اجتماعی

نسبت فرهنگ جهانی و فرهنگ بومی

نویسنده: 
محمّدامین مروتی

کلمه‌ی فرهنگ از دو بخش «فر» به معنی نور و «هنگ» به معنی قصد و آهنگ تشکیل شده است. لذا فرهنگ عزیمت به قصد نور و روشنایی و گرماست. در زبان انگلیسی نیز culture به معنای کشت و کار است که حاصل آن آبادانی و پیشرفت است. بدین ترتیب فرهنگ عصاره‌ی فضائل ملّتهاست. مجموعه دستاوردهای مادّی و معنوی انسان‌ها در همه‌ی جهان است. مع الاسف  دیوارکشی‌های سیاسی عرصه‌ی فرهنگ و هنر را نیز مصون نداشته و اهل سیاست با تقسیم فرهنگ به خوب و بد، جهت‌گیریهای سیاسی خود را نوعی دفع فرهنگ بد و تقویت فرهنگ خوب قلمداد و بدین وسیله توجیه می‌کنند.

دل‌نوشته‌ای برای دو معلم شهیدم

امروز باز هم هفتم تیرماه دیگری است در پی آن هفتم تیری که در سال ۱۳٦٦ فاجعه‌ی شیمیایی خونبار سردشت را رقم زد. هر هفتم تیرماه با تکرار سالیانه‌اش تیری است در دل که آن داغ قدیم را تازه می‌نماید و دردت را زنده می‌گرداند. آیا می‌توان پس از گذشت سی و یک سال از زمان فاجعه، آن را به فراموشی سپرد؟

نفی تحزّب یا نفی تعصّب؟!

نویسنده: 
جلیل بهرامی‌نیا

چندی پیش نزد دوستی ارجمند بودم؛ چنان که افتد و دانی، رفاقتِ درآمیخته با شرم و رواج توهّم تقابلِ صراحت با صمیمیّت، آدمی را به نوعی پوشیدەگویی و کنایەبافی می‌کشاند؛ کنایەهایی که گاه فقط محصول خلّاقیّت و مهارت بافندگی خودِ گوینده و عاری از کدهای مشترک فرهنگی است و بیچاره مخاطبِ بی‌گناه، اگر مقصود را در نیابد به بلاهت و دیرفهمی نیز متّهم می‌شود!

این دوست ما نیز که هم خود را به زحمت افکنده بود و هم مرا، پس از پُشتک و واروی فراوان، پرده از خیرخواهی و مقصود خویش برگرفت و به من که عضو یک جماعت/حزب هستم، رساند که تحزّب با مسلمانی و اخوّت اسلامی منافات دارد

بازگشت به عیدگاه

پس از اجتهادات مربوط به سد ذریعه که از خوف فتنه اجازه نمی‌داد زنان به اماکن عمومی عبادت مثل عیدگاه و مسجد درآیند، با توجه به خطر فتن بی‌شماری که بر سر راه زنان درآمده است برای نخستین بار از تریبون عیدگاه زاهدان توسط مولوی عبدالحمید بازگشت زنان به عیدگاه مطرح شده است.

البته این امر از جهت بازگشت به ریشه‌ها‌ امری روشنفکرانه محسوب نمی‌شود و کاملاً‌ سنّت‌گرایانه است اما از جهت اینکه علمای سنتی با ورود زنان به مسجد مخالف بودند کاملاً بدیع و به مقتضای مدنیت امری عقلائی است.

یادداشت‌‌های یک نماینده

نویسنده: 
دکتر جلیل رحیمی

اشاره: دکتر جليل رحيمى، رئيس فراکسيون نمايندگان اهل سنت مجلس شوراى اسلامى است. در پيچيدگي‌هاى بوروکراتيک و البته ايدئولوژيک ساختار سياسى کشور، معلوم نيست چنين نهاد درون پارلمانى تا چه ميزان بتواند کارا و مؤثّر‌ باشد؛ هر چند انصافاً در ادوار گذشته نيز همراهى اکثر نمايندگان اهل سنت را –دست‌کم‌ در امضاى بيانيەهای معطوف بە پیگیری مطالبات شهروندی اهل سنّت‌ـ هموارە داشتەایم، اما این مرد شریف در مسألەی نماز عید فطر دیروز در قامت متفاوت و البتە شامخی درخشید. تردیدی نیست در صورت تداوم این روند، نام او در کنار نام انسان‌های شریف و شجاعی همچون مرحوم مهندس ادب، آقای دکتر جلالی‌زادە و مرحوم مهندس هاشم‌زهی در دل‌های ما موکّلان‌ و نسل‌های آتی جاودانە خواهد شد.

