دین و دعوت

عنوان تاریخ
جهاد در سنگر دعوت (احمد نارویی) 1391/08/24
ضرورت حفظ دین از آفت تحریف (علّامه شاه‌ ولی‌الله‌ دهلوی) (ترجمه: حسین تیموری) 1391/08/19
التزام دینی، حقیقت و ثمرات- بخش سوم و پایانی (علی محمد الصفتی) (ترجمه: محمد ملازاده) 1391/08/12
التزام دینی، حقیقت و ثمرات- بخش دوم (علی محمد الصفتی) (ترجمه: محمد ملازاده) 1391/08/10
التزام دینی، حقیقت و ثمرات- بخش نخست (علی محمد الصفتی) (ترجمه: محمد ملازاده) 1391/08/08
حج اکبر (دكتر سلمان بن فهد العودة) (ترجمه: وفا حسن‌پور) 1391/08/05
اسماعیل‌نامه یا جلوه‌گری اوج صبر، صداقت، اسلام، احسان و ایمان به خدا (عزیز بابایی کزج- امام جمعه‌ی صادقیه‌ی تهران) 1391/08/04
اسرار معنوی حج (سعید اشکوتی - مهاباد) 1391/08/03
قربانی ابراهیم (عارف شهدادی) 1391/08/01
فضیلت دهه‌ی اول ماه ذی الحجه (گردآوری: عبدالغنی براهویی) 1391/07/28
فضیلت دهه‌ی اول ذی الحجه (دکتر عبدالناصر محمد جابر الزیود) (ترجمه: پایگاه‌ اطلاع‌رسانی اصلاح) 1391/07/27
حج (عائض القرني) (ترجمه: وفا حسن‌پور) 1391/07/26
ارمغان حجاز در رکاب زائران بیت الله (عبدالله سماواتي) 1391/07/24
برّ والدین و نیکی به والدین (خالد بن عبد الرحمن الشايع) (ترجمه: مریم پورعینی ناوی) 1391/07/20
خواهم از خدا نامت بلند و جاودان باد (قباد کاکاخانی) 1391/07/19
جنّ‌زدگی حقیقت یا توهّم؟! (پاره‌ی دوم و پایانی) (عبدالرحمن جعفری) 1391/07/15
جنّ‌زدگی حقیقت یا توهّم؟! (پاره‌ی نخست) (عبدالرحمن جعفری) 1391/07/14
رحمة للعالمین (جنت نصری) 1391/07/12
گفتگوی اختصاصی پایگاه‌ اطلاع‌رسانی اصلاح با سه‌ صاحبنظر اهل سنت درباره‌ی پیامدهای انتشار فیلم موهن به‌ ساحت نبیّ مکرم اسلام (یحیی سهرابی) 1391/07/08
درسگفتار «خانواده و نقش تربیتی آن» (نسرین حسن زاده) 1391/07/04
گناه در خلوت، آفتی دین‌سوز! (جلیل بهرامی‌نیا) 1391/07/01
فرافکنی‌های شیطانی! (دکتر مصطفی مرادی) 1391/06/27
استاد قرضاوی: ما با خشونت برخورد نمی‌کنیم و وفاداری به رسول اکرم باید با ارائه‌ی سیره و رسالت آن حضرت به جهانیان باشد (دکتر یوسف قرضاوی) (ترجمه: پایگاه‌ اطلاع‌رسانی اصلاح) 1391/06/25
ضعف روابط از بیماری‌های امت اسلام است (دکتر یوسف قرضاوی) (ترجمه: پایگاه‌ اطلاع‌رسانی اصلاح) 1391/06/21
تجارت در كارگاه آخرت (محسن نصری) 1391/06/18
انسان سرپرست زمین (هژار منافی- اشنویّه) 1391/06/12
ده وصیت برای بعد از رمضان (دكتر حسين حسين شحاتة) (ترجمه: عبدالخالق احسان) 1391/05/29
در طول سال رمضانی زندگی کنیم (راغب السرجاني) (ترجمه: خالد ایوبی‌نیا) 1391/05/28
مفهوم تحیّات و سلام در نماز (کمال مولودپوری) 1391/05/26
نمازهایی از جنس روزه‌ (سعدالدین صدیقی) 1391/05/26
توصیه‌های رمضانی (محمد رمضان) (ترجمه: عبدالخالق احسان) 1391/05/25
جستاری پیرامون رؤیت هلال (دکتر محمود ویسی) 1391/05/24
