثانیه‌ای از عمر خویش نیستیم پس بیایید‌ امسال، رمضان متفاوت و بهتری داشته باشیم؛ و برای تحقق این هدف گام اول را برداریم. مطمئنم منظورم را فهمیده‌اید، آری، گام اول همان (توبه) است. اما عزیزان من، اگر رمضان متفاوت و بهتری می‌خواهیم، باید با توبه‌ای متفاوت به استقبال این مهمان گرامی‌خداوند متعال برویم. توبه اولین فرض و نخستین گام برای دریافت جایزه لبخند و تبسّم رضایت بخش رمضان است.
در این هیاهو و آشفته بازار دنیا، قدومت را بر دیده‌ی منت، چنان ترنم بخش روح و روان خود می‌دانیم که یادت زینت‌بخش سفره‌ی دل و نامت فرح‌بخش کالبد تن، بنده‌ی در بند خوان کرم و متاع مطیع حضرت مطاع است. در این ظلمت و دیجوری زمانه، آنانکه ره توشه‌ی مقصود را با جام می و پیاله‌ی نابت عجین کرده‌اند، چنان بی‌قصور ندایت می‌دهند و کوله‌بار خود را با زاد بی‌مثالت، که در آن عباد الرحمن بی‌نصیب نیستند
ﺍﻟﺤﻤﺪﻟﻠﻪ ﺭﺏ ﺍﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ ﻭﺍﻟﺼﻼ‌ﺓ ﻭ ﺍﻟﺴﻼ‌ﻡ ﻋﻠﻲ ﺃﺷﺮﻑ ﺍﻷ‌ﻧﺒﻴﺎء ﻭ ﺍﻟﻤﺮﺳﻠﻴﻦ...  ﭼﻴﺰﻱ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ ﺩﺭ ﺍﻭﻝ ﺻﺤﺒﺘﻢ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻪ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺍﺳﺖ، ﺍﻣﺎ ﺍﻳﻦ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﻣﻲ‌ﺁﻳﺪ؟ ﻭ ﺍﺯ ﭼﻪ ﺍﺭﮐﺎﻧﻲ ﺗﺸﮑﻴﻞ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻳﺎ ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺗﺸﮑﻴﻞﺩﻫﻨﺪﻩ‌ی ﺁﺭﺍﻣﺶ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺁﻥ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻲ ﻭ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﮐﻨﺪ ﭼﻴﺴﺖ؟  ﻭﻗﺘﻲ ﺑﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﻮﺟﻮﺩﻱ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﺍﻱ ﻋﻘﻞ ﻭ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﻲﮐﻨﻴﻢ ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ ﮐﻪ ﺩﻭ ﭼﻴﺰ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺭﺳﻤﻴﺖ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﻭ ﺩﺭ ﺳﺎﻳﻪ ﺁﻥ ﺩﻭ ﭼﻴﺰ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻲ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ، ﻳﮑﻲ ﺁﺯﺍﺩﻱ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﺑﺮﺍﺑﺮﻱ. 
سپاس خدایی را که قرآن را کتاب دینی، دستورالعمل زندگی و آیین‌نامه‌ی مسلمانی قرار داد. کتابی‌ که ضامن سعادت و خوشبختی ماست، آن‌گونه که خداوند می‌فرماید قرآن کتابی هدایتگر و انسان‌ساز است: (إِنَّ هَذَا الْقُرْآنَ یَهْدِی لِلَّتِی هِیَ أَقْوَمُ) [اسراء: ۹] این قرآن (مردمان را) به راهی رهنمود می‌کند که مستقیم‌ترین راه‌ها (برای رسیدن به سعادت دنیا و آخرت) است. 