ضیافت افطار و دیدار علما و نخبگان اهل سنت با دکتر روحانی

چالش‌ها، انتقادات و انتظارات جامعه‌ی اهل‌سنت از رییس‌جمهور

در مقدمه‌ی این گفتار مراتب تقدیر و سپاس از دست‌اندرکاران و میزبانان این مراسم، خصوصاً‌ حوزه‌ی مشاوران ریاست جمهوری در امور اقوام، ادیان و مذاهب اعلام می‌گردد که ضمن استقبال گرم از میهمانان، فرصتی را برای دیدار نخبگان اهل‌سنت از سراسر کشور با همدیگر و با ریاست محترم جمهوری در فضایی بسیار صمیمی فراهم کردند.

در ادامه ضمن اشاره به اهمیت چنین نشست‌هایی با مسؤولان، بررسی و تحلیلی کوتاه از این دیدار ارائه می‌گردد:

اکثریت زبانی و نزدیک‌بینی سیاسی

انتشار فایلی صوتی از استاد شفیعی کدکنی درباره اهمیت و جایگاه والای زبان فارسی و نواختن زبان‌های ایرانی و غیرایرانی رایج در این دیار با بی‌مهری، واکنش‌های گوناگونی برانگیخته است.

مشابه چنین تعابیر و موضع‌گیری‌هایی را هرازگاهی در میان برخی اصحاب قلم، روشنفکران و ارباب جراید متعلق به اکثریت زبانی کشور می‌توان مشاهده کرد.

با این وجود بر خلاف آنانی که برای توصیف یا تقبیح این وضعیت به ابزارهای مفهومی از قبیل فاشیسم و نمونه‌های تاریخی از اروپای قاره‌ای و یا خشونت‌های زبانی رخ داده در ترکیه معاصر روی می‌آورند، معتقدم این نمونه‌ها، سنخیت بیشتری با آنچه بیماری «نزدیک‌بینی یا تفرعن بریتانیایی» خوانده می‌شود، دارند.

هتّاکی‌ روان‌پریشانە و بازی با امنیّت‌ ملّی‌

نویسنده: 
دکتر لقمان ستوده

هتّاکی فرد روان‌پریشی که عنوان «استاد ادبیات! دانشگاه» را به ناحقّ یدک می کشد، با هر سنجه‌ای که بدان بنگریم، مشمئزکننده و محکوم است. توهین به قوم شریف و سربلند بلوچ و نیز مناسک پرشکوه شب‌های رمضان مبیّن کینه‌ی کوری است که او به دل گرفته است؛ صرف‌نظر‌ از این‌که کدام سنخ تریبون‌ها با چه اهدافی و به نمایندگی از کدام منظومه‌ی گفتمانی، تنفّر و کینه‌توزی هویّتی را در کشور دامن می‌زنند، مایلم نکاتی در باب این مورد ویژه، یادآور شوم:

١- عمل گستاخانه این فرد دایر بر تصویربرداری سلفی از گفتار نابهنجار و رونمایی از یک رویکرد حاقدانه، می‌تواند نهیبی برای همگان باشد که مبادا پروژه‌ای کلید خورده است؛

به بهانه پایان سال تحصیلی

نویسنده: 
جلیل بهرامی‌نیا

این روزها، فصل امتحانات و پایان‌ بخش آموزشی فعالیت مدارس است؛ فعالیتی که قاعدتاً باید معطوف به پرورش شخصیت دانش‌آموزان و بسترسازی برای آماده شدن آنان جهت حضور مسؤولانه و سازنده در اجتماع باشد.

مدرسه و معلم گرچه در شرایط کنونی به علت سوء مدیریت و نگاه سطحی و ابزاری، جایگاه خود را جز در ادبیات سیاسی و رسانه‌های رسمی، از دست داده‌اند، اما به دلیل نقش بنیادین و اولیه در تربیت نیروی انسانی آن هم در مقطع سرنوشت‌ساز شخصیّت‌پذیری بشر، هنوز هم زیربنا و مادر توسعه کشورها هستند؛ شایان یادآوری است که به نظر بسیاری از روانشناسان، نگرش‌های اصلی و ستون‌های شخصیت انسان در محدوده ده سال اول زندگی شکل می‌گیرد.

به‌سوی آزادی فلسطین

نویسنده: 
احمد ناروئی

بی‌گمان جنایات هولناک و تکان‌دهنده‌ای که از سوی رژیم جعلی و شوم صهیونیستی، این بزرگ‌ترین دشمن خداوند سبحان و این وحشی‌‌ترین حکومت جهان بر مردم مسلمان فلسطین وارد آمده، به مثابه یکی از دردناکترین فجایع تاریخ بشری به شمار می‌آید. ستمی که صهیونیست‌های خداستیز بر مسلمانان فلسطینی روا داشته‌اند چنان است که حتی از شنیدن آن بر اندام آدمی لرزه می‌افتد. به گونه‌ای که تنها در سال 1948 میلادی آنگاه که صهیونیست‌ها تأسیس‌ دولت شیطانی خویش را در سرزمین غصب شده فلسطین اعلان کردند مرتکب 34 مورد قتل عام بیرحمانه در میان فلسطینی‌های ستمدیده گشتند.

همزمانی محتوا