سئوال : چنانچه شخصی خود را نسبت به سایر افراد جامعه (بجز علماء ، صالحان ، عارفان و اینگونه اشخاص که بهتر جامعه می‌باشند) کمتر ، گناهکارتر و حقیرتر بداند، در صورتی که خداوند متعال او را از نعمت‌هایی همچون پدر و مادر و همسر و فرزند و رفاه و موقعیت اجتماعی و

شماره: 
0
ادامه سؤال: 
سئوال : چنانچه شخصی خود را نسبت به سایر افراد جامعه (بجز علماء ، صالحان ، عارفان و اینگونه اشخاص که بهتر جامعه می‌باشند) کمتر ، گناهکارتر و حقیرتر بداند، در صورتی که خداوند متعال او را از نعمت‌هایی همچون پدر و مادر و همسر و فرزند و رفاه و موقعیت اجتماعی و شغل مناسب محروم نساخته است، بعنوان مثال با خود بگوید من نزد خداوند متعال از همه گناهکارتر و حقیرتر هستم یا پست و ذلیل تر هستم و بقیه افراد از من بهتر و بالاتر هستند آیا چنین شخصی کفران نعمت کرده و کرامت انسانی زیر سوال برده و عزت نفس را زیر پا نهاده و ناشکری نعمت کرده است؟ و چنانچه شخصی خود را در مقابل و برابر الله جل جلاله پست و حقیر و فرومایه و گناهکار بداند و خود را همیشه در بارگاه خداوند سرزنش کند، آیا چنین شخصی خطا کرده است؟

انسان دربرابر خداوند خود را فروتن و کوچک بداند و کاملاً فرمانبردار و تسلیم دستورات او باشد اما در برابر دیگران کرامت خود را حفظ کند چنان که خداوند فرموده است " ولقد کرمنا بنی آدم" اسراء 70 و در عین احترام به دیگران خود را حقیر و ناچیز نشمارد و همانند حقوق دیگران حقوق خود را نیز بشناسد و آنها را پایمال نکند و متوجه باشیم که تواضع و فروتنی خوب است اما حقارت و نداشتن اعتماد بنفس بد و عزت نفس خوب و تکبر بر دیگران بد چنانکه خداوند فرموده است:
لِلهِ العِزَّةُ وَ لِرَسولِهِ وَ لِلمُؤِمنین (منافقون 8)
بنابراین سعی کنیم مرز میان اخلاقهای بد و خوب را بشناسیم و آن را رعایت کنیم در این باره به
آیات 63 تا 68 سوره فرقان و آیات اول سوره مومنون و سوره های حجرات و معارج مراجعه شود.