چگونه با ایمان و نیت پاک رمضان را روزه می‌گیری؟ (فریده‌ ویسی) 1391/05/23
دکتر ویسی: «رمضان ماه‌ سبقت و سرعت، صبر و شکر، اجتناب و اکتساب است» (دکتر محمود ویسی) 1391/05/22
شب قدر (دكتر سلمان بن فهد العودة) (ترجمه: پایگاه‌ اطلاع‌رسانی اصلاح) 1391/05/22
برنامه‌ای برای روزهای رمضان (راغب السرجاني) (ترجمه: یاسین عبدی) 1391/05/19
ده شب آخر (دكتر سلمان بن فهد العودة) (ترجمه: پایگاه‌ اطلاع‌رسانی اصلاح) 1391/05/18
رمضان، مزایا و فضیلتهایش (عبدالله‌ سعیدی) 1391/05/18
این شبها (دكتر سلمان بن فهد العودة) (ترجمه: یاسین عبدی) 1391/05/18
نسیم‌های رمضانی (دکتر سید احمد هاشمی) (ترجمه: یاسین عبدی) 1391/05/17
رمضان فرصتی برای همدلی (وفا حسن‌پور) 1391/05/16
دروسی گرانبها در مدرسه‌ی تربیتی رمضان (حمزه خان بیگی) 1391/05/13
توحید چیست و موحّد کیست؟ (دکتر محمود ویسی) 1391/05/12
ترجمه سخنرانی استاد عبدالرحمن پیرانی در کنفرانس «اندیشه اسلامی و نقش آن در مواجهه با افراط گرایی» در مسکو (ترجمه: پایگاه‌ اطلاع‌رسانی اصلاح) 1391/05/12
رمضان ماه انقلاب و تحوّل (صيد الفوائد) (ترجمه: محمد ملازاده) 1391/05/11
ماه رمضان، ماه رحمت و مغفرت (گردآوری: مریم پورعینی ناوی) 1391/05/10
نغمه‌های رمضانی (شیخ عائض القرنی) (ترجمه: خالد ایوبی‌نیا) 1391/05/08
فتواهای رمضانی (اخوان أونلاین) (ترجمه: خالد ایوبی‌نیا) 1391/05/08
بهره‌گیری بیشتر از رمضان (عبدالله‌ سعیدی) 1391/05/07
رمضان بهترین آغاز برای پایانی نیکو (دلیر عباسی) 1391/05/06
الحمد لله الذي اصطفى من عباده رسلا وأنبياء وجعل أفضلهم وأكملهم خاتم الأنبياء. أشهد أن لا إله إلا هو وحده لا شريك له وأن محمدا عبده ورسوله صاحب المعجزات الباهرة اللهم صل عليه وعلى آله وصحبه وتبعه إلى يوم الآخرة. دشمنان خدای عزوجل و در رأس آن‌ها قدرتهای اهریمنی صلیبی و شبکه‌های مخوف صهیونیستی همواره در راستای فرود آوردن ضربات سنگین و مهلک بر پیکر امت محمدبن عبدالله (ص) رو به نقشه‌ها و طرح‌های گوناگون می‌آورند.
برای صاحب رسالت بزرگ که از جانب خدا آیینی می‌آورد و ادیان دیگر را نسخ می‌نماید، ضرورت دارد دین خود را از نفوذ آفت تحریف حفظ کند، زیرا او امتهای بسیار و دارای استعداد‌ها و اغراض متفاوت را زیر لوای دین خود جمع می‌کند و چه بسا خواهشات نفسانی، علاقه و محبت به دین قبلی یا فهم ناقص و درک جزئی از دین و عدم درک بخشی دیگر سبب شود نصوص و دستورات دین را فرو گذارند
لزوم کار جمعی در میزان اسلام بعضی از مردم می‌پندارند ملازمت و همراهی با جماعت واجب نیست بلکه امری است اختیاری و تطوّعی. هرکس خواهان کار جمعی باشد و ملازم جماعت گردد فب‌ها، وهر کس متمایل به آن نباشد واز آن رو گردان شود هیچ اشکالی ندارد. امّا در واقع وحقیقت امر همراهی و ملازمت با جماعت امری تطوّعی یا منّت نهادن از سوی کسی بر خدا نیست؛ بلکه فریضه‌ای است شرعی و ضرورتی است بشری، وسنّتی است کونی. 