بزودی مسلمانان با جان و دل پذیرای سی روز عید و شادی در رمضان هستند، ماهی که روزهایش سرشار از شادیست و شب‌هایی که از نور می‌درخشد، ایامی در پیش داریم که در دل جای دارند و نزدمان دارای منزلت هستند. روزهایی که خداوند سبحانه و تعالی بدان‌ها برکت داده و قرآن آن‌ها را جاودانه ساخته است، ایامی که در آن عطا فزونی می‌یابد و دعا در آن به آسمان برده می‌شود و گناهان بخشیده می‌شوند،
در عالَم معنا و معنویت، در اوقات و ساعاتی، نسیم‌های روح‌افزا و عطرآگین و نفحه‌های برکت‌خیزی می‌وزد که هوشیاری و همت عالی مشتاقان را طلب می‌کند. به هوش باید بود تا چنین فرصت‌های کم‌نظیری را از کف نداد و دل و جان را به مصاف این نسیم‌های روح‌بخش بُرد و از برکت و فیض آن، جان خود را چون باغی مطرّا و معطّر، خواستنی و مطبوع نمود.
رمضان در راه است  در همین نزدیکی  تا چند منزلی خانه‌ی ما آمده است عطر او را من امروز پگاه   ز نسیم سحری بشنیدم  صبح‌ در کوچه‌ی ما عطر پراکند و گذشت  مژده‌ی آمدنش داد به دل مشتاقان کوچه آزین بندید خانه‌ را پاک کنید  میهمانی است گرامی و عزیز  پیشوازش بروید ارمغانی دارد سبدی در دستش  مملو از مغفرت و رحمت و عتق از آتش همه را از ره دور  از برای من و تو آورده است...
از 19 تا 26 رجب: هفته‌ی بیداری قلب‌‌‌ها: این هفته، هفته‌ی آماده سازی قلب‌‌‌ها وپالایش آن از تنبلی‌‌‌هاست. به ویژه در ایام تعطیلات که باید به حال و هوای رمضان سال گذشته برگردد. در این هفته باید بر ارتباط همه‌جانبه‌ی قلب‌‌‌ها با خداوند مهربان از طریق راهکارهای زیر تأکید و اهتمام ورزیده شود.  • داشتن خشوع در نماز •گوش فرا دادن به مباحث و سخنرانی‌‌‌هایی که در ارتباط با مجد و بزرگی خداوند مهربان و نعمت‌‌‌های او و ذکر و توبه و آمرزش الهی است.
نماز از عمده‌ترین اسباب تزکیه‌ی نفس است. با خود معانی ژرفی در عبودیت، توحید و شکر دارد. اقامه‌ی نماز به‌طور کامل و درست، کبر، غرور و خودپسندی را از بین می‌برد، انسان را از ارتکاب اعمال شنیع و ناپسند باز می‌دارد: (إِنَّ الصَّلَاةَ تَنْهَىٰ عَنِ الْفَحْشَا وَالْمُنكَرِ)[عنکبوت:29] نماز در صورتی می‌تواند این‌گونه باشد که با رعایت ارکان، سنن و آداب ظاهر و باطنش اقامه شود. از آداب ظاهر آن ادای کامل آن با اعضا به شکلی است که رسول الله-صلی الله علیه وسلم- آموزش داده است و از آداب باطنی آن، خشوع در حین انجام است. خشوع از اولین نشانه‌های رستگاران است:
در آیات قرآن به ضرر‌های شراب و مضر بودن نوشیدن آن، اشاره شده و انسان‌ها را از نوشیدن آن منع کرده است. اما نادان‌های زمان ما میگویند. این جمله دلالت بر نهی ندارد و اگر حرام بود باید می‌فرمود: «لا تشربوا»، این سخن بی‌مزه، قابل توجه نیست، اما چون زیاد تکرار میشود، در پاسخ آن میگوییم:...
شورا یک ضرورت انسانی و اساس و پایه‌های شریعت اسلامی است، که خداوند متعال در قرآن کریم به آن دستور فرموده و آن را از ویژگی‌ها و صفات اهل ایمان بر شمرده است. (...وَأَمْرُهُمْ شُورَىٰ بَيْنَهُمْ...) و آن را بر حاکمان و مسؤولان واجب نموده و فرموده است: (...وَشَاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ...) و امر شورا را یکی از اسباب بزرگ مصون بودن از خطا و لغزش دانسته و آن را تشریع نموده تا جامعه‌ی اسلامی در عمل به آن برخیزند و از ثمره‌ی مفید آن در تمام شؤونات زندگی بهره‌مند گردند.
