جنگ جهان‌ها

نویسنده: 
عظیم عثمانیان
جنگ جهان‌ها

چندی پیش برای تماشای تئاتری همراه دوستم رهسپار سالن نمایش شدیم. سناریوی نمایش در ارتباط با عواقب جنگ بود. معضلات و اثراتی که هر جنگ بر افراد به صورت خاص و بر جامعه به صورت عام می‌گذارد. گفتگویی در یکی از صحنه‌ها درگرفت که چنان ذهنم را درگیرکرد که تا پایین نمایش در‌‌ همان نما غرق ماندم. 

در این نما یکی از بازماندگان جنگ با فریاد همراه با بغض نفرت آلود گفت: همه‌ی جنگ‌ها، جنگ جهانی هستند حتی جنگی که بین دو نفر رخ می‌دهد جنگ جهانی است. چون هر انسان برای خودش یک جهان آرزو، امید، فکر و هدف دارد. 

پس هرگاه دو انسان جنگشان شد دو جهان دچار جنگ می‌شوند و میلیون‌ها آرزو و هدفی که زخم جنگ می‌خورند و چه بسا در جنگ می‌میرند. 

بیشتر که نگاهم را به این جمله معطوف کردم دیدم چقدر راست می‌گوید. جهان‌ها مدام در چهار سوی دنیا درگیر جنگ می‌شوند و این جنگ‌ها چقدر بی‌سر و صدایند نه کشوری له و علیه آن موضع می‌گیرد و نه جلسه‌ای از شورای امنیت تشکیل می‌شود ولی غافل از آنکه بزرگی و وسعت تخریب آن چقدر وسیع است. دو تن از بهترین مخلوقات به جهان‌های یکدیگر حمله‌ور می‌شوند. 

هر چه سعی کردم نمی‌شد که این جمله را از یاد ببرم و یا به هزاران موضوع دیگر که در کور سوهای حافظه‌ام مدتهاست بایگانی شده و انبوهی خاک بر آن نشسته و دیگر فرصتی برای ظهور ندارند، ملحق کنم. 

جنگ است آن هم جنگ جهان‌ها، هزاران جنگ جهانی و میلیون‌ها حمله‌ی جهانی هر روز در همین زمین خاکی در حال انجام است. 

امروزه پیش بینی جنگ جهانی جهانی آسان‌ترین کار است چون هر لحظه جنگ جهانهاست. به وسعت غرب تا شرق، جنوب تا شمال از مدرن‌ترین شهر‌ها تا به دور‌ترین کوره دهات‌. 

سال (۲۰۱۵. م) هم که انگار اوج جوشش جنگ خواهیست و جنگ را بسیار خوش می‌پندارد. 

ما در سایه جنگ

می‌خواهی قدمی در هوای آزاد برداشته باشی و نفسی عمیق از اکسیژن بوستانی بر جان بدمی ولی انگار جنگ و یاد جنگ آنجا هم ول‌کن نیست و مدام کلام جنگ جان را می‌خراشد. 

این‌سو چند پیرمرد از تلفات امروز جهان می‌گویند و دیگری هم به تأیید او با خوشحالی می‌گوید: «حاجی دیگر پایان جهان است.» گوشم آنجاست و نگاهم پیش پسر بچه‌ای که کوله‌ای سنگین بر پشتش و لبخندی بر لب که امروز آموزگار درس دوستی و صلح برایش گفته ولی همین جا تمام آن درس یادش رفت چون پدربزرگ‌ها دارند روایت جنگ می‌کنند. 

حتی آن‌سو هم زنان کوچه گرد هم آمده و جنگ را از دعوای دیشب نرگس خانم با مادر شوهرش تا تحولات تروریستی منطقه و چالش‌های جهان مورد واکاوی قرار می‌دهند. 

اگر در تمام مسیر هم پسر بچه با جنگ مواجه نشود عصری هنگام بازی با همسالانش، بچه‌ها برای ترساندن همدیگر از جنگ و افراط و خشونت خواهند گفت. حتی اگر بخواهی از جنگ و سخن جنگ هم بگریزی دوباره یادآوری جنگ به دنبال توست. انگار مردم جنگ را دوست دارند حتی اگر درگیرش هم نباشند نسبت به جنگ بی‌وفا نیستند و مدام دارند ذکر خیرش را می‌کنند. 

ما حتی پرندگانی را هم که از سرزمین جنگ گریخته و ازخانه‌ی جنگ، لانه ترک کرده و اینجا به دنبال آرامش هستند را به یاد خاطرات جنگ می‌اندازیم. 

