امام‌جمعه و مدیر حوزه‌ی علمیّه‌ی پیشین اهل سنّت تالش دار فانی را وداع گفت

امام‌جمعه و مدیر حوزه‌ی علمیّه‌ی پیشین اهل سنّت تالش دار فانی را وداع گفت

«حاج محمّد‌رئوف جودی»، امام جمعه‌ی مسجد محمّدیه تالش، شامگاه پنجشنبه ٤ آذرماه، در سنّ ٧٦ سالگی درگذشت.

 بنا به گزارش اصلاح‌وب، پیکر وی صبح روز جمعه ٥ آذرماه، با حضور گسترده‌ی مردم تالش، در افندی محلّه‌ی اسالم، به خاک سپرده شد. 

وی امام‌جمعه‌ی مسجد خرگیل اسالم، مسجد محمّدیه و مدیر و مدرّس حوزه‌ی علمیّه تالش بود که بیشتر علمای منطقه‌ی تالش طلبه‌ی وی بوده و از اندوخته‌های علمی او بهره‌ها برده‌اند. وی در پاره‌ای از عمرش، به‌عنوان رئیس بنیاد مسکن شهرستان تالش در خدمت مردم بوده‌ است. 

حاج محمّد‌رئوف جودی، در سال ١٣١٩ هـ.ش، در خانواده‌ای متدیّن در تالش، دیده به جهان گشود و بعد از گذراندن دوران کودکی، به علّت نبود مدرسه‌ی دینی و اساتید مربوطه، برای فراگیری علوم دینی راهی دیار کردستان شد. وی نزد علمای بزرگ کردستان تلمّذ نمود. وی در دولت‌آباد روانسر، نزد مرحوم استاد ماموستا ملّا مجید موحّد، فارغ‌التحصیل شد و اجازه‌ی دعوت و ارشاد گرفت و با کوله‌باری از علم و دانش، تعهّد و مسئولیت‌پذیری و شوق خدمت، به زادگاه خود بازگشت و بار سنگین دعوت و ارشاد را به دوش گرفت و با تلاش شبانه‌روزی، خدمات ارزنده‌ای را به مردم منطقه ارزانی داشت. 

پایگاه اطّلاع‌رسانی اصلاح درگذشت این عالم ربّانی را به خانواده‌ی معزّز ایشان، علمای دینی اهل سنّت تالش و قاطبه‌ی مردم این دیار تسلیت عرض نموده، از خداوند متعال مغفرت، رضوان الهی، علوّ درجات و فردوس اعلی را برای ایشان و صبر جمیل و اجر جزیل را برای بازماندگان مسئلت می‌نماید. إنا لله وإنا إلیه راجعون

امام‌جمعه و مدیر حوزه‌ی علمیّه‌ی پیشین اهل سنّت تالش دار فانی را وداع گفت
امام‌جمعه و مدیر حوزه‌ی علمیّه‌ی پیشین اهل سنّت تالش دار فانی را وداع گفت
امام‌جمعه و مدیر حوزه‌ی علمیّه‌ی پیشین اهل سنّت تالش دار فانی را وداع گفت
بدون امتیاز

سایت در قبال نظرات پاسخگو نمی باشد.

1
عبدالله (مهمان)
1395/09/06

انا لله و انا الیه راجعون

2
خیرخواه (مهمان)
1395/09/09

استاد جودی در کنار توانایی بالای علمی دو صفت بسیار زیبا داشت: خاکی بودن و موحد بودن:
غادر الحب صحبة الأحباب /// فارق الخل عشرة الخلان
بر خاک بنشین که از خاکیم و بر خاکیم و سرانجام خاک خواهیم شد؛
بر خاک بنشین که این پیکر خاکی ما چند روزی مرکب روح ماست و دست آخر روح در اوج آسمان مسکن خواهد کرد و جسم در زیر لایه‌های ظلمانی خاک:
خاک چندان از آدمی بخورد /// که شود خاک و آدمی یکسان
بر خاک بنشین مگر آنان که با خاکی بودن میانه‌ی خوبی نداشتند سرانجام بر هوا رفتند؟
بر خاک بنشین که آخرین منزل هستی خاکی است؛
چنان چون خاک ساده و ریا باش که خاک غرور نمی‌شناسد...
راستی درس خاکی بودن را در کدامین مکتب خوانده بودی!