آری سنت خدا بر این است که چون آدمی پا را از محدوده‌ای که شریعت برای او قرار داده، فراتر نهاد و در ورطه‌ی سقوط و هلاکت قرار گرفت و راه نجاتی پیش روی آن‌ها نباشد، یکی از جنس خودشان را به عنوان منجی برمی‌گزیند تا حجت را بر آنان تمام گرداند و کسی را مجالی برای بهانه‌تراشی و عذر مبنی بر نرسیدن احکام و دستورات خدا باقی نماند.
استاد احمد سوزوکی که یک مسلمان ژاپنی الاصل است، پدر و فرزندان و نوه‌هایش همه مسلمان و همیشه به اینکه چهار نسل از خانواده‌اشان مسلمان هستند، افتخار می‌کنند، پدرش در کشور اندونزی توسط عمو و شیخ عمر میتا و پرفسور عبدالکریم سایتو به اسلام گرویدند.
در متون دینی ما مسلمانان بر استفاده از زمان بسیار تأکید شده است؛ زیرا زمان همان سرمایه و عمر آدمی است که انسان یا آن را در راه‌های بیهوده‌ی دریای غفلت غرق می‌کند و انگشت حسرت به دهان می‌برد و یا از مزرعه اعمال خود میوه‌ها و محصولات متنوعی را برداشت می‌کند و از عملکرد خود احساس رضایت می‌نماید.
مقدمه: بر صاحبان دعوت واجب است نسبت به قرآن تأمل طولانی داشته و در تمام فصل‌های آن دقت لازم را مبذول دارند و توجه داشته باشند که گستردگی توجیه و راهنمایی قرآن نسبت به یک مناسبت تاریخی، فراتر رفته و تمام نسل‌ها و تمام دعوتگران را دربرمی‌گیرد. و آنچنان برنامه‌ای برای دعوت ترسیم می‌نماید که مقید به زمان و مکان خاصی نیست، پس لازم است در برابر راهنمایی‌های اعلان شده‌اش توقف کرده و تأمل لازم را بنماییم.
تدبّر جانشینی ندارد.[47] اگر بپرسی که کمترین سرعت تلاوت قرآن چه مقدار است؟! حسن بن علی (رض) پاسخ این سؤال را این‌گونه بیان می‌دارد که: به شیوه‌ای قرآن را تلاوت کن که تو را (از زشتی‌ها) بازدارد پس هنگامی که تو را باز نداشت بدان که آن را نخوانده‌ای.[48]
گاه عدّه‌ای گمان می‌كنند كه آن‌چه در مورد قدرت قرآن درباره‌ی تغییر آدمی بیان شد مبالغه‌آمیز است و آن مطالب چیزی بیش از سخنانی تئوری نیست. آری قرآن این قدرت بی‌مانند را داراست كه در هر فردی و از هر نقطه‌ای این تغییر ریشه‌ای را آغاز نماید و او را دگرگون نموده و تبدیل به بنده‌ای نماید كه در هر كار و شرایطی فرمان‌بردار خداوند باشد. از جمله الطاف الهی بر این امت اسلامی آن است كه قرآن این تغییر را در مردمانی پدید آورده كه قبل از اسلام آوردن در اوج جاهلیت و سرگردانی بوده‌اند امّا به محض ورود به كارگاه انسان‌سازی قرآن، به صورت مردمانی دیگر از آن خارج گردیده‌اند مردمانی كه تا حال، بشریت به وجود آن‌ها افتخار می‌كند.
آزمایش که در قرآن از آن با واژه‌ی «ابتلا» نام برده شده است؛ یعنی جریان امتحان الهی به انسان‌ها، که خود از مهم‌ترین مباحث قرآنی است و در آیات زیادی از آن سخن به میان آمده است. واژه‌ی ابتلا و مشتقات آن 137 بار در ضمن 134 آیه به کار رفته است.