آن‌ها هم دیگر متوجه شده‌اند که مهاجرت سودی ندارد و زیستن با بشر که تمام توجه‌اش جنگ شده، را باید همین طور تحمل کنند. 

تلویزیون که تماشا می‌کنی مجری‌های خبر چنان با آب و تاب از جنگ و کشتار می‌گویند که مردم به جای تنفر بدان جذب می‌شوند. 

فضای مجازی هم خودش میدان جنگ است دلاوری‌های جنگ و جنگاوری آنجا هرچه بهتر و در اندک زمان در اختیار کاربران قرار می‌گیرد و حتی زیر هر پستی جنگی است جنگی جهانی که افراد تک تک یا همراه هم به جهان‌های یکدیگر حمله ور می‌شوند و خرسندند که جنگ بالا بگیرد و جان می‌گیرند از جنگ. 

نمی‌دانم چه شد؟ چرا و چطور ما اینگونه جنگ دوست، شیفته و دلباخته‌ی جنگ شدیم. تمام زندگیمان از سری با جهان گره خورد. جنگ از ما بین همسران که نزدیک‌ترین‌هایند آغاز و در بین ملل گسترش یافت، جهان به جنگ آراستیم. حالا بماند که زمین را گرفتار جنگ کرده‌ایم ما زمان را هم در دام جنگ انداختیم، از گذشته جنگ می‌گوییم و برای آینده آن پیش بینی می‌کنیم و شاید هم کتاب‌های تاریخ ما را در جنگ‌‌ رها کردند، آنجا که صفحاتش را ورق زدیم و دیدیم در ازای مدح هر ده صفحه جنگ حتی کمتر از یک صفحه به دوستی و صلح و آبادانی پرداخته شده بود. 

انگار آفریده شده‌ایم که بجنگیم! 

علت و چرایی جنگ‌ها؟ 

از قدیم الایام گفته‌اند که دنیا خیلی کوچک است که اشتباه همین جا بود. 

شاید هم علت خیلی از این جنگ جهان‌ها همین باشد. انسان است دیگر فکر می‌کند چون دنیا کوچک است و کوچک هم بین همه تقسیم شود چیزی دستگیرش نمی‌شود و اینگونه شد که همه سعی دارند پای به جهان‌های همدیگر بگذارند که سهمی از این دنیاهای کوچک را تصاحب کنند و همین تفکر رایج باعث شد در تمام سطوح به همدیگر حمله‌ور شویم. 

علیرغم تمام این‌ها که در سرمان فرو رفته، دنیا خیلی هم بزرگ است آنقدر که همین کره‌ی زمین جوابگوی خواست‌ها و دنیاهای همه‌ی انسانهاست. آنطور که کسی هم دنیای دیگری را تنگ و محدود نمی‌کند و جای کافی برای بی‌‌‌نهایت جهان، در همین جهان وجود دارد. 

شاید آنقدر که بشر برای تصاحب و حمله بر جهان دیگرکسان تلاش کرده و آنقدر که سلاح فکر و سلاح فیزیکی و جنگ افزار برای حمله به جهان اشاخص دیگر تدارک دیده، اگر به‌‌ همان اندازه برای پا گذاشتن به کرات دیگر و دنیاهای جدید بر علوم و فنون سرمایه گذاری و تلاش می‌کرد، الان جناب انسان بر روی چندین کره‌ی دیگر هم دنیا‌ها داشت. ولی‌‌ همان بهتر که ندارد و الا آنجا هم برای تجاوز و حمله به جهان‌های هم می‌کوشیدند و پیام جنگ را آنجا نیز صادر می‌کردند و جهان هستی را بیشتر درگیر زیاده خواهی خود می‌کردند. 

همین بیچاره زمین دارد تحمل می‌کند کافی است و بهتر است دیگر مریخ و ماه و... را وارد بازی بچگانه‌ی انسان نکنیم. 

جنگ با که؟

در این جنگ جهان‌ها که امروز رواج یافته، مهم نیست با که بجنگیم فقط مهم این است که از قافله‌ی جنگ عقب نمانیم با اوضاع ذکر شده تمام افراد دشمن محسوب می‌شوند حال یکی دو تا از آن‌ها را بر می‌گزینیم اگر هم کسی پیدا نکردیم علیه جهان خودمان می‌جنگیم. 

انگار جنگ به ارزش تبدیل شده صرف اینکه بجنگی تو هستی و وجود داری مهم نیست با که می‌جنگی!

ما انسان‌ها در گفتار همه خود را علیه جنگ در هر سطحی می‌دانیم ولی در عمق روز به روز عشقمان به جنگ فزونی می‌یابد دلیلش هم این حجم ابزار‌ها و سلاح‌هایی هست که هر روز در حال گسترش هستند تا از خانه‌مان گرفته تا کل جهان هر که را مایل بودیم مورد حمله قرار دهیم. 