ضرورت کار جمعی و اهمیّت آن در زندگی مسلمان جماعت نقش اساسی و مهمی در زندگی مسلمان دارد که می‌توان آنرا در امور زیر خلاصه کرد:  ۱ـ همکاری و مساعدت مسلمان در امر اکتشاف شخصیت خود و تشخیص نقاط قوّت و ضعف، کمال و نقص در آن: برای مثال انسان خود به تنهایی نمی‌تواند بسیاری از اوصاف درونی خود را چون خودپسندی و خودخواهی، ایثار و تعاون، که در درون شخصیّت وی وجود دارند کشف کند مگر زمانی‌که در میان افراد جماعتی زندگی کند و با آن‌ها مخالطت داشته باشد.
واژه‌ی «التزام» یک مصطلح اسلامی مرسوم وجا افتاده‌ی همگان است که امروزه بر زبان بسیاری از مسلمانان جاری وساری است. بویژه آن عده از آنان که متمسک به شریعت و برنامه‌ی خدا هستند ودر راستای تطبیق وتمکین بخشیدن به آن در روی زمین تلاش وجهاد می‌ورزند بیش از دیگران این واژه را برزبان می‌آورند. 
«ثُمَّ لْیَقْضُوا تَفَثَهُمْ وَلْیُوفُوا نُذُورَهُمْ وَلْیَطَّوَّفُوا بِالْبَیْتِ الْعَتِیقِ» [حج: ۲۹]  بعد از آن باید آلودگی‌ها (و چرک و کثافت، و زوائد بدن همچون مو و ناخن) را از خود برطرف سازند، و به نذرهای خویش (اگر نذر کرده‌اند) وفا کنند، و خانه‌ی قدیمی و گرامی (خدا، کعبه) را طواف نمایند. 
بزرگواران! واقعه‌ی این روز مبارک، واقعه‌ای بزرگ و تفسیر عملی واژه‌های والایی همچون اسلام، ایمان، احسان و بسیاری از معانی گرانسنگ است   چیست تعظیمِ خدا افراشتن؟                   خویشتن را خاک و خوارى داشتن چیست توحیدِ خدا آموختن؟                       خویشتن را پیشِ واحد سوختن 
حج، در یک نگرشی کلی سیر وجودی انسان است بسوی خدا. نمایش رمزی فلسفه خلقت بنی آدم است. نمایشی که کارگردان آن خداوند است و شخصیت اصلی آن آدم، ابراهیم، هاجر، ابلیس می‌باشد. صحنه‌های آن منطقه حرم و مسجد الحرام، مسعی، عرفات، مشعر و منی است. سمبل آن کعبه، صفا و مروه و قربانی. جامه و آرایش آن احرام و حلق و تقصیر است.
از آنجائیکه لازم است قربانی حج را یکبار هم که شده در زندگیمان انجام دهیم. باید از خودمان بپرسیم که قربانی رمز و سمبل چه چیزی است؟ قربانی یعنی تجربه ابراهیم به عنوان انسان آزاده و مسلمان خالص و شخصیت مستقل و اسوه‌ی کامل خصال خدائی تاریخ، ابراهیم خیلی چیز‌ها را در زندگی خود قربانی کرد. از جمله پدر، مردم زمانه، جان خودش، خانه، زندگی، محیط خوب. اما رکورد قربانی آن قربانی فرزند بود که داستان آن در سوره‌ی صافات آمده است. 
حمد و ستایش خدایی را سزد که بر ما با خلق زمان‌های مبارک و اوقات خیر و پرفضیلت منت گذاشت و درود و سلام بر پیشوای رسولان و اسوه‌ی متقیان که فرموده است: «بورک لامتی فی بکور‌ها»؛ خیر و برکت امتم در سحرخیزی نهفته است. و درود و سلام بر خاندان و یاران راستینش باد. خدای عزّ وجلّ بعضی از زمان‌ها را مبارک و بعضی از اماکن را، مانند مکه‌ی مکرمه، مدینه‌ی منوره، بیت‌المقدس، مساجد و ...