شبهه اول: جایگاه و منزلت زن در اسلام پایین است و حقش پایمال می‌شود! هنگامی که اسلام ظهور کرد زنان وضعیت اجتماعی تأسف‌باری داشتند؛ زن نه از حقوق اجتماعی‌ای برخوردار بود و نه به نظراتش اهمیتی داده می‌شد، اسلام او را از این وضعیت نجات داد و جایگاهش را اعتلا بخشید و او را از ستم‌های زیادی که در حقش روا داشته می‌شد، نجات داد تا جایی که با تمام وجود احساس کرد که او هم همچون مرد، یک انسان است. اسلام حقوق مشروع زن را تضمین کرد و او را از اتهام فریفتن آدم در بهشت و اینکه منشأ بدی در جهان است، تبرئه کرد.
الحمد الله رب ‌العالمین والصلوه والسلام علی سیدنا محمد سید المجاهدین وامام المتقین وقائد الغمر المحجلین وعلی اله وصحبه ومن جاهد فی سبیل شریعته الی یوم الدین. آنگاه که ما به قرآن کریم رجوع می‌نماییم، مشـاهده می‌کنیم که وعده‌های گوناگون «رب‌العالمین» منوط به ایمان هستند.
قرآن مملو از داستان گذشتگان مؤمن و كافر است، وسعتی كه به این داستان‌ها اختصاص یافته از وسیع‌ترین مطالب مطرح‌شده در قرآن است و این یعنی شایسته است كه ما نیز اهتمام بسیاری به این بخش بدهیم. خداوند می‌فرماید: (لَقَدْ كَانَ فِی قَصَصِهِمْ عِبْرَةٌ لِأُولِی الْأَلْبَابِ مَا كَانَ حَدِیثًا یفْتَرَى وَلَكِنْ تَصْدِیقَ الَّذِی بَینَ یدَیهِ وَتَفْصِیلَ كُلِّ شَیءٍ وَهُدًى وَرَحْمَةً لِقَوْمٍ یؤْمِنُونَ)(یوسف: 111)
اسلام آخرین دینی است که خداوند برای همه‌ی آدمیان فرستاده است و قرآن کریم نیز کتاب این دین است. قرآن موافق دیگر کتب آسمانی پیش از خود است (با این توضیح که) قوانین (موقّت) آن‌ها را منسوخ کرده و حافظ (اصول مسایل) آن‌هاست هم‌چنان که خدا می‌فرماید:
مادر این هستی به تنهایی زندگی نمی‌کنیم بلکه موجودات بسیار دیگری نیز در این وجود با ما مشترکند... دسته‌ای از آن‌ها را می‌بینیم و گروهی از دید ما غایبند، قرآن کریم این مخلوقات را به ما می‌شناساند؛ هم‌چنین نسبته ارتباط میان ما و آن‌ها و چگونگی تعامل ما با هم را بیان داشته است.
بسیاری از جوانان راه هدایت را طی می‌کنند سپس به همان راه قبلی بر می‌گردند، آیا این‌چنین نیست؟بسیاری از جوانان در زندگی خود گام‌هایی در راه اصلاحات برمی‌دارند اما با کمال تأسف گام‌های بیشتری به عقب و موقعیت قبلی اتخاذ می‌نمایند.عدّه‌ی زیادی از جوانان تصمیم دارند که زندگی تازه‌ای پر از اطاعت و ایمان شروع کنند اما با موانع و دست‌اندازهای زیادی مواجه می‌شوند.
انسان یک موجود سودجو و منفعت طلب با رفتارهای غیرقابل پیش‌بینی است و مدیریت رفتار انسان بسیار پیچیده و دشوار است. از این نظر هیچ قانون و قراردادی به تنهایی نمی‌تواند انسان را کنترل کند و ترس از مجازات دنیوی نمی‌تواند جلوی جنایات او را بگیرد. چون قوانین کیفری و جزائی به تنهایی نمی‌توانند دروغ، تظاهر، رشوه و استفاده غیر مشروع از اختیارات و... را ریشه‌کن کنند.
پیامبرمان رسول اکرم-صلی الله علیه وسلم- پیامبر رحمت و مرحمت بود و چرا نباشد در حالی که خداوند متعال درباره‌ی او فرموده: (وما أرسلناک إلا رحمة للعالمین)[انبیا:107] ای پیامبر ما تو را جز به عنوان رحمتی بر جهانیان نفرستادیم. لفظ «للعالمین» تمام مخلوقات از جن و انسان و حیوانات و پرندگان را در برمی‌گیرد و رحمتی عام برای تمام آن‌هاست.