تاریخچه جنگ

نمی‌دانم ما آفریده شدیم برای جنگ و یا که جنگ آفریده شد برای ما و اینکه جنگ قبل ما بود و ما وارث آن شدیم یا که از خودمان جنگ را به ارث می‌گذاریم؟ 

ولی یقین این است که داستان جنگ از جنگ شروع شد

هر وقت ما انسان‌ها خواستیم که خود رو حق نشان بدهیم به هر طریقی یا با لینک کردن خودمون حتی به خدا تا اینکه جهانمان را از جهان دیگر اشخاص محترم‌تر و ارزشمند‌تر بدانیم و حتی شد که ادعای خدا بودن زمین هم کردیم تا شده بتوانیم به جهان فردی حمله ور بشویم و ملاک حقانیتمان در جنگ‌ها شد چماق و آنوقت بود که جنگ به اعتراف مردم تمام‌کننده‌ی نهایی شد. 

این در حالی هست که خدا به حقانیت خدا بودنش هیچ وقت سعی نکرد با ما جنگ کنه و به جهان همه‌ی ما نگاه یکسان داشت و جهان تک‌تک انسان‌ها رو به رسمیت شناخت. 

و این چنین شد که به لطف انسان، زمین و آسمان رنگشان شد رنگ جنگ، صدا، صدای جنگ و هر آنچه دیده می‌شد بوی جنگ. 

شاید گفتن از بی‌مهری جنگ در روحیه کسی موثر نباشد چون آنچه امروز عادی‌تر از هر چیز همین جنگ است که عادی مثل: نوشیدن شیر از پستان مادر یا طلوع هر صبح خورشید از شرق شده است. 

حالا اگر در جنگ قربانی هم باشد هر جسدی جهانی است که بر زمین می‌افتد و شاهد فروپاشی جهان‌هایی هستیم که هیچ نهادی برای از بین رفتن این جهان‌ها همانند جلسات بین‌المللی حفاظت از زمین نشست فوق‌العاده برگزار نمی‌کند. 

ارث جنگ برای نسل‌های آتی کودکانی است که خشم و نفرت در وجودشان نهادینه شده و سرشار از جنگ رسیده از گذشتگان‌اند. 

جنگ‌ها در می‌گیرند چون نه این آن می‌شود که او می‌خواهد و نه او آن می‌شود که دیگری می‌خواهد، دقیق شبیه بازی بچه هاست. بچه‌ها از کودکی یاد می‌گیرند همه چیز را بگویند من می‌دانم، مال من است و من می‌گویم و.. 

این احساس‌ها به تدریج رشد می‌کنند و به ما انسان‌ها خوی جنگ می‌دهند. 

جنگ‌ها عمق دارند عمق جنگ‌ها ناشی از عمق حماقت انسانهایی است که تنها گفتمانشان جنگ است. 

جنگ به قیمت مرگ جهان‌ها و مرگ برایشان لذت‌بخش است. سفید را به جان سیاه می‌اندازند از سویی و از دگر سو قانون حمایت از سیاه و ضد برده‌داری وضع می‌کنند ادیان، افکار و ملت‌ها را به تحریک حس‌های مذهبی و وطندوستی وارد جنگ‌هایی طولانی و قومیت‌ها را درون جغرافیای وطنشان و حتی افراد درون خانواده‌ها را دچار جنگ جهان‌ها می‌کنند و چه بسا این جنگ برایشان وارونه شده و گنج می‌گردد. 

بار‌ها خداوند مهر گستر خواست که با ادیان متعادل ترمان کرده واز جنگ دورمان کند ولی انسان که دیگر استاد جنگ شده بود ادیان را هم در خدمت جنگ جهان‌ها قرار داد. 

انسان‌ها هم جنگ دوست هستند و هم یکدیگر را به جنگ طلبی متهم می‌کنند. خدا جهنم را آفریده بود برای آن دنیا ولی از آنجا که انسان رغبت آن داشت با جنگ جهان‌ها دنیا را پیش از موعد به جهنم مبدل ساخت. 

به امید آنکه تمام انسان هاو جهانشان را محترم بدانیم و با هیچ جهانی جنگ نکنیم واز جنگ نگوییم و جنگ را نپوییم تا جهانمان سرشار از صلح و دوستی شود و به جای گلوله گل نثار هم کنیم.

بدون امتیاز

سایت در قبال نظرات پاسخگو نمی باشد.

1
مصباح (مهمان)
1395/03/28

متشکرم جالب بود مطالعه کردم استفاده کردم

.:: جدیدترین ::.