سلام علیکم جوانی هستم 27 ساله که این روزها بدجور احساس پوچی می‌کنم. از بچگی در سختی و فقر بزرگ شدم. نه کار درست و حسابی دارم و نه وضعیت مالی خوب.

شماره: 
0
ادامه سؤال: 
یه پدر معتاد دارم و یه مادر مریض. شرایط ازدواج هم ندارم. احساس می‌کنم خدا مرا برای سختی کشیدن آفریده و نمی‌دانم تاوان چه گناهی رو میدم. هرچی دعا می‌کنم انگار خدا صدامو نمیشنوه. نمیدونم چیکار کنم. ناامید ناامیدم. از این زندگی خسته شدم. دوس دارم همه چیزمو بدم حتی ایمان اما نجات پیدا کنم. می‌ترسم کارم به انکار خدا برسه. برام دعا کنین و لطفا کامل راهنماییم کنین که چرا خدا به یکی اینقدر میده و در رفاه و آسایش بزرگ میشه و یکی مثل من اینطور باید سختی بکشه. پیامبران هم پس از مدتی آزمایش‌هاشون تموم میشد اما من هرچی تلاش می‌کنم همیشه به در بسته میخورم؟

خداوند تمام انسانها را دوست دارد چون همه ملک او و او مالک همه است، بسیاری از فقرها و بی‌نوایی‌های جامعه نتیجه ستم انسانها و پایمال نمودن قانون خداست. برای مثال اگر مسلمانان توانمند طبق قانون خدا زکات دارایی‌های خود را بدهند بسیاری از نیازهای مادی جامعه بر طرف می‌گردد.
از طرفی خداوند ما را مأمور کرده است که روی زمین با توجه به امکانات کم یا فراوان یا مشکلاتی که داریم، کارهای نیک انجام بدهیم و از بدی‌ها بپرهیزیم به عبارتی دیگر خود و جامعه را اصلاح کنیم. خداوند فرموده است ما بندگانمان را با خیر و شر یا سختی و فراخی می‌آزماییم تا مشخص شود چه کسی به نیکوترین وجه عمل می‌کند.
شما با این دیدگاه به زندگی خود ادامه ‌بدهید و هنوز زود است که به تنگ بیایی و مشکلات را بر نتابی. قصص پیامبران و دیگر مؤمنان را مطالعه کن که تا سن بالاتر از شما نیز در سختی بوده‌اند. بنابر این در حد توانت نیکوکاری را پیشه کن و با تلاوت قرآن و نمازهای متدبرانه و دعاهای دل‌سوزانه حتی در عمق تاریکی شب با خدایت ارتباط برقرار کن و انرژی بگیر. زیرا خداوند حتی به پیامبر گرامی چنین توصیه کرده است. چرا که مسوولیت بندگی سنگین است و بدون ارتباط زنده و قلبی با خداوند آسان نمی‌گردد.
در این باره فرموده شده است: (يَا أَيُّهَا الْمُزَّمِّلُ * قُمِ اللَّيْلَ إِلَّا قَلِيلًا * نِّصْفَهُ أَوِ انقُصْ مِنْهُ قَلِيلًا * أَوْ زِدْ عَلَيْهِ وَرَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِيلًا * إِنَّا سَنُلْقِي عَلَيْكَ قَوْلًا ثَقِيلًا * إِنَّ نَاشِئَةَ اللَّيْلِ هِيَ أَشَدُّ وَطْئًا وَأَقْوَمُ قِيلًا *) مزمل 1-6