در تاریخ یک پدیده وجود دارد که بایستی اصحاب دعوت اسلامی در هر زمان و مکانی در مقابل آن توقف کنند و بسیار بی‌اندیشند. به خاطر اینکه این پدیده در برنامه و جهت گیری دعوت اسلامی نقشی تعیین کننده دارد.
دین اسلام همواره پیروانش را بر انجام تکالیف شرعی به صورت جمعی تشویق نموده است؛ زیرا فعالیت جمعی و مشارکت عمومی همیشه مایه‌‌ی قوت و خیر و برکت بوده است. چنان که خداوند جهت همبستگی چنین فرمان می‌دهد (وَاعْتَصِمُواْ بِحَبْلِ اللّهِ جَمِيعاً وَلاَ تَفَرَّقُواْ)[آل‌‌عمران:103] و همگی به ریسمان خدا چنگ زنید و پراکنده نشوید.
از این مرحله جسم بچه به سرعت رشد و نمو می‌کند و عقلانیت و شعورش در حال رشد است، عواطفش قوی می‌گردد، غریزه‌ی جنسی‌اش بیدار می‌شود و به حرکت درمی‌آید و این مرحله، مقدمه‌ برای مرحله‌ی بلوغ است.
در آستانه‌ی فرا رسیدن بهار طبیعت هستیم. با سلام بر بهار، فرا رسیدنش را پیشاپیش تبریک می‌گوییم. در تقویم کشورمان ۱۵ اسفند قبل از طلوع بهار روزیست به نام روز درخت‌کاری، روزی که هموطنان‌مان باغچه‌های منازلشان را با کاشتن گل‌ها و درخت‌های زیبا مزین می‌نمایند. از آنجا که ارزش و کرامت انسان فقط به ظاهر و جسمش نیست بلکه باید باطن و درونش را نیز مرتب و مزین نماید، 
خداوند خالق است و نیازهای مخلوقش را می‌داند؛ «أَلَا یَعْلَمُ مَنْ خَلَقَ وَهُوَ اللَّطِیفُ الْخَبِیرُ» (آیه ۱۴ ملک). «وَلَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ وَنَعْلَمُ مَا تُوَسْوِسُ بِهِ نَفْسُهُ» (آیه ۱۶ ق) لذا انسان را که آفرید سدی و بیهود ر‌هایش نکرد و هدایتش را مطابق آیه «ان علینا للهدی» تفضلاً خود به عهده گرفت و از طریق فروفرستادن کتاب‌های آسمانی مخاطب محور و ارسال پیامبرانی که به زبان قومشان سخن می‌گفتند بر آنان منت نهاد و راهنماییشان نمود.
در برخی احادیث نبوی بیانگر حرام بودن خوردن مال دیگران، این دیگران به مسلمانان مقیّد شده است؛ چنانکه به روایت امام مسلم نیشابوری از ابو اُمامَه، پیام آور گرامی (ص) فرموده‌اند: «مَنِ اقتَطَعَ حَقَّ امرءٍ مُسلمٍ بِیَمینِهِ فَقَد اَوجَبَ اللهُ لَهَ النّارَ و حَرَّم علیهِ الجَنّةَ...»: هر کس حق مسلمانی را با سوگند دروغ بخورد، خدای متعال آتش دوزخ را برایش قطعی و بهشت را بر او حرام می‌سازد!
برادرم! بدان که جامع‌ترین وصفی که دعوت ما دارد، «اسلامیت» آن است. این واژه معنای گسترده و وسیعی دارد، و با آن مفهوم محدودی که مردم از آن فهمیده‌اند متفاوت است. ما معتقدیم اسلام مفهومی است فراگیر که زندگی انسان را سامان می‌دهد. در هر موردی حکمی خاص دارد؛ و برای زندگی، ساختاری استوار و دقیق وضع کرده است؛ و در برابر مشکلات زیستی و ضرورت ایجاد ساماندهی برای اصلاح آن، توانمند است. برخی از مردم به اشتباه اسلام را با عبادت‌ها و جنبه‌های روحانی و معنوی آن محدود کرده‌اند؛ و خود و اندیشه‌های خود را در این دایره‌های تنگ محصور ساخته‌اند. 