به همراه شما خوانندگان در ایامی به سر می‌بریم که اجر و پاداش در آن دو چندان، درهای رحمت گشوده و گناهان آمرزیده می‌شود؛ ایامی که خداوند توبه‌کاران را می‌آمرزد و دعای بندگان را اجابت می‌کند؛ این روز‌ها دهه‌ی اول ذی الحجه است؛روزهای بی‌نظیری که خداوند مقامش را بالا برده و به آن ارج نهاده است و در کتاب گرانقدرش به عظمت آن سوگند یاد کرده است: «وَالْفَجْرِ وَلَیَالٍ عَشْرٍ وَالشَّفْعِ وَالْوَتْرِ».
خداوند تبارک و تعالی می‌فرماید: «وَأَذِّن فِي النَّاسِ بِالْحَجِّ يَأْتُوكَ رِجَالًا وَعَلَىٰ كُلِّ ضَامِرٍ يَأْتِينَ مِن كُلِّ فَجٍّ عَمِيقٍ» [حج: ۲۷]. (ای پیغمبر!) به مردم اعلام کن که (افراد مسلمان و مستطیع)، پیاده، یا سواره بر شتران باریک اندام (ورزیده و چابک و پرتحمّل، و مرکب‌ها و وسائل خوب دیگری) که راههای فراخ و دور را طی کنند، به حجّ کعبه بیایند (و ندای تو را پاسخ گویند). (آنان به این سرزمین مقدّس بیایند) تا منافع خویش را با چشم خود ببینند.
به فرمان پروردگار، ابرمرد توحید و یکتاپرستی حضرت ابراهیم خلیل – علیه السلام – کعبه منسوب به پروردگار را که قبله سینه‌ها و جهت حرکت دلهاست بنا نهاد تا تمامی یکتاپرستان تاریخ از روز خلیل تا به روز دمیدن در سور – بوق – و دیدار پروردگار جلیل بدان سوی روی آورده، بیعت و صداقت خود با خالقشان را با این خانه تواضع به نمایش گذارند..
خداوند متعال می‌فرماید: «ای انسان پروردگارت فرمان داده است که جز او را نپرستید و به پدر و مادر نیکی کنید، هر‌گاه یکی از آن دو یا هر دوی ایشان نزد تو به سن پیری رسیدند کمترین اهانتی بدیشان نکن و بر سر ایشان فریاد مزن و با احترام با آنان سخن بگو. بال تواضع و فروتنی را برایشان فرود آور و بگو پروردگارا، همانگونه که آنان در کودکی مرا با (مهربانی) تربیت و بزرگ کردند تو نیز آنان را مورد رحم و شفقت خود قرار بده. (اسراء: ۲۳-۲۴)
ای پیامبرم! من از آن روز تو را دوست داشتم که چشم به جهان گشودم و نام مبارک و خجسته تو در گوش من طنین انداز شد.  ای پیامبرم! من از آن روز تو را دوست داشتم که می‌دیدم مردم با شنیدن نام مبارکت بر تو درود و صلوات می‌فرستند و تو را حبیب پروردگار جهان و دوست خالق انس و جان می‌نامند.  ای پیامبرم! من از آن روز تو را دوست داشتم که سپیده دمان، مؤذن به گل روی تو و تبرک نام مبارک تو اذان می‌داد و غزلخوانی می‌کرد. 
۶ـ جنّیان از پس‌مانده‌ی انسان‌ها می‌خورند. در احادیث نبوی وارد شده است، که جنّ از بقایای خوراک بنی‌آدم می‌خورند، بنی‌آدم گوشت می‌خورند و جنّ استخوان می‌خورند و همچنین مدفوع حیوانات بنی‌آدم، خوراک حیوانات جنّیان هستند. در سنن ترمذی به سند صحیح از ابن مسعود-رضی الله عنه-روایت شده که رسول الله-صلى الله علیه وسلم - فرمود:
چکیده‌: یکی از امور غیبی که انسان از طریق حواس، عقل و تجربه به شناخت آن دست نمی‌یابد، و ‌تنها راه شناخت آن وحی می‌باشد، عالم مربوط به جنّ است. جنّ موجودی است که قبل ازآفرینش انسان آفریده شده؛ و ‌از توانایی و ‌نیروی خارق العادّه‌ای برخوردار است. اعتقاد به همین نیروی فوق العادّه و ‌دورشدن از منبع وحیانی، باعث شده بود که مشرکین قبل اسلام، جنّ را شریک خدا قرار دهند؛ قرآن کریم این امر را این گونه بازگو می‌کند: وَجَعَلُوا لِلَّهِ شُرَکَاءَ الْجِنَّ وَخَلَقَهُمْ [الأنعام /۱۰۰]
حرف و حدیث و سخن بسیار است و عواطف و احساسات بخاطر کسی به جوش آمده که توهین به ساحت مقدس‌اش و وجود پاکش بسی سخت است. اما نمی‌دانم چرا هرگاه خواسته‌ایم از محمد امین (ص) سخن بگوییم لُبّ کلاممان این شده که او را از دیار عرب و فرزند اسلام معرفی می‌کنیم چه بسا حس حسادت آنانی که در این دایره و محدوده‌ی جغرافیایی که ما ساخته‌ایم قرار نمی‌گیرند برانگیزیم و نتیجه‌اش شود توهین و تحقیر.