مشرکان اجماع داشتند که با دعوت اسلامی جنگ را شروع کنند، دعوتی که واقعیت جهل آن‌ها را کشف نمود و خدایان و معتقدات آن‌ها را سرزنش کرد‌. ابزار و وسایل گوناگونی را بکار بردن و تلاش‌های زیادی کردند تا این دعوت را متوقف کنند و آن را نابود سازند و یا آن را در جای خود نگه دارند و از انتشار آن ممانعت کنند. 
وقتی که در خصومت شدیدی قرار داری و تمام انرژی‌ات را تحریک می‌کند در این صورت به یک بازدارنده‌ی اخلاقی نیاز داری که خشم و هیجانت را مهار کند و تو را از شکست در مقابل نیروهای نفس شرور حفظ کند. در این حالت به صدای دیگری گوش نمی‌دهی چرا که به راحتی می‌توانی آن را به «مخالف» یا «ضعیف» یا «متردد» طبقه‌بندی کنی؛ ممکن است صدای گرفته‌ات را در آرامش شب بشنوی! گروهی از کودکان از یکی از گذرگاه‌ها عبور می‌کنند،
برای آنان که پس از روزگارانی‌ دراز، به آئین محمد (ص) می‌گروند و بی‌اینکه نگاه‌شان به تابناکیِ رخساره‌ی وی افتد، در فروزانیِ چراغش مأوی می‌گیرند، شنیدنِ مژده‌هایِ مسرت بخشی از این دست، بسانِ آبِ خوش گواری، شیرین است: 
مکر آدمیان ره به سراب و نابودی می‌برد: «وَمَکْرُ أُولَٰئِکَ هُوَ یَبُورُ» فاطر: از آیه ۱۰. و نیرنگشان خود تباه می‌گردد. اما مکر پروردگار آدمیان ثابت و استوار است: «وَمَکَرُوا وَمَکَرَ اللَّهُ وَاللَّهُ خَیْرُ الْمَاکِرِینَ» آل عمران: ۵۴. و [دشمنان] مکر ورزیدند و خدا [در پاسخشان] مکرانگیزی کرد و خداوند بهترین مکرانگیزان است.
آمنه‌ی عزیز! در این روزگار، عده‌ای چنان می‌پندارند که اعتراف نمودن به کبریایی مطلق پروردگار، به معنای تحقیر انسان و پایین آوردن ارزش و مقام او در این هستی است. تو گویی، خدا و انسان در عظمت و قدرت، ضد یکدیگرند و با هم در رقابت‌اند! اما باور من این است که هر اندازه ما انسان‌ها، کبریایی مطلق و عظمت پروردگار را احساس و درک کنیم به‌‌ همان نسبت هم، احساس قدرت و ارزشمندی خواهیم کرد؛ زیرا ساخته‌ی دست این پروردگاریم. 
آورده‌اند که چون عمر بن عبدالعزیز (رح) در بستر وفات افتاد، برادرش به او گفت:‌ای عمر! در حالی دنیا را ترک می‌کنی که مال چندانی برای فرزندانت بر جای نگذاشته‌ای! تو خلیفه هستی! دستوری فرما تا از خزانه سهمی برای ایشان مقرر دارند. 
وقتی که آدمی پی می‌برد که‌‌ همان محدودیت‌ها و نقائصی که دامنگیر اوست، کمابیش، دامنگیر جمیع همنوعان او هم هست، نسبت به همنوعان خود احساس همدلی و همدردی‌ای می‌کند که ناشی از همین احساس سرنوشت مشترک است. در این حال، طبیعی‌ترین واکنش این است که شخص برای همنوعان خود دعا کند و بهتر شدنِ آنان را در‌‌ همان سه ساحت مذکور بخواهد. دعا برای دیگران، در واقع، نوعی شفاعت برای آنان، در پیشگاه هستی، است. 
۱-کلمه‌ی شفا بلیغ‌تر از کلمه‌ی دوا است با اینکه مفهوم دوا را نیز در بر می‌گیرد. قرآن دواست اما خداوند می‌فرماید: «قُلْ هُوَ لِلَّذِینَ آمَنُوا هُدىً وَشِفَاءٌ» (فصلت: ۴۴) بگو آن [قرآن] برای کسانی که ایمان آورده‌اند مایه‌ی هدایت و شفاست. چرا که انسان‌گاه دوا را به کار می‌برد و به علت اینکه علاجی به همراه ندارد شفا نمی‌یابد.
 «سعید قدیم» از کسی منّت نمی‌کشید، بلکه مرگ را بر تحمل سنگینی منّت ترجیح می‌داد. او به رغم رویارویی بس دشوار با سختی‌ها و رنج‌ها از این قاعده تخلف نکرد. نپذیرفتن هدیه‌ی اشخاص توسط «سعید قدیم» خصلتی است که این برادر ناتوان شما (سعید جدید) آن را از او به ارث برده است. نپذیرفتن هدایا به معنی بی‌اعتنایی و استغناء و برتری از مردم نیست، بلکه علت آن بر یک سری علل روشن استوار است: 
یکی از آداب مهم شریعت اسلامی نصیحت کردن و اندرز دادن مردم به نیکی است که خود دارای آداب خاصی است. این یک امر طبیعی است که آدمیزاد هر دم دچار خطا و نسیان و فراموشی گردد، گاهی اوقات ممکن است شیطان بر شخصی مسلط شود و او را از خدای خود دور سازد، در این موقع است که نیاز به نصیحت و تذکر دارد! ابزار و وسایل دعوت به اسلام گفتار و کردار و رفتار نیکوی مسلمان است
حزب از لحاظ لغوی و اصطلاحی معانی متنوع و مختلفی دارد که ما با مراجعه به تفاسیر اجتماعی و سیاسی صاحبنظران چنین تعریف می‌کنیم: گروه همدل و همفکری که با استفاده از عقل و خرد جمعی و استعداد و توانمندی‌های خود برای نیل به اهداف مشترک و مشخصی تلاش می‌کنند.
برادری در راه خدا شرایط و زیربناهایی دارد که بدون آن‌ها بنای برادری استوار نمی‌گردد و خداوند متعال این برادری را نمی‌پذیرد مگر اینکه مسلمانان برحسب آن شرایط حرکت کنند و بهترین موارد آن را مد نظر قرار دهند. امت اسلام! در زیر مهمترین شرایط و آشکارترین زیر بناهای اخوت اسلامی ذکر می‌گردد، امید است یادآوری باشد برای زنده‌دلان یا برای کسانی که شاهد و ناظر هستند و گوش فرا می‌دهند: أ- باید این برادری خالصانه در راه خدا باشد.
میان تصور ما از خدا و تصور قرآن از خدا تفاوت فراوان هست؛ در میان ما خدا را مترادف خالق می‌دانند و خدایی را به معنای خلق کردن؛ اگر چنین باشد این خدا انتخابی نخواهد بود، چون چه بخواهید و چه نخواهید خالقی دارید؛ ثانیاً نسبت او با همه‌ی ما انسان‌‌ها یکی است و همه‌ی ما اعم از تبهکار و درستکار، به یک اندازه مخلوق او هستیم؛
برادری در راه خدا یک عطیۀ مقدس و تابش ربانی و نعمت الهی است که خداوند متعال آن را به دل بندگان مخلص و دوستان برگزیده خود و مردم تقوی پیشه القا می‌کند. خداوند متعال در سورۀ انفال چنین فرموده است:وَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ لَوْ أَنْفَقْتَ مَا فِي الْأَرْضِ جَمِيعًا مَا أَلَّفْتَ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ وَلَكِنَّ اللَّهَ أَلَّفَ بَيْنَهُمْ إِنَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ [الأنفال: 63]. «اگر همه آنچه در زمین است صرف می‌کردی نمی‌توانستی میان دل‌هایشان انس و الفت برقرار سازی، ولی خداوند (با هدایت آنان به ایمان و دوستی و برادری) میانشان انس و الفت انداخت».
همزمانی محتوا