 اشاره‌: در پی انتشار فیلم موهن به‌ ساحت پیامبر اسلام (ص) و اقدامات چندساله‌ی اخیر در رابطه‌ با توهین به‌ مقدّسات اسلامی، در گفتگو با‌ سه‌ تن از صاحبنظران اهل سنت، چرایی انجام اینگونه‌ اقدامات، واکنشهای مسلمانان بدان، برخورد منطقی و راه‌کارهای اصولی تعامل و نیز جلوگیری از هتک حرمت مقدّسات دینی، بررسی شده‌ است. این گفتگو به‌ شکل مکتوب با سه‌ شخصیت زیر انجام شده‌ است:
در گذشته پدران با اینهمه خستگی‌هایی که داشتند اوقات فراغت خود را هرچند کم بود، جسماً و روحاً، در بین اعضای خانواده بودند و نقش پدری خود را ایفا می‌کردند اما امروزه پدران یا نیستند یا اگر هم هستند مشغول حساب کتاب یا جلوی رایانه یا مشغول مطالعه یا کارهای شخصی خود. پس وقت برای فرزندان و تربیت آنان کجا می‌رود؟ آیا از مشکلات و تغییرات روحی و روابط آنان و دوستان آنان باخبرند؟ در دنیای امروز که هر چیزی روی جوانان تأثیر می‌گذارد بس تأثیر والدین کجاست؟ 
مطالعه متون دینی نشان می‌دهد که شدّت تخریبی گناهان، یکسان نیست و بسته به اینکه گناه در چه شرایطی، نسبت به چه کسی، در چه زمانی و با چه تلقی و تصوّری انجام شود، شدّت تخریبی و میزان مجازات آن نیز متفاوت خواهد بود؛ یکی از ایمان‌سوز‌ترین انواع گناه، گناهی است که در تنهایی انجام شود؛
برای ایجاد تنبهی در خود، صفتی از صفات شیطانی را از قرآن برگرفته و با تلنگری به صفات خاموش شده‌ی «آدمیت» خود سعی خواهم کرد تا از خواب شیطانی بیدار گردم و متوجه شوم که چقدر به «آدم» نزدیک و از «شیطان» دورم؟
علامه یوسف قرضاوی با تأکید بر اینکه وفاداری نسبت به رسول خدا با ارائه‌ی سیره و رسالت آن حضرت به جهانیان امکانپذیر است نه با حمله به سفارتخانه‌ها، در ارتباط با حوادث پیش آمده و بی‌حرمتی برخی از جاهلان به ساحت نبوی مردم را به خشم همراه با حکمت و تعادل فرا خواند.
پیش‌تر به برخی از بیماری‌های کشنده امت اسلام که آفات و امراض زیادی را به همراه آورده و مقاومت امت را در برابر دشمنانش کم کرده است اشاره کردیم؛ اکنون یکی دیگر از این بیماری‌ها را که اخیرا به پیکره آن اصابت کرده است یادآور می‌شویم.
 در منطق اسلام عمل یا برای دنیاست و یا عقبی. و هر دو در جای خود لازم‌اند کما اینکه رسول مکرم اسلام (ص) انسان کامل را انسانی می‌داند که در هر دو راه بکوشد: لیس الرجل رجل الدنیا ولیس الرجل رجل الآخرة بل الرجل، رجل الدنیا والآخرة. و یا: اعمل لدنیاک کانک تعیش ابدا واعمل لآخرتک کانک تموت غدا. یعنی: آنچنان برای دنیا بکوش فکر کن که که تا ابد درآن می‌مانی، و برای آخرت هم، چنان عمل کن که فردا می‌میری...
خواست و مشیت خداوند چنین اقتضا کرده زمام را به دست انسان بسپارد، و او را آزاد بگذارد تا با عمران و آبادانی آن همت گمارد و از مواهب آن بهره‌مند شود، نیروهای آن را در اختیار بگیرد، و گنجها و معادن را کشف نماید.
زندگی مسلمان در ماه رمضان به سبب شارژهای ایمانی، در معنویتی عالی سپری می‌شود، شارژ‌های ایمانی که بر اخلاق، سلوک و افعال مسلمان تأثیر می‌گذارد. از جمله دستاوردهای این ماه مبارک، صیقل یافتن دل‌ها و پاک شدن آن از گناهان، تزکیه و تهذیب نفس، استقامت و کنترل نفس می‌باشد.
   تغییر حالت از حماسه شدید به طرف سستی و تنبلی، از تلاش و کوشش به سوی عبادت حاشیه‌ای ... این حال بسیاری از مسلمانان بعد از ماه رمضان است، آنجا که در این ماه مبارک بر عبادت و بندگی از جمله نماز، تلاوت قرآن، صدقات و صله‌ی رحم می‌افزایند،... اما بعد از ماه رمضان همه امور به حالت قبل از رمضان بر می‌گردد،
ای پروردگارا‌ ای خدا و یزدانم           جز نام تو نیست ورد زبانم اکنون آخر نمازت است. درخت حضور که با آب وضو، ریشه دوانیده و با اوراد نماز، ساقه و شاخه گسترانیده، حالا می‌خواهد به بار بنشیند. میوه‌ای که از قلب بر می‌آید و از جنس اشک است.‌ای اشک کجایی؟ بیا مژگان را تَر کُن و آبی به صورت خاک گرفته از سجده‌هایم بزن، تا جانی تازه بگیرم و حرف آخرم را با خالق بزنم.
مؤمنان روزه‌دار، در این ماه پربرکت، ماه نزول مبارک‌ترین کتاب و ماه توبه و انابه و دعا، به انگیزه‌ی کسب رضایت خداوند ذوالجلال و جهت استدراک مافات، سعی می‌کنند از تمامی لحظات این ایام استفاده کنند. تمامی راههای فراوان خیر را که امروزه‌ هر کدام از آن‌ها اجری مضاعف دارد می‌پیمایند و تمامی درهای رحمت و مغفرت را می‌کوبند تا سرانجام اگر خدا خواهد، با سرافرازی این مهمان عزیر را وداع گویند. 
رمضان مثل ماه‌های دیگر سال نیست؛ بلکه نسیم خدایی و جرعه‌ای ایمانی است، هرکس که رمضان را دریافت و آمرزیده نشد، زیان کرده و خوار شده است؛ به این خاطر بود که صحابه -رضی الله عنهم- این دعا را بسیار تکرار می‌کردند: پروردگارا ما را به رمضان برسان. 
قال رسول الله صلی الله علیه و سلم: «صُومُوا لِرُؤْيَتِهِ وَأَفْطِرُوا لِرُؤْيَتِهِ فَإِنْ غُمَّ عَلَيْكُمْ فَأكمِلُوا عِدَّةَ شَعْبَانَ ثَلاَثِينَ» (رواه البخاری، مسلم متفق علیه)
همه‌ی ما این فرموده را شنیده‌ایم که ابو هریره (رض) از پیامبر(ص) روایت می‌کند که می‌فرماید: «مَنْ قَامَ رَمَضَانَ إيمَانًا وَاحْتِسَابًا غُفِرَ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ، وَمَنْ قَامَ لَيْلَةَ الْقَدْرِ إيمَانًا وَاحْتِسَابًا غُفِرَ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ»
در ماه مبارک رمضان امسال اکثر مساجد اهل سنت استان تهران، هر هفته دو بار میزبان اساتید بوده‌اند که بعد از نماز تراویح به ایراد سخنرانی پرداخته‌اند. شب بیستم ماه مبارک رمضان سال جاری مسجد صادقیه تهران میزبان استاد ویسی بود.
«وَمَا أَدْرَاکَ مَا لَیْلَةُ الْقَدْرِ» ( قدر: ۲) و تو چه می‌دانی که شب قدر چه شبی است. این‌‌ همان شب مبارکی است که در کتاب خدا اینگونه توصیف شده است: «حم * وَالْکِتَابِ الْمُبِینِ * إِنَّا أَنزَلْنَاهُ فِی لَیْلَةٍ مُّبَارَکَةٍ إِنَّا کُنَّا مُنذِرِینَ * فِیهَا یُفْرَقُ کُلُّ أَمْرٍ حَکِیمٍ * أَمْرًا مِّنْ عِندِنَا إِنَّا کُنَّا مُرْسِلِینَ * رَحْمَةً مِّن رَّبِّکَ إِنَّهُ هُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ»
به نام خداوند مهربان مهرورز و درود و صلوات بر پیامبر رحمت (ص).  ماه مبارک رمضان آمد و با آمدن آن مسابقه و پیشی گرفتن برای انجام کارهای خیر و نیکو آغاز شده است. اما برای استفاده‌ی بهینه و هر چه بیشتر از فرصت‌های رمضان و هدر نرفتن نیرو‌ها و نیکی‌ها بایسته‌ است برنامه‌ای عملی برای آن داشته باشید. ما برنامه‌ی زیر را پیشنهاد می‌کنیم:    هدف‌های رفتاری و رهنمودهای کلی:  این برنامه کلی بوده و هر کس می‌تواند به تناسب شرایط کاری و شخصی خود آن را تنظیم و تغییر دهد. 
دهه‌ی آخر ماه رمضان از شب 21 رمضان آغاز و با حلول عید فطر و پایان یافتن ماه رمضان به پایان می‌رسد خواه کامل (30 شب) باشد و خواه ناقص (29 شب). در صورت دوم به جای ده شب، نه شب پایانی خواهیم داشت و آن‌گاه اطلاق عنوان دهه‌ی آخر تنها از باب تغلیب است چون غالباً در دهه‌ی سوم ماه مبارک ده شب داریم نه 9 شب. 
«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيَامُ كَمَا كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ» (بقره: 183)ای کسانی که ایمان آورده‌اید! بر شما روزه واجب شده است، همانگونه که بر کسانی که پیش از شما بوده‌اند واجب بوده است، تا باشد که پرهیزگار شوید.مبارک باد آمد ماه روزه                         رهت خوش باد ای همراه روزه
 دگر بار هلال ماه رمضان برآمد و مسلمانان خود را برای شب‌زنده‌داری شب‌های آن آماده کردند. خداوند مهربان مهرورز در این شب‌ها به ما و شما برکت دهد و از پاداش فراوان آن ما را بی‌نصیب نگرداند. 
 پس از ماه‌ها هلال ماه مبارک رمضان برآمد و مسلمانان به استقبال آن رفتند و خیرات و برکات آن بر آنان باریدن گرفت و در دل‌های آنان شوق و ذوق بسیاری برای نکوداشت این مهمان گرامی به‌ وجود آمد، شروع به استقبال از آن کردند آنهم با چه شور و اشتیاقی که خدا می‌داند! رمضان ماه نزول قرآن و فرض شدن روزه است که در‌ آن درهای بهشت باز و درهای دوزخ و شیاطین بسته خواهند شد.
«استادى از شاگردانش پرسید: چرا ما وقتى عصبانى هستیم، داد می‌زنیم؟  چرا مردم هنگامى که خشمگین هستند صدایشان را بلند می‌کنند و سر هم داد می‌کشند؟  شاگردان فکرى کردند و یکى از آنان گفت: چون در آن لحظه، آرامش و خونسردیمان را از دست می‌دهیم. 
چکیده اسلام تنها عقیده‌ای محض و یا مجموعه‌ای از اعمال و مراسم مذهبی نبوده؛ بلکه برنامه‌ای مفصل برای تمامی مراحل و لحظات زندگی انسان است که در آن عقاید، عبادات و قواعد عملی زندگی، چیزهایی از هم گسسته نیستند بلکه زنجیروار به هم متصلند و ماه رمضان نیز از این قانون مستثنی نبوده، بلکه ارتباط با بطن زندگی و عقیده و باور الهی دارد.
رمضان ماه توحید و موحّد شدن است. ماه رهایی از دوگانگی شخصیتی و نیل به شخصیت توحیدی است. در مدرسه‌ی رمضان می‌آموزیم که توحید چیست و موحّد کیست؟ در مدرسه رمضان با توحید حال، پیش از توحید قال آشنا می‌شویم. در پرتو برکات رمضان توحید ذوقی را درمی‌یابیم و مزه مزه می‌کنیم و نهایتاً موحّد می‌شویم و موحّد گشتن خود و دیگر اهل توحید را در عید فطر به منصه‌ی ظهور می‌رسانیم و زبان و دل از شرک با روزه فرو می‌شوییم و با توحید دل و زبان، افطار می‌کنیم
این همایش تأمل آگاهانه‌ای است در قبال یکی از چالش‌هایی که اندیشه‌ی اسلامی، بلکه امت اسلامی و وحدت و موجودیتش با آن روبروست. خداوند شیوه میانه و متعادلی را برای امت اسلام برگزیده است و بدین وسیله آنان را از سایر امت ها متمایز ساخته است و در این باره می‌فرماید:..
رمضان ماه سموّ و صعود نفس انسان تا کرانهای بی‌انتهای فضا و آفاق آسمانها، و پرواز در این اقیانوس ژرف است، تا از اختلاط با شهوات و آرزوهای دنیّ دنیائی و اسارت هوا و متاع این جهانِ سراسر تعب و مشاکل رهائی یابد و در پی طلب رضایت خدای «خالق و آمر» خویش در این فضای بی‌انتها‌ی خدا به گردش و پرواز درآید. 
 « شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِي أُنزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ هُدًى لِّلنَّاسِ وَبَيِّنَاتٍ مِّنَ الْهُدَىٰ وَالْفُرْقَانِ ۚ فَمَن شَهِدَ مِنكُمُ الشَّهْرَ فَلْيَصُمْهُ ۖ وَمَن كَانَ مَرِيضًا أَوْ عَلَىٰ سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِّنْ أَيَّامٍ أُخَرَ ۗ يُرِيدُ اللَّـهُ بِكُمُ الْيُسْرَ وَلَا يُرِيدُ بِكُمُ الْعُسْرَ وَلِتُكْمِلُوا الْعِدَّةَ وَلِتُكَبِّرُوا اللَّـهَ عَلَىٰ مَا هَدَاكُمْ وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ» (بقره: ۱۸۵)
روزه‌داران بیشتر از همه‌ی مردم خداوند را به یاد آورده، مشغول تسبیح، تهلیل و تکبیر بوده و استغفار می‌نمایند، هنگامی که روز‌ها طولانی می‌شوند، آن را با ذکر و دعا کوتاه می‌نمایند. هنگامی که گرسنگی آنان را به درد می‌آورد، اذکار حرارت و گرمی آن را از بین می‌برد، آنان بر اثر ذکر و نیایش در لذت و سود بردن هستند، و بر اثر تسبیح‌هایشان در سعادت و خوشی به سر می‌برند.
1- آیا تلفظ نیت واجب است؟ پاسخ: نیت عملی از اعمال قلب است و تلفظ آن شرط نمی‌‌باشد، کافی است انسان در دل خود قصد روزه گرفتن را بنماید، اما تلفظ نیت مستحب است تا اینکه قلب با زبان کمک کند.    2- آیا هنگامی‌‌ که نیت کرده‌ای و بعد آوردن نیّت و قبل از فجر چیزی خورده یا آشامیده روزه صحیح است یا نه؟ 
هدف از آفرینش ما، عبادت و بندگی خداوند و بجای آوردن حق عبادت اوست. بوجود نیامده‌ایم که مدتی در این دنیا زندگی کنیم و هیچ هدف و مقصدی نداشته باشیم و این دنیا آخرین ملجا و مأوای ما نیست لذا نباید اجازه دهیم زندگی دنیا و متاع ناپایدار آن ما را از اصل و هدفمان غافل سازد و منزل‌گاه ابدی و مقصد نهاییمان را فراموش کنیم.
داعیان إلی الله‌ نه «علم زده» می‌شوند، طوری که تمام اوقات خویش را صرف مطالعه‌ی کتب و رسانه‌ها کنند بدون اینکه در عمل منشأ خیری برای دیگران باشند و به روشنفکری بی‌خاصیت بدل شوند و نه به دام «عوام زدگی» مبتلا می‌گردند که همه‌ی همّ و غمشان مسائل روزمره و تکراری زندگی دنیوی باشد و دعوت دینی را به حاشیه‌ی زندگی خود برانند. 
همزمانی